Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2019

Taylor Rochestie: In Depth

Του Peris (Mind The Basket)

Ο Taylor Rochestie ήταν λοιπόν ο εκλεκτός (ή ένας εκ των εκλεκτών?) για να ενισχύσει την περιφέρεια των ερυθρολεύκων στη φετινή χρονιά μετά από τις καλοκαιρινές αστοχίες και τα τελευταία απογοητευτικά αποτελέσματα της ομάδας.



Πρόκειται για έναν παίκτη με αρκετές παραστάσεις στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και μια καριέρα που συνοδεύεται από πολλές αλλαγές ομάδων έχοντας πάρει μια γεύση από πολλές διαφορετικές "γειτονιές",κάτι που τον κατατάσσει στην κατηγορία του επαγγελματία λεγεωνάριου.

Φυσικά,με την τελευταία του σεζόν να τον βρίσκει στην Κίνα και σε παιχνίδι πολύ μακριά από τον υψηλό ανταγωνισμό,τα ερωτηματικά για την κατάστασή του είναι αναπόφευκτα καθώς η εικόνα που έχουμε από αυτόν είναι μηδαμινή,οπότε δε μπορούμε να κρίνουμε παρά από τις τελευταίες του χρονιές στην Ευρώπη.

Ο Taylor Rochestie παρά την ηλικία του και το γεγονός ότι ποτέ δεν εισέβαλε σε μια κλειστή κάστα παικτών με υψηλό status στο ευρωπαϊκό μπάσκετ,είναι ένας παίκτης που έχει φτάσει σε διόλου ευκαταφρόνητα επίπεδα απόδοσης και παρά τις πολλές ομάδες που έχει αγωνιστεί διακρίνεται από το υψηλό επίπεδο προσήλωσης του στο παιχνίδι και τον τρόπο και την προχωρημένη εσάνς αντίληψης στην αγωνιστική του συμπεριφορά.

Διαθέτει ένα αρκετά φτωχό φυσικό προφίλ που τον περιορίζει αρκετά στο θέμα δυνατοτήτων και ταβανιού που θα μπορούσε να φτάσει.Ενας βραχύσωμος γκαρντ, αρκετά κοντός και χωρίς μάκρος ο οποίος μάλιστα βρίσκεται μακριά από τα στάνταρ άλλων ανάλογων κοντορεβυθούληδων στη διοργάνωση που διαθέτουν αθλητικότητα και χτιστό κορμί.Ένα σώμα σε old-school πακέτο(συχνά φαίνεται και κάπως υπέρβαρος για τα δεδομένα), εκ πρώτης όψεως "λίγο" για να ακολουθήσει τα απαιτητικά στάνταρ της εποχής.

Παρ'όλα αυτά εδώ τελειώνει η "μαύρη" όψη του νομίσματος.Ο Rochestie είναι αρκετά γρήγορος και ευκίνητος για τα κιλά του,ενώ διαθέτει ένα πολύ καλό footwork το οποίο μαζί με το χαμηλό κέντρο βάρους του και ένα συμπαγή κορμό του δίνουν τη δυνατότητα να είναι ένας δύσκολος παίκτης να μαρκαριστεί στο επιθετικό κομμάτι.

Επιθετική έφεση

Ο Rochestie είναι ένας λευκός παλαιάς κοπής baller.Τα πρώτα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν είναι η καλή τρίπλα,το πολύ αξιόπιστο σουτ του και τα διόλου αμελητέα scoring insticts του. Στο παιχνίδι του υπάρχει μια ευθεία σύνδεση με το καλάθι,κάτι που τον καθιστά διαρκή aggressive επιθετική παρουσία. Αν έπρεπε να μπει μια ταμπέλα στην ταυτότητα του ως παίκτη,θα ήταν scoring point-guard χωρίς καμία από τις 2 ιδιότητες να λειτουργεί εις βάρος της άλλης.

Αρέσκεται πολύ στο να σουτάρει στη δεξιά του τρίπλα, ενώ το ευρύ του range αναγκάζει τον αμυντικό να μένει κοντά του,κάτι που συχνά θα του δώσει ευκαιρία για drive and kick καταστάσεις σε αυτή τη μεριά με πάσα στη δυνατή πλευρά(ο παίκτης που βρίσκεται στην μεριά που είναι εκείνη τη στιγμή η μπάλα) δίπλα του. Σε σχέση με το συνολικό του ball-handling,η προωθητική του τρίπλα(με κάθετη φορά στο καλάθι) είναι απλά συμπαθητική,αλλά θα τη χρησιμοποιήσει όταν βρει αριστερό διάδρομο και momentum στην κίνηση του συνήθως μετά από σκριν στη μπάλα για να βρει χώρο κοντά στο καλάθι.Εκεί, παρότι δεν έχει το συνολικό πακέτο για να τελειώσει σε traffic,συχνά επιλέγει τελειώματα με floater ή αστραπιαίο σουτάκι,στο οποίο μπορεί να βρει ισορροπία σε μικρό χώρο με το πολύ καλό body balance του.

Η επαφή του με το σκοράρισμα προκύπτει συχνά και στο τρανζίσιον μιας και το αρκετά γοργό τρέξιμο του με τη μπάλα στα χέρια,το court-vision του και η δυνατότητά του να σηκωθεί για σουτ μπορεί να ανακατέψει τις αντίπαλες άμυνες ακόμα κι αν δε θα τελειώσει στο ζωγραφιστό.




Playmaking και συνεργασία

Ουσιαστικά ενώ έχει πολύ καλό έλεγχο της μπαλας,δεν έχει την απόλυτη άνεση να πάει παντού με αυτή στην επίθεση για να μεγιστοποιήσει τις δημιουργικές του ικανότητες.Εν ολίγοις δηλαδή,δεν έχει τα πόδια,την εκρηκτικότητα και τον τρόπο πάντα να προστατέψει τη μπάλα ώστε να βρει διαδρόμους ψηλά στο πεδίο που στήνει τα plays του οι οποίοι θα του δώσουν ευκαιρίες να εξερευνήσει διαφορετικές γωνίες δημιουργίας και να βρει πάσες στην weak side. Είναι ίσως το σύνολο της εικόνας η οποία του έχει δώσει την κατεύθυνση στο παιχνίδι του να είναι περισσότερο σκόρερ και λιγότερο δημιουργός.

Παρ'όλα αυτά,όπως προανέφερα,δεν παύει να είναι ένας κανονικός point guard και να μπορεί να λειτουργήσει ως τέτοιος στο παιχνίδι της ομάδας του απρόσκοπτα.Αποτελεί καθαρά έναν παίκτη που έχει το τιμόνι στο κατέβασμα της ομάδας και μπορεί να στήσει τους συμπαίκτες του στις σωστές θεσεις.Γενικά,ενώ δεν είναι ο τύπος του παίκτη που θα ψυχογραφήσει άριστα τη ροή ενός αγώνα και τη συνέχεια της ομάδας του εντός αυτού ώστε να αποτελέσει εγκέφαλο της,τον χαρακτηρίζει ικανοποιητική αντίληψη και ένας τρόπος να μπορεί να είναι ιδιαίτερα efficient στις μπάλες τις οποίες θα πρωταγωνιστήσει υπό καλές συνθήκες.Ενώ λοιπόν δεν έχει την ολοκληρωμένη κατάρτιση και κατεύθυνση που θα τον χρίσουν δημιουργό υψηλής κλάσης,έχει την ικανότητα να αποτελεί go-to guy στο επιθετικό κομμάτι,να βρίσκει τρόπο να διεμβολιζει μικρά κενά στην άμυνα,να σκανάρει την αντίπαλη ατομική και ομαδική άμυνα ώστε να βρει πάσα για ελεύθερο συμπαίκτη ή τον κατάλληλο χώρο να εκτελέσει.

Φυσικά μέσα σε αυτό το πλαίσιο και επειδή δεν είναι μονοκόμματος σκόρερ ή παίκτης που θα κάνει πάταγο με το πρώτο του βήμα,χρησιμοποιεί πάρα πολύ συχνά το αγαπημένο του pick and roll στο οποίο η εκτελεστική του δεινότητα από την περιφέρεια του δίνει συχνά καλές ματιές άμεσης δημιουργίας από την αντιμετώπιση που έχει και μπορεί να βρει τον ψηλό ή προχωρώντας με τρίπλα την ιδανικότερη πάσα σε συμπαίκτη.

Ουσιαστικά,η ιδιαίτερα θετική του παρουσία στην επίθεση συνοψίζεται στον τρόπο που μπορεί να κοντρολάρει τη δραστηριότητα του ανάλογα με την άμυνα που έχει απέναντι του και να “μετράει” τις κινήσεις του ανάλογα.Συχνά θα τον δούμε σε καταστάσεις close-out να δίνει λύσεις μιας και έχει την ικανότητα να εκτελέσει ή να προσποιηθεί και με τη μπάλα στα χέρια να “φιλτράρει” το χώρο και τις κινήσεις των συμπαικτών του ώστε να πάει στην έξτρα πάσα.



Περιορισμοί και άμυνα

O Rochestie παρά τα όσα προσόντα του δεν έφτασε ποτέ το status που ίσως και να επέτασσαν τα skills του.Πέρασε κάποια χρόνια υψηλών πτήσεων μετά τις πολλές ευρωπαϊκές ομάδες στις οποίες αγωνίστηκε,με τη μεταγραφή του στη Μακάμπι να είναι ίσως η πιο δυνατή στιγμή του όπου έχοντας δίπλα του τον Jordan Farmar αποτέλεσε πρώτο βιολί της ομάδας σε μια όμως πλήρως αποτυχημένη χρονιά για την ομάδα του Τελ Αβίβ. Ο Αμερικανός γκαρντ έχει τα στοιχεία ενός high-volume scorer που μπορεί να αποτελέσει ball dominant guard,όμως δε διαθέτει την ολοκληρωμένη διάσταση που έχουν άλλοι γκαρντ της ηπείρου.Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που μπορεί να σταθεί σε συνέχεια στο παρκέ όντας πολύτιμη λύση και στις 2 πλευρές του.

Όταν δε βρεθεί στα καλά του σημεία για να εκτελέσει και να βρει το ρυθμό που χρειάζεται στο σκοράρισμα,συνήθως βγαίνει εύκολα εκτός βασικού πλάνου στο παρκέ.Έχει σε ένα βαθμό συνδεθεί με την ταμπέλα του game-changer σε αυτές τις καταστάσεις καθώς το οτι δεν έφτασε στη μέγιστη δημιουργική έφεση που ίσως γινόταν και το οτι δεν έχει την κλασική φυσιογνωμία του παίκτη-οργανωτή(αμυντικό caliber και καθοδηγητική τάση) του στοίχιζε σε λεπτά συμμετοχής(γενικά αμφίβολο stamina).Δεν έδειξε ποτέ να ακουμπάει την έμφυτη τάση άλλων μεγάλων γκαρντ(πχ την 6η αίσθηση στην ισορροπία μεταξύ εκτέλεσης και οργάνωσης του Sergio Rodriguez) στο να κάνει όλο το κουμάντο στην επίθεση και ίσως μοιάζει να μην έχει λύσεις σε αυτές τις βραδιές που δε βρίσκει με ευκολία διχτάκι.

Αυτό φυσικά πάει πακέτο με την αμυντική του παρουσία. Η επιρροή του στην άμυνα δε θα μπορούσε να είναι και ιδιαίτερη αν σκεφτούμε τα σωματικά του χαρακτηριστικά.Δε μπορεί να καλύψει την έλλειψη ύψους του με τον τρόπο που κάνουν άλλοι βραχύσωμοι γκαρντ(η δύναμη και τα πόδια του Καμπάτσο,η επιθετικότητα και το clear fit του Ντίξον).

Ωστόσο δεν είναι η αμυντική λεία που ίσως φωνάζουν τα παραπάνω στοιχεία.Είναι πάντοτε ιδιαίτερα προσηλωμένος στα αμυντικά του καθήκοντα,ενώ είναι πολύ προσεκτικός στην τοποθέτηση του ενάντια στον αντίπαλο με το καλό anticipation να τον χαρακτηρίζει και σε τακτικό επίπεδο.Δεν έχει το μέγεθος να δώσει τα καλά contested shots ή να λειτουργήσει βοηθητικά κοντά στο καλάθι,ενώ ψηλά στην περιφέρεια μπορεί να εκτεθεί εύκολα απέναντι σε εκρηκτικά γκαρντ,όμως το πολύ καλό footwork του,το σημαντικό effort του και η οξυδέρκεια που αντλεί από την πείρα του είναι σύμμαχοι στην όλη περίσταση.



Το συναπάντημα σήμερα με τον Ολυμπιακό 

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω υπάρχει ένας μεγάλος αστερίσκος.Η κατάσταση που βρίσκεται ο παίκτης είναι ένα μεγάλο ερωτηματικό στην απόδοση του και αν θα δούμε αυτόν που περιέγραψα στις παραπάνω παραγράφους. Η ηλικία του δεν είναι απαγορευτική και η παρουσία του την προπερασμένη σεζόν με τον Ερυθρό Αστέρα ήταν σε αυτά τα στάνταρ. Αν έχει κάνει μια επαγγελματική συντήρηση, παρότι το conditioning του ίσως φανεί σε πρώτη ματιά απογοητευτικό(και πρόπερσι έμοιαζε έτσι το σώμα του) πιστεύω πως θα προσαρμοστεί και θα ακολουθήσει.

Μου άρεσε πάντα σαν παίκτης και εκτιμώ ότι αυτό το feeling of the game που έχει και η ατόφια μπασκετικότητά του είναι διαβατήριο για να αποτελέσει σημαντική βοήθεια στην ομάδα αν τηρήσει τα στοιχειώδη.

Αυτή τη στιγμή στο backcourt του Ολυμπιακού λείπουν σε μεγάλο βαθμό τα pure balling skills και η ικανότητα από τα γκαρντ να ξετυλίξουν το κουβάρι της επίθεσης,ή με άλλα λόγια η συνύπαρξη εκτελεστικών και δημιουργικών ικανοτήτων και μάλιστα στη θέση του άσσου. Σε αυτή τη λογική ο Rochestie αποτελεί μια προσθήκη η οποία θεωρώ πως θα ξεμπουκώσει σε ένα βαθμό την ερυθρόλευκη επίθεση και τη δυνατότητα της να παράγει με μεγαλύτερη συνέχεια και ευκολία.

Ο βασικός προβληματισμός έγκειται στην απουσία κύριας φιλοσοφίας και πυξίδας στην ομάδα με τον προπονητή να αποτελεί πείραμα και ρίσκο υπό αυτό το πρίσμα.Ήμουν από αυτούς που θεωρούσαν πως ακόμα και με την αμφίβολη αυτή στελέχωση (μιλάω καθαρά για θέμα λογικής και όχι ποιότητας) υπήρχε βάση στο να περπατήσει σε ένα αποτελεσματικό μπάσκετ με τον καιρό ο Όσφπ αλλά το πώς ο οργανισμός και ο ίδιος ο Μπλατ έδειξαν ανήμποροι να χειριστούν κάποιες καταστάσεις αποτελεί διαφορετική συζήτηση.

Στην παρούσα συγκυρία,ρεαλιστικά στην ομάδα δεν υπάρχει η βάση να χτιστεί κάτι με σύμμαχο το χρόνο και αυτό που δείχνει να χρειάζεται είναι η επιστροφή σε κάποιες βασικές αρχές στελέχωσης οι οποίες είναι πιο περπατημένες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και απαιτούν λιγότερο χρόνο για να μετουσιωθούν σε κάτι καλό στον αγωνιστικό χώρο.

Με τον Reed στο 5 που είναι πιο βαρβάτη οντότητα στο ζωγραφιστό θα δοθεί μεγαλύτερη ευχέρεια να αξιοποιηθεί πιο πολύ στο 4 ο Κουζμίνσκας και στο ρόστερ ξεδιπλώνονται μερικές δεξιότητες που δεν είναι αμελητέες.

Έτσι θεωρώ ότι η συμπλήρωση με έναν ποιοτικό άσσο ήταν σωστή κίνηση ακόμα κι αν αποτελεί ερωτηματικό η συνύπαρξη του σε σχήματα με τον αρχηγό. Πρώτο μέλημα θα πρέπει να είναι για τον κόουτς η ομάδα να τρέξει πιο γρήγορη και πληθωρική επίθεση με διαφορετικές πηγές δημιουργίας χωρίς απαραίτητα να προσθέσει πολύ σύνθετα πράγματα σε σύντομο χρόνο, οπότε η κίνηση του ήταν εύλογη.Θεωρώ πως ο 5ος κρίκος της περιφέρειας αν εκκρεμεί και δεν είναι ήδη στην ομάδα (πχ να παιχτεί μέχρι τέλους το στοίχημα Baldwin) θα πρέπει να είναι ένας παίκτης με dominant αθλητική παρουσία και ικανότητα να παίξει βασικό ρόλο (γι'αυτο και δεν είναι ο συμπαθής Τσέρι κατάλληλος αλλά ένας παίκτης κοντά στα στάνταρ του Μπριάντε Γουέμπερ).


Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2019

Willie Reed: In Depth

Του Manolo77 (Nothing But Red)




Ως φανατικός Knickerbocker, στο άκουσμα του ονόματος Willie Reed πριν 3 περίπου χρόνια, συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό ο θρύλος της ΝΥ, ο Willis Reed. Για να μην πολυλογούμε, ο παίκτης αυτός ήταν ο center της ομάδας, που χάρις στην αυταπάρνηση του και αγωνιζόμενος κυριολεκτικά στον 7ο τελικό του NBA κουτσαίνοντας, αποτέλεσε την έμπνευση για όλους τους συμπαίκτες του, οδηγώντας τους Knicks, στο δεύτερο και τελευταίο, μέχρι σήμερα, τίτλο τους πολύ προτού γεννηθώ…

Βλέποντας, λοιπόν, στα ρόστερ των ομάδων του NBA, αλλά και στο 2Κ17 (στο οποίο μέχρι και πέρυσι αφιέρωνα αρκετό χρόνο) κάποιον σχεδόν συνονόματο του, άρχιζα να ψάχνω για την περίπτωση του!

Για τις προσωπικές πτυχές της πολυτάραχης ζωής του (κατηγορία για βιασμό στα κολεγιακά του χρόνια, ξυλοδαρμός της συζύγου του αργότερα), έχουν γραφτεί αρκετά (και από εμένα) σε blog και sites. Σε αυτό εδώ το κείμενο, νομίζω ότι αξίζει να ασχοληθούμε περισσότερο με το αγωνιστικό profile του παίκτη και το κατά πόσο μπορεί να προσφέρει άμεσα στην ομάδα μας, η οποία φαίνεται αρκετά αποδυναμωμένη μέσα στη ρακέτα, όταν είναι εκτός 5άδας ο Μιλουτίνοφ.

Ο Reed είναι ο παίκτης που επιλέχθηκε, λοιπόν, για να αποτελέσει το rim protector, το center που μετά τη σεζόν 2016 – 17 και τον Kem Birch, θα είναι ο picknroll man στην επίθεση και ο «κέρβερος» στην άμυνα ψηλά, στα πρότυπα που δίδαξε ο Ολυμπιακός τα προηγούμενα χρόνια…

Ωστόσο στην περίπτωση του, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά όσον αφορά στο αγωνιστικό κομμάτι. Μιλάμε για ένα καθαρό center, ένα σχεδόν mobile …. 7-footer, καθώς με ύψος 2,10 και wingspan 2,21, σε συνδυασμό με τα πλούσια αθλητικά προσόντα του, μπορεί αν έχει το κίνητρο και τη διάθεση, να γίνει ο defensive anchor μέσα στη ρακέτα, που τόσο χρειάζεται ο Ολυμπιακός!   

Ξεκινώντας ανάποδα, να σημειώσουμε ότι την περασμένη σεζόν (μέχρι τον Ιανουάριο που τραυματίστηκε) ο Reed ήταν από τους top performers (και νο1 στο αντίστοιχο draft) στην G League, με τη θυγατρική των Jazz. Παρόλο που στα video, φαίνεται να έχει χάσει ένα μέρος της αθλητικότητας του, στο Summer League έδειξε να μην έχει επηρεαστεί από τον αρκετά σοβαρό τραυματισμό του στον ώμο, με αποτέλεσμα λογικά να τον περιμένουμε σε ανεκτά επίπεδα φυσικής κατάστασης.

Νωρίτερα, τις δύο προηγούμενες περιόδους (2016 – 18) υπήρξε ο back up center σε Heat και Clippers αντίστοιχα, κάνοντας δύο breakthrough seasons και «χτίζοντας» ένα καλό όνομα στο NBA. Ωστόσο οι προσωπικοί του δαίμονες, ήταν αυτοί που δεν του επέτρεψαν να είναι εκεί που ανήκει και έτσι πλέον θα πρέπει να αποδείξει αν αξίζει άλλη μια ευκαιρία στο ΝΒΑ, μέσω του Ολυμπιακού…
Βγάζοντας, λοιπόν, από την εξίσωση το ατομικό κίνητρο και φιλοδοξίες (που ελπίζω να έχει), καθώς και τον προβληματικό του χαρακτήρα, θα επικεντρωθούμε στον αγωνιστικό τομέα και τι στοιχεία μπορεί να δώσει στους ερυθρόλευκους.

ΕΠΙΘΕΣΗ:

Ξεκινώντας από την επίθεση, είναι ο κλασικός picknroll center, αυτός που θα δώσει στον guard της ομάδας το screen και θα βυθιστεί στη ρακέτα. Παρόλο που το τακτικό κομμάτι δεν είναι το φόρτε του, καθώς αγωνίζεται με τα αθλητικά του προσόντα και την έκρηξη, όσον αφορά σε αυτή τη συνεργασία είναι ιδανικός.

Παίρνει τα βήματα και κάνει το roll, χωρίς δισταγμό και με κατάλληλο timing, τελειώνοντας τις φάσεις κυρίως με καρφώματα. Πολύ θεαματικός και αλτικός, θεωρώ ότι μπορεί να γίνει το alter ego του Σπανούλη (και του Rochestie), δεδομένου ότι κατά πως φαίνεται, το picknroll θα μπει ξανά για τα καλά στη ζωή μας!

Παράλληλα, έχει σε ικανοποιητικό βαθμό και ανεπτυγμένο post game, κάπως μονοκόμματα μεν δίχως μεγάλη γκάμα κινήσεων, αρκετά αποτελεσματικό δε, είτε με baby hook, είτε με fade away jumpers. Κρατήστε το τελευταίο, γιατί στη διετία του σε Miami και LA είχε βάλει στο ρεπερτόριο του και ένα συμπαθητικό mid range shot, το οποίο πάντως δεν περιμένω να το δούμε στο playbook του Κεμζούρα…

Ωστόσο, ο τομέας που με βάση την εικόνα που έχω κυρίως από την καριέρα του στο NBA, θα μπορεί να διαπρέψει είναι το transition, καθώς για ψηλός «τρέχει» πολύ καλά στο ανοιχτό γήπεδο και μπορεί να υπηρετήσει ένα πιο fast tempo, το οποίο μας έχει λείψει τις τελευταίες χρονιές.

Καλά θα μου πείτε ότι εδώ πετύχαμε λαβράκι! Πως και αυτός ο παίκτης ήρθε στα μέρη μας;

Ακόμα και στις κορυφαίες του σεζόν όμως, ο Reed ήταν ένας ακατέργαστος παίκτης που στην ηλικία των 29 δείχνει να μη διαθέτει βασικά στοιχεία που χρειάζεται ένας ολοκληρωμένος ψηλός, όπως πάσα (θα δυσκολευτεί όταν του κάνουν double team), καλό ποσοστό από τη γραμμή του φάουλ και αντίληψη του παιχνιδιού… 

Αν βάλουμε αυτά στο mixer μαζί με το εκρηκτικό του ταμπεραμέντο, έχουμε ένα κοκτέιλ, το οποίο μπορεί να «κρεμάσει» μια ομάδα στην crunch time και σε set επιθέσεις.

ΑΜΥΝΑ:

Εδώ έχουμε άλλον έναν τομέα, όπου προφανώς στηρίχτηκε η επιλογή του Ολυμπιακού. Στα μέχρι τώρα παιχνίδια του Ολυμπιακού, όσο ο Μιλουτίνοφ ήταν στον πάγκο φαινόταν καθαρά η «γύμνια» των ερυθρόλευκων στη ρακέτα, τόσο στην άμυνα above the rim, όσο και στο θέμα των ριμπάουντ.
Ο Rubit δεν μπορεί να αγωνιστεί ως center, αν δεν έχει δίπλα του ένα παίκτη όπως ο NDour που λέγαμε το καλοκαίρι, που θα τον καλύπτει ψηλά. Στα δίδυμα με Πρίντεζη και Kuzminskas η αμυντική συμπεριφορά της ομάδας ήταν μετριότατη… Από την άλλη ο Happ είναι άλλου τύπου παίκτης,  τον οποίο και το γεγονός ότι δεν έχει παραστάσεις από αυτό το επίπεδο, δεν τον βοηθάει να δείξει και τα θετικά χαρακτηριστικά που διαθέτει…

Συνεπώς, ο Reed μπορεί να δώσει αυτά που δεν μπορούν οι υπόλοιποι στη front line, δηλαδή καλή άμυνα ψηλά (πολύ καλός στα block) και σιγουριά στο αμυντικό ριμπάουντ, τόσο λόγω φυσικών προσόντων (ύψος, δύναμη), όσο και λόγω των καλών τοποθετήσεων του (box out).

Μην ξεχνάτε ότι τον βοηθάει πολύ το υψηλό επιτόπιο άλμα του και τα μακριά χέρια του, όπως θα διαπιστώσετε αν δείτε μερικά video, ακόμα και από την περσινή θητεία του στην G League.
Εδώ βέβαια σταματάνε τα καλά νέα, καθώς ο Reed δεν έχει το μπασκετικό IQ, ούτε και τα τόσο γρήγορα πλάγια βήματα, για να παίξει αποτελεσματικά άμυνα με αλλαγές. Συνεπώς δε θα το δούμε τόσο στους ρόλους που είχαν οι Hines, Dunston, Hunter και Birch, αλλά πιο πολύ να προστατεύει τη ρακέτα…

Γενικά, πιστεύω ότι θα χρειαστεί χρόνος για να μπει στο πνεύμα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και να βρεθεί σε καλό επίπεδο, χωρίς να «χάνεται» στις αλληλοκαλύψεις. Και πλέον αυτό, το οποίο δεν έχει καθόλου ο Ολυμπιακός είναι … χρόνος και υπομονή!

Εν κατακλείδι αυτή τη στιγμή η ομάδα μας παίρνει ένα μεγάλο εξωαγωνιστικό ρίσκο. Ωστόσο, «αγοράζει» χαρακτηριστικά και ένα skillset, το οποίο το έχει μεγάλη ανάγκη. Ο συνδυασμός των αγωνιστικών στοιχείων του Reed και του αθλητικού του πακέτου, είναι ο κατάλληλος για τον ψηλό που ψάχνει.

Φθάνω στο σημείο να πω ότι η απόκτηση του Rochestie είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτή του Reed, καθώς θα μπορούν να αποτελέσουν δίδυμο συνεργασίας μέσω picknroll, ενώ ο ένας θα μακιγιάρει τις αδυναμίες του άλλου (π.χ. ο Reed θα προσφέρει κάλυψη στην άμυνα σε σχήματα μαζί π.χ. με τον Πολ και τον Παπανικολάου στο 2 και 3)… Ταυτόχρονα, με αυτόν στο παρκέ, θα «κρύβεται» και η αμυντική αδυναμία του Kuzminskas, ο οποίος για την ώρα δοκιμάζεται ως stretch PF κυρίως.

Το θετικό είναι ότι ο Reed μπορεί εξίσου καλά, να αποτελέσει δίδυμο με το Σπανούλη και με το σωστό «τάισμα» από τον αρχηγό, να πάρει μπρος και ψυχολογικά!

Άρα αυτό που βλέπω, είναι ότι η απόκτηση του αγωνιστικά θα δώσει αμυντική σιγουριά, ενώ και στην επίθεση θα αποτελέσει το … βούτυρο στο ψωμί των Σπανούλη και Rochestie!
Ευχή μου είναι να τα έχει βρει με τον εαυτό του, να έχει αφήσει πίσω τα αρνητικά και να είναι έτοιμος και διψασμένος για μια νέα αρχή. Αλλιώς, αν οι δαίμονες του κάνουν και πάλι την εμφάνιση τους, δε θέλω να φανταστώ τι άλλο μπορεί να ζήσουμε φέτος στον Ολυμπιακό.

WATCH FOR YOURSELF:


Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

Που είναι ο κόσμος, οεο;


Του Γιώργου Ξανθού (ΑΚΑ Σπανούλαρου)



Καλησπέρα σε όλους τους Ολυμπιακούς, του καναπέ και μη. 
Γιατί αρχίζω έτσι θυμωμένα θα μου πείτε; Έχουμε όπως φαίνεται αρκετούς καναπεδατους.


Όταν άρχισε το "Μέχρι Τέλους" περίμενα στήριξη. Από οργανωμένους και μη. Ο Ολυμπιακός, όλοι μας, στο κόσμο του δεν λέμε πως ανήκει; Που βρίσκεται όμως ο κόσμος; Όταν οι περισσότεροι δημοσιογράφοι έλεγαν το 90% των φιλαθλων του Ολυμπιακού είναι αντίθετοι με το "μέχρι τέλους" κάποιοι γελαγαμε και ψάχναμε να βρούμε πως στο καλό το πιστεύουν. Σε ραδιόφωνα έπαιρναν τηλέφωνα δήθεν Ολυμπιακοί και ζητούσαν τα χρηματα τους πίσω, συνέχιζα να γελαω. Τελείωσε ένα καλοκαίρι άγχους για τον κοσμο και μια γενικότερη ανασφάλεια για την επόμενη μέρα. Όσα λάθη κι αν έχει κάνει η διοίκηση του Συνδέσμου, δεν με απασχολούν αυτά τη δεδομένη στιγμή. Σε ενα "πόλεμο" τάσσεται ο κόσμος μαζί με την ομάδα ή χωριστά. Στη τωρινή κατάσταση οι περισσότεροι αν όχι όλοι λέμε "μπράβο" στους Αφους που το πήγαν μέχρι τέλους και φύγαμε, ασχέτως αν θέλαμε να γίνει νωρίτερα. 

Ένα ρητορικό ερώτημα είναι αν έχουμε εκτιμήσει τις χαρές που έχει προσφέρει αυτή η ομάδα; Επίσης και τις λύπες και τις ξενέρες και όλα τα συναισθήματα. Είναι μέσα στο πρόγραμμα όμως και αυτά. Οι λύπες και οι ήττες θέλουν στήριξη. Ε ο πόλεμος θέλει διπλή στήριξη... Γιατί αν το εκτιμούσαμε, στο φιλικό με Ερυθρό θα χε 11.000 Ολυμπιακούς καυλωμένους να δείχνουν την δύναμη του κόσμου μας. Θα τα πω χύμα σήμερα γιατί ακόμα εχω νεύρα.


Όταν ο αρχηγός μπαίνει στο γήπεδο, οι πρόεδροι φτάνουν στην κερκίδα τι νομίζετε τους δίνει δύναμη; Να δουν ενα γήπεδο να τους στηρίζει. Όχι δεν παίρνουν δύναμη απο τα social media ή αν στέλνεις στον Πρίντεζη απαντήσεις στα stories του "Γιώργο ψυχαρα". Και αν ξενερώσατε αρκετοί με την εικόνα του Γιώργου και του Κώστα να σας πω λοιπόν, πως γήπεδο πηγαίνουμε για την ριγωτή και για αυτά που πρεσβεύει ο Σύνδεσμος και οχι για τους παίκτες. Για εναν παίκτη μόνο αλλάζει αυτό. Για τον αρχηγό Βασίλη Σπανούλη, που τοσα χρόνια βάζει πλάτη. Και το "ευχαριστώ" σας είναι αυτό; 

Πηγαίντε τουλάχιστον για αυτόν που μονο χαρές εχει προσφέρει και πρεσβεύει ο,τι ζητάει ο κόσμος απο εναν αρχηγό!

Δεν θα αναφερθώ στο πρόβλημα που δημιουργεί το γήπεδο, ούτε αυτά της διοίκησης. Οπαδός του Ολυμπιακού είμαι. Παρασκευή βράδυ λοιπόν φιλικό με τα αδέρφια μας απο Σερβία. Μετά το ματς του Απρίλη με Προμηθέα είχαμε να δουμε Θρύλο εκεί... Εμπαινες twitter, Facebook, και ελεγες ο κόσμος εχει μεγάλη προσμονή για φέτος. Ωραίο μήνυμα από την ΚΑΕ στα διάρκειας #TogetherWeFight, και πραγματικά πίστευα φέτος μετά απο δυο χρονια θα ξανά ζεστάνει το γήπεδο. Κρύο-κρύο το ΣΕΦ αλλά όταν θέλουμε μια χαρά ΕΔΡΑ γίνεται. 

Το 2013-2016 ήμουν φοιτητής στη Βόρεια Ελλάδα και ερχομουν κατι Κυριακές και Σάββατα για να δω Ολυμπιακό με Λαύριο ή Προμηθέα, πράγμα που -σαφέστατα- δε το λέω για να το παίξω "Ολυμπιακάρα". Με διαρκείας στην 5 στο ποδόσφαιρο, Σάββατο με Βόλο και Τέταρτη με Τοτεναμ ήμουν εκεί κάνοντας 60χλμ πήγαινε - έλα από Μαραθώνα. Και 100 να ήταν θα το έκανα. Με Προμηθέα άδεια απο την δουλειά πήρα γιατι σχολούσα 17:00 και έλεγα, δεν γίνεται αυτή τη στιγμή η ομάδα μου να ειναι μόνη της. Θα 'μαι εκει εγώ για να στηρίξω. Και δεν μπορούν να μαζευτούν στο ΣΕΦ 10.000 από τον Πειραιά και μόνο; Τόσο αποστασιοποίηση πια; Τόσο μόνη αφήνουμε την ομαδα; Μετά όμως θα έχουμε απαίτηση να κανουν γήπεδο οι Αφοί... Γιατί να κανουν γήπεδο;

Σας ξαναγράφω δεν θα αναφερθώ στα όποια λάθη της διοίκησης. Δεν ξερω αν το έχετε καταλάβει, αλλά με τέτοια έλλειψη παρουσίας στις κερκίδες, δίνουμε πάτημα και δικαίωμα στον καθένα να σχολιάζει και να κάνει λόγο για "μη στήριξη". Οπότε, ο "καθένας" τώρα "δικαίως" θα μπορεί να λέει ότι ο κόσμος γύρισε την πλάτη στους Αφους, "είδε πως δεν έφτιαξε ομαδα και δεν πατάει γήπεδο". 

Όλοι αυτοί που θέλουν το κακό του Σύνδεσμου χαμογέλανε με εμάς ειρωνικά ρε. Οι Ολυμπιακάρες μπορούν να σχολιάζουν και με πάτημα πλεόν. Πού ειναι η στήριξη ρε παίδες; 


Φέτος είναι μια χρονιά (πολύ) περίεργη. Οι Αφοι χωρίς δηλώσεις (έπρεπε να βγουν να μιλήσουν για το πλάνο όλης της ομάδας κατά τη γνώμη μου) αλλά με κάποιες πράξεις που μας αφήνουν ικανοποιημένους, όμως και  περιμένουν στήριξη. Ένα γεμάτο ΣΕΦ από κόσμο που θα στηρίζει σε ήττες και νίκες είναι οχι απλά γροθιά, αλλά γροθιά και uppercut μαζί σε όλους όσους πολεμούν τον Σύνδεσμο. Βρίσκεστε σε πόλεμο ρε, καταλάβετέ το. Σε πόλεμο με αυτούς που βγάζουν βίντεο με τον Μπλάτ και σε αυτους που κοροϊδεύουν τον ΣΠΑΝΟΥΛΑΡΟ με τα της Α2. ΔΙΝΕΤΑΙ ΠΑΤΗΜΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΡΕ ΠΑΙΔΕΣ! Επίσης δείχνει δύναμη απέναντι στα πούπουλα της ΕΟΚ. Μπροστά μας είναι πούπουλα και όσο πιο νωρις το καταλάβετε, τόσο πιο σημαντικό είναι. 

Όταν αποφασίσαμε να φύγουμε απο το διεφθαρμένο πρωτάθλημα ήταν χτύπημα για όλους αυτούς. Η νεα χορηγία τους το αποδεικνύει, που είναι αστεία για επαγγελματικο αθλητισμό. Τα προβλήματα όμως θα εμφανιστούν μετά από ένα χρόνο απουσίας του Ολυμπιακού, όχι κατευθείαν, για αυτό και "μπορούν" να δηλώνουν τώρα "υπερήφανοι" και πως χωρίς εμας "μια χαρά πρωτάθλημα γίνεται". Σκεφτείτε τον Παναθηναϊκό να αποκλείεται απο τους 8 της Ευρωλίγκας και απλα να παιρνει πρωτάθλημα με τον Προμηθέα... Θα τους αφήνει γλυκιά γεύση η χρονιά όπως όταν παίζαμε μαζί στους σημαδεμένους τελικούς; 


Το φετινό πρόγραμμα της Ευρωλίγκα αρχίζει με αρκετά εντός έδρας παιχνίδια. Επιβάλλεται ο κόσμος να είναι εκεί. Να στηρίξει έμπρακτα. Σας βαρέθηκα όλους εσάς που κραζετε ή επικροτείτε από τα σόσιαλ. Δεν αναφέρομαι για εσάς που μενετε εξωτερικό ή επαρχεία. Μιλάω για εμάς στον Νόμο Αττικής και δη στον πειραϊκό κόσμο που ΕΧΟΥΜΕ εξαφανιστεί. 11 Οκτώβρη παίζουμε εντός με Βαλένθια. Θα 'στε γήπεδο ή θα σας φάει το scroll στο twitter;





Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2019

Ναι, μπορεί και μια γυναίκα να γνωρίζει το άλεϊ-ουπ!

Ήθελα καιρό να κάνω κάτι τέτοιο. Και για εμένα και για τις ρετσινιές που (μας) κολλάνε γενικά στη ζωή μας. Ξέρεις για να είσαι οπαδός φανατικός, "είσαι ούγκανο", "Όρκ" ή "άβουλο ον, στο payroll κάποιου προέδρου". Ήθελα, λοιπόν, να βρω μια κοπέλα, πραγματικά της διπλανής πόρτας, που να συνδιάζει όλα όσα φοβίζουν. Και κάποιους οπαδούς, που διαβάζουν το Diaries και όλους όσους, αρέσκονται να τσουβαλιάζουν.

Προσέγγισα τη Μαίρη, χωρίς να την ξέρω, χωρίς να έχουμε μιλήσει ποτέ πιο πριν, μόνο και μόνο από τα σχόλια της στα σόσιαλ και της πρότεινα, να γράψει κάτι για το σεξισμό στην κερκίδα αλλά και την προκατάληψη που υπάρχει όχι μόνο από το αντρικό φύλο, αλλά και από το ίδιο το γυναικείο. Και δεν έπεσα έξω. Να την ευχαριστήσω πολύ ξανά, που δε φοβήθηκε να γράψει όσα νιώθει, σε κάτι που πολλοί ονομάζουν, "οπαδικό blog". 

*** Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο, πάρθηκαν από τα social media του Ολυμπιακού ΣΦΠ, αλλά για παν ενδεχόμενο, κρύψαμε τα πρόσωπα. ***

Της Μαίρης Κοτρότσιου

Μάλιστα κύριοι.

Και το μπλοκ άουτ. Και τo φόλοου. Και το οφσάιντ, για να πάμε και στην απέναντι όχθη.


Και μπορεί επίσης να παρακολουθήσει ένα ματς και...να παθιαστεί, να πανηγυρίσει, να φωνάξει, να θυμώσει, να εκραγεί. Είναι σε θέση, ικανότητας και επιθυμίας, να αντιληφθεί το εκάστοτε
άθλημα, να ενδιαφερθεί ως φίλαθλος και (γιατί όχι;) ως οπαδός. Με μια βασική, και οριακά απαραίτητη, προϋπόθεση: να μην γίνει αυτό φανερό στον δίπλα, αρσενικού γένους, θεατή! Διότι είτε βρίσκεται στις κερκίδες του γηπέδου είτε στον καναπέ, οι στερεοτυπικές αγκυλώσεις προστάζουν πάντοτε το ίδιο. Και δεν είναι άλλο, από την μεταφορά της στην κουζίνα.


Για να καταστήσω σαφές και το έναυσμα της ενασχόλησής μου με το ζήτημα, θα δηλώσω αρχικά πως είμαι γυναίκα, αν και νομίζω είναι πασιφανές. Και γυναίκα από τις τυχερές, και θα εξηγηθώ. Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος λαϊκός, χωρίς σπουδές, μα ευφυής και πολυπράγμων. Ξεκίνησε να εργάζεται στις οικοδομές στα 13, φαινόμενο σύνηθες την δεκαετία του ‘70, με μόνη του διέξοδο την καθιερωμένη κυριακάτικη μπάλα στην πλατεία, βάζοντας τέρμα τον πιο...εύσωμο και ορίζοντας αρχηγό τον...κάτοχο της μπάλας. Μια εποχή πιτσιλισμένη από παιδικότητα και ανεμελιά.

Ήμουν, λοιπόν, αρκετά τυχερή που από όταν ακόμη μετρούσα μονοψήφιο αριθμό χρόνων, μ’έμαθε να κλωτσάω τη μπάλα. Την ίδια στιγμή που τα κοριτσάκια στο σχολείο μιλούσαν για τη νέα τους πλισέ φούστα, εγώ έδειχνα τα καινούρια μου αθλητικά στους φίλους μου, αρσενικού γένους στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Είχα μονίμως γδαρμένα γόνατα, σκισμένες φόρμες και τα -ποτέ ροζ- αθλητικά μου παπούτσια είχαν καθ΄όλη τη διάρκεια της παιδικής μου ηλικίας μια...επικάλυψη χώματος που έκρυβε και τις τελευταίες αποδείξεις της θηλυκότητάς μου.

Τα χρόνια πέρασαν και οι πληγές στα γόνατα επουλώθηκαν, παρ’ότι μετράω ακόμη ουλές. Ουλές που φαίνονται, γιατί πια οι φόρμες αντικαταστάθηκαν από φορέματα και τα αθλητικά μου από τακούνια. Ωστόσο, ένα πράγμα δεν έσβησε ποτέ: το πάθος μου για τον αθλητισμό.

Όμως, απόρροια της ανατροφής μου ,που ανέδειξε και μια λιγότερο ‘’ροζ’’διάσταση της προσωπικότητάς μου, ήταν και η ψευδαίσθηση πως το αναφαίρετο δικαίωμά μου να ‘’αγγίξω’’ μια στερεοτυπικά ανδρική ενασχόληση, ήταν αποδεκτό. Αμ δε!

Ξαφνικά μεγαλώνοντας, αντίκρισα τους φίλους που γδέρναμε μαζί τα πόδια μας στα τάκλιν, να χλευάζουν τις τοποθετήσεις μου, τις γνώσεις και με ζωηρή την επιθυμία να αντιληφθώ εις βάθος, τις κατα καιρούς απορίες μου. Θυμάμαι να τρέχω με τον πατέρα μου στα γήπεδα, και το πρωί στο σχολείο να ντρέπομαι να σιγοτραγουδήσω τα συνθήματα που ευλαβικά αποστήθιζα στην κερκίδα. Πόσες φορές θέλησα να απαντήσω στην απορία του τάδε συμμαθητή μου για το σκορ ενός αγώνα, και παρ’ότι γνώριζα με σιγουριά, δεν το έκανα, γιατί ήξερα τι θα επέλθει. Χλευασμός και, κυρίως,
υποτίμηση των γνώσεων αλλά και της αγάπης μου για τον αθλητισμό.


Ερχόμενη στο σήμερα, η αλλαγή των πραγμάτων έχει έρθει από την δική μου στάση απέναντι στον ευνουχισμό της γυναικείας αυτής υπόστασης. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να αλλοιώσει το γεγονός, πως εξακολουθώ το 2019 να δέχομαι βλέμματα απαράμιλλης έκπληξης και απορίας, όταν το ότι παρακολουθώ μπάσκετ ή ποδόσφαιρο αποτελεί απάντηση στην ερώτηση με θέμα χόμπι και ενδιαφέροντα. Θα παραθέσω αναλλοίωτο και...αμοντάριστο, τον εξής σύντομο διάλογο που έλαβε χώρα στο χώρο εργασίας μου, στην προσπάθεια μου να συστηθώ με μια νέα συνάδελφο:

-Και με τι ασχολείσαι;
-Πέραν των σπουδών και της δουλειάς,μου αρέσει ο αθλητισμός,να
παρακολουθώ δηλαδή,μπάσκετ,ποδόσφαιρο και τα συναφή.
-Πλάκα κάνεις! Και δε σου φαίνεται!


Ας σταθούμε λίγο σ’αυτό.Τι ορίζει ακριβώς την εμφάνιση κάποιου που την Παρασκευή το βράδυ παρακολουθεί Ευρωλίγκα; Τι θα πει ‘’σου φαίνεται’’; Τι θα πει πως το οτι μ’αρέσουν τα ψώνια και τα περιποιημένα νύχια δε συνάδει με το ότι διαβάζω αθλητικές εφημερίδες; Γιατί με κοιτάτε με απορία όταν σας λέω πως μετράω μέρες για την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν;

Το ίδιο... έντρομοι με κοιτάνε βέβαια και οι άνδρες όταν στ’αυτιά τους ηχεί η basic ερώτησή μου ‘’τι ομάδα είσαι;’’! Συνήθως,ο διάλογος τελειώνει με εμένα να απολογούμαι σχεδόν που μπορώ να φοράω σκουλαρίκια και ταυτόχρονα να μετράω μέρες για την Ευρωλίγκα. Εκεί κάπου λοιπόν, προσπαθώ πια να με οριοθετήσω, να πάψω να αισθάνομαι αγκυστρωμένη πάνω στην φιλοσοφία που θέλει την θηλυκή φύση απομακρυσμένη από την μαγεία του αθλητισμού. Έφτασα βέβαια 24 για να παρακολουθώ στο λεωφορείο το live score του ματς που δεν προλαβαίνω, χωρίς να...φοβάμαι μη με ‘’τσακώσει’’ ο διπλανός μου.

Δε συζητάω δε για την ταραχή που προκαλείται στις γύρω κερκίδες του γηπέδου, όταν πιάνω κουβέντα με τον τάδε φίλο για κάποιο σύστημα, κάποια μεταγραφή,κάποια ενδιαφέρουσα έκβαση ενός αγώνα που φάνταζε απλός, ονόματα παικτών, προπονητών, προβλέψεις, αποδόσεις! Στην αρχή, ντρεπόμουν πραγματικά. Φοβόμουν μην κάνω κάποιο, ανθρώπινο εν τέλει, λάθος και εκτεθώ. Διότι, αποδεδειγμένα, όταν είσαι γυναίκα και τολμήσεις να λαθέψεις στο ποιος πήρε το ριμπάουντ...την πάτησες! Κατατάσσεσαι αυτόματα και με συνοπτικές διαδικασίες σε μία ‘’γλάστρα’’ που ήρθε στο γήπεδο για να παρθεί από κάποιο πλάνο.

Άξιο αναφοράς, είναι και ο διασκεδαστικός δογματισμός που κοσμεί τα δεκάδες μηνύματα που λαμβάνω μετά από κάθε σχόλιό μου σε αθλητικές ιστοσελίδες, παντός χρώματος. Τα περισσότερα από αυτά, τι παράξενο, με στέλνουν στην κουζίνα. Άλλοι, μου στέλνουν προσωπικά μηνύματα με ατελείωτα κείμενα υποδεικνύοντάς μου τον σωστό δρόμο! Το ρόλο της πειθούς, παίζουν φράσεις που πάνε κάπως έτσι:

‘’Γιατί εσύ ως γυναίκα δεν γνωρίζεις’’,
‘’Επειδή θέλω να σου εξηγήσω μήπως καταλάβεις’’,
‘’Εσείς οι γυναίκες δεν καταλαβαίνετε την πολυπλοκότητα του αθλήματος’’,



...και άλλα τέτοια απολαυστικά. Να αναφέρω εντελώς επιγραμματικά τα ατελείωτα υβριστικά μηνύματα που λαμβάνω, όταν τολμάω να εκφέρω την άποψή μου περί μιας επιλογής, μιας μεταγραφής ή της εξέλιξης ενός αγώνα, η οποία τυγχάνει να μην ταυτίζεται με την ιδέα του αποστολέα!


Κάπου εδώ, και νομίζω με μια μικρή καθυστέρηση ,οφείλω να υπογραμμίσω και την γυναικεία συμμετοχή σε αυτόν τον εκφοβισμό. Αξίζει να σημειωθεί το γελάκι που συνοδεύει κλισέ εκφράσεις τύπου ‘’δε πας καλά εσύ…’’,όταν η αρνητική μου απάντηση στο να βγω βράδυ Παρασκευής, οφείλεται στο ότι στη Νova παίζει Ρεάλ-Φενέρ. Ή όταν δε μπορώ να παρευρεθώ στον καθιερωμένο και, ομολογουμένως απολαυστικό, καφέ γυναικοπαρέας γιατί έχω κλείσει γήπεδο. Έχω πλέον αποδεχτεί και οριακά διασκεδάζω με το γεγονός πως θεωρείται τόσο ‘’ξένο’’΄στην ελληνική και μάλλον παγκόσμια, κοινωνική πραγματικότητα, το ασυμβίβαστου μεταξύ γυναικών και κερκίδας.

Η μήτρα του προβλήματος και, ενίοτε, αυτού του σεξισμού στα γήπεδα, βρίσκεται καλά κρυμμένη στην κοινωνική ανατροφή μας. Μεγαλώνουμε,τα παιδιά και τους εαυτούς μας,τοποθετώντας το κάθε φύλο σε ένα κουτάκι με bullets. Στην, αυστηρά ροζ, στήλη των γυναικών, δεν ανήκει η ενασχόληση με τρίποντα και ασίστ. 

Σύμφωνα με την προσωπική νοοτροπία και φιλοσοφία μου, ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατο πλάσμα. Συνεπώς, κάθε γυναίκα φυλακίζει μέσα της και μια ανδρική υπόσταση που μπορεί να συνυπάρξει αρμονικά με την γυναικεία επικρατούσα φύση της. Και μαντέψτε: δεν είναι κακό!

Σαν να έφτασε ο καιρός να ‘’αποθρασυνθούμε’’ από τις παρωχημένες αντιλήψεις που θέλουν την γυναίκα παντελώς ‘’τσακωμένη’’ με την προοπτική της ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο,το μπάσκετ,το τένις. Είναι άλλωστε δείγμα σαφούς εξέλιξης της κοινωνικής πραγματικότητας που μας περιβάλλει ,η αποδέσμευση από μια φιλοσοφία που δεν είναι δική μας, μα μας την ‘’μπολιάσανε’’ από παιδιά. Νομίζω, λοιπόν, πως ήρθε η στιγμή, κύριοι μα και κυρίες, μέσα σε μια εποχή που όλα εξελίσσονται και μεταβάλλονται εκτός από τους εαυτούς μας, να δώσουμε μια ευκαιρία στο ‘’αδύναμο’’ φύλο να...επιλέξει.

Και ναι, πιστέψτε με.
Μπορεί να απασχολείται με κατοχές μπάλας και ένας άνθρωπος με μανικιούρ.


Σας το εγγυώμαι!




Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

I KNOW WHAT YOU DID ... THIS SUMMER!

Του Manolo77 (Nothing But Red

Μια καυτή off season, από όλες τις απόψεις για τον Ολυμπιακό, μια μεταγραφική περίοδος, που θα κρίνει πολλά για την ομάδα μας και τους στόχους της για τη νέα χρονιά…

Τα ανοιχτά μέτωπα πολλά, οι εκκρεμείς υποθέσεις ακόμη περισσότερες, σε ένα καλοκαίρι που δύσκολα θα ξεχάσουμε για πολλά χρόνια!
Σε προηγούμενες αναρτήσεις, προσπαθήσαμε στο RWBBD, να δώσουμε τη δική μας εκδοχή για την ομάδα της νέας σεζόν και η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα μετά την … έκπληξη Rubit, να «παίζει» και το όνομα του NDour, παίκτες τους οποίους αμφότερους είχα συμπεριλάβει στη δική μου front line, όπως την ονειρευόμουν.
Ωστόσο, το νέο μεγάλο αγκάθι που έχει προκύψει, είναι αυτό της παραμονής ή όχι του Nicola Milutinov, μια εξέλιξη η οποία αναμένεται να επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το σχεδιασμό του ρόστερ.
Χωρίς να ξέρουμε τι σκοπεύει να πράξει η Διοίκηση, με δεδομένο, ότι το συμβόλαιο του λήγει του χρόνου (δική μου επιθυμία είναι η πρόωρη επέκταση του με αυξημένες αποδοχής, ούτως ώστε να «χτιστεί» στις πλάτες του ο νέος Ολυμπιακός), θα κάνουμε ένα μίνι – απολογισμό των μέχρι τώρα κινήσεων της ομάδας, προσπαθώντας παράλληλα να εξακριβώσουμε τι λείπει, για να ολοκληρωθεί το περίφημο … puzzle της ερυθρόλευκης στελέχωσης!
Ξεκινώντας από τον εγκέφαλο μιας ομάδας, το back court, που είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο και το συντονισμό των ενεργειών μέσα στο παρκέ, μέχρι σήμερα έχουν γίνει δύο βοηθητικές προσθήκες, ο Κόνιαρης σε ρόλο 3ου (;) point guard και ο Kevin Punter, ως ένας αντί-Strelnieks, δηλαδή ο off guard με το καλό του σουτ, ο οποίος … πάντα και από παντού θα πυροβολεί κυρίως σε spot καταστάσεις!
Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει με το θέμα Μάντζαρη, αν μείνει ο Goss, αν ο Blatt θα πορευθεί με 6 ξένους και έχουν «κλείσει» οι θέσεις, ΔΕ ΝΟΕΙΤΑΙ να μην αποκτηθεί ένας point guard, υψηλού επιπέδου, με παραστάσεις από το υψηλό επίπεδο, ο οποίος θα σηκώσει το βάρος της οργάνωσης.
Όπως είχα γράψει στο Roster Diaries Vol. 3, στο ΥΓ, στο back up plan μου, το οποίο μίλαγε για απόκτηση του Brandon Paul, σε αυτή την περίπτωση δε θα χρειαζόταν άλλος ένας αθλητικός guard στο στυλ του Demetrius Jackson, αλλά ένας πιο ολοκληρωμένος play maker με έφεση στο σκοράρισμα, καλή τρίπλα, προσωπική φάση, αλλά και καλό μακρινό σουτ (ιδανικά και elite οργανωτικές ικανότητες)…
Η πρόταση μου ήταν ο Joe Young, ένας παίκτης με potential μεν, που αξίζει μια ευκαιρία στην Euroleague, χωρίς Ευρωπαϊκή εμπειρία δε, παράγοντας στον οποίο ο Blatt, φαίνεται τελικά ότι δίνει μεγάλη σημασία.
Αν υποθέσουμε ότι ο Goss παραμείνει, έχοντας στις πλάτες του την εμπειρία από μια χρονιά στην Euroleague και με το χαρακτηριστικό στο παιχνίδι του, ότι μπορεί να λειτουργήσει ως pass first play maker, με focus στην οργάνωση, ενώ και οι μεταγραφές Paul (τον οποίο πιο πολύ λογίζω ως G/F και θα τον δούμε αναλυτικά παρακάτω) και Punter, θα δώσουν ποιότητα σαν off guards, τότε η οπτική μου λέει ότι πρέπει να αποκτηθεί ένας combo guard, ο οποίος θα κουμπώνει ιδανικά με όλους αυτούς!
Θεωρώ ότι αν η ομάδα αναγκαστεί να πάει σε μια προσιτή οικονομικά λύση, δεν υπάρχει καταλληλότερος από το Norris Cole, ο οποίος μπορεί να λειτουργήσει ως game changer σε πιο fast tempo, αλλά και σε σετ παιχνίδι, καθώς έχει αξιόπιστο σουτ από μέση και μακρινή απόσταση, ενώ είναι και μπουκαδόρος.
Αν ωστόσο, ισχύουν οι εξαγγελίες για δημιουργία μιας δυνατής και φιλόδοξης ομάδας, τότε απλά εδώ είναι η θέση στην οποία πρέπει να γίνει η οικονομική υπέρβαση! Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές και ότι παίκτες όπως ο Delaney, έχουν δυσθεώρητο κασέ για τα δικά μας δεδομένα, τότε ίσως η πιο εφικτή περίπτωση να ακούει στο όνομα … Darius Adams!
Για τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά δεν έχω να πω πολλά, τον παίκτη τον γνωρίζουμε όλοι από τη θητεία του στην Μπασκόνια και παρά την τριετή του παραμονή στην Κίνα, θεωρώ ότι ακόμα μπορεί να κάνει τη διαφορά στην Ευρώπη, αν όχι «θόρυβο» αντίστοιχο με του Larkin, ένα «κλικ» πιο κάτω.
Ένας elite ball handler, που μπορεί να ζαλίσει κάθε αντίπαλο και να «σκοτώσει» κάθε άμυνα, είτε με drive, είτε με μακρινό σουτ. Ένας x-factor, ο οποίος, λόγω του στυλ παιχνιδιού του, θα πάρει την μπαγκέτα της ομάδας στα χέρια του και θα της δώσει το απρόβλεπτο στοιχείο…
ΟΚ δεν έχει το μέγεθος, δεν είναι καλός αμυντικός, αλλά δεν είναι αυτά που έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή. Με κάλυψη στα μετόπισθεν από τον Paul, αλλά και από την «τρομακτική» front line που πάει να δημιουργηθεί (απλά σκεφθείτε δίδυμο Milutinov με NDour στη ρακέτα), ο Adams θα έχει την απαραίτητη «κάλυψη» για να μπορεί επιθετικά να αποτελέσει τον go-to-guy!
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καλές οι προσθήκες των Punter και Κόνιαρη, αλλά βοηθητικές. Η ομάδα θα χρειαστεί απαραίτητα ένεση με έναν ποιοτικό guard, που θα είναι το σημείο αναφοράς, τόσο οργανωτικά, όσο και εκτελεστικά… Αν κάπου δοθεί χοντρό πακέτο, δεν μπορεί παρά να είναι σε αυτή τη θέση.
Συνεχίζοντας στους swingmen - small forwards, οι ερυθρόλευκοι διαθέτουν μεν ποιότητα στα πρόσωπα των Παπανικολάου και Paul, οι οποίοι θα δώσουν 3&D χαρακτήρα στην ομάδα, με defensive effort, τρέξιμο στον αιφνιδιασμό και καλό μακρινό spot shooting, χωρίς ωστόσο να διαθέτει ποσότητα…
Τα χαρακτηριστικά που δίνουν είναι αυτά που θα χρειαστεί ο Ολυμπιακός από αυτή τη θέση, όμως αφενός ο Paul δεν είναι αυθεντικός SF και θα πάρει αρκετό χρόνο στο 2, αφετέρου και ο Παπανικολάου δεν μπορεί για άλλη μια χρονιά να «τραβήξει όλο το κουπί».
Άλλη προσθήκη εδώ δε φαίνεται πιθανή και για οικονομικούς λόγους, αλλά και αναφορικά με το rotation. Στο μυαλό του Blatt, φαίνεται να υπάρχει ο Vezenkov με ρόλο αλά Ingles στη Μακάμπι, ένα 3 – 4άρι, που ανάλογα τις απαιτήσεις κάθε αγώνα, θα είναι ένας tweener στα forward.
Με αυτό το σκεπτικό (εκτός και αν τελικά προτιμηθεί κάποια λύση Kuzminskas), η γραμμή των SF φαίνεται ότι έχει κλείσει ικανοποιητικά, με τους τρεις αυτούς παίκτες να προσφέρουν διαφορετικά στοιχεία και με δύο εξ αυτών μάλιστα (Paul – Παπανικολάου ή PaulVezenkov) να μπορούν να συνυπάρξουν!
Αν έλεγα για ένα αρνητικό, θα ήταν ότι κανείς τους δε «βάζει» καλά την μπάλα στο παρκέ, ούτε έχει ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το 1on1 παιχνίδι (το οποίο όμως μπορούμε να το βρούμε από τον τύπου Adams παίκτη στα guards πλέον)…
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η θέση 3 φαίνεται καλυμμένη, με ένα καθαρόαιμο SF και δυο ενδιάμεσους παίκτες στη γενικότερη λογική του Blatt για διπλοθεσίτες, τον Paul ως 2 – 3 και το Vezenkov ως 3 – 4. Παρά την έλλειψη σε ball handling και προσωπική φάση, δεν είναι εδώ τόσο έντονη η ανάγκη για ενίσχυση, πάντα βάσει του διαθέσιμου budget.
Και πάμε στη front line, όπου μέχρι τώρα, παρά την «γκρίνια» και την αρνητική περιρρέουσα ατμόσφαιρα στις τάξεις των οπαδών, θεωρώ ότι ο σχεδιασμός κινείται στο σωστό πλαίσιο, με έμφαση στην απόκτηση συμπληρωματικών παικτών σε αυτούς που ήδη έχει η ομάδα.
Θα το ξαναγράψω, ότι δεν έχει σημασία αν ο Rubit είναι 4άρι ή 5άρι, σημασία έχει τι μπορεί να κάνει και η αλήθεια είναι ότι κάνει αρκετά σε ικανοποιητικό βαθμό!
Ο Rubit, λοιπόν, θα αποτελέσει άλλον έναν «όγκο» μέσα στη ρακέτα, έναν παίκτη που με τη δύναμη του θα σπρώξει και θα αποτελέσει σίγουρη επιλογή στα ριμπάουντ… Μπορεί να μην είναι ο αυθεντικός rim protector, αλλά θα κάνει τα κοψίματα του, ενώ και στις αλλαγές θα μαρκάρει κοντύτερους αντιπάλους.
Επιθετικά, κατά τη γνώμη μου έχει ολοκληρωμένο πακέτο. Μπορεί να μην είναι ο γρήγορος ψηλός, που θα τρέξει στο γήπεδο, αλλά σε set παιχνίδι, το ρεπερτόριο του είναι εξαιρετικά πλούσιο…
Έχει καλό mid range shot και αξιοπρεπές τρίποντο (αν τον παίξουν σε απόσταση οι αντίπαλοι θα τιμωρηθούν), ενώ στο post εκτός του ότι είναι δυνατός και μπαίνει μέχρι μέσα με πλάτη, είναι εξαιρετικός finisher κοντά στο καλάθι, είτε με lay up, είτε με κάρφωμα! Μπορεί ακόμα να βάλει την μπάλα στο παρκέ και να παίξει ένας εναντίον ενός με αρκετή άνεση.
Καταλαβαίνω ότι το όνομα του δεν έκανε «γκελ», αλλά στα μάτια μου, αυτά που μπορεί να προσφέρει, σε συνδυασμό με τους παίκτες που ήδη έχουμε στη front line μας, είναι το πιο κατάλληλο συμπλήρωμα… Αν θα τον παραλλήλιζα με κάποιον παίκτη, θα ήταν με τον Jamel McLean, αλλά καλύτερος στην άμυνα, με μεγαλύτερο range στο σουτ του και με υψηλότερο effort στις δύο πλευρές του παρκέ.
Άρα, εφόσον τα αρνητικά του Rubit είναι ουσιαστικά το ύψος, η ταχύτητα και το μέτριο above the rim παιχνίδι, τι παίκτη χρειάζεται ο Ολυμπιακός στο πλάι του; Την απάντηση σας την είχα δώσει στο roster μου, έναν παίκτη σαν τον Έβανς μεν, καλύτερο project δε.
Χωρίς φυσικά να διεκδικώ το αλάθητο, ο NDour, ή έστω κάποιος μακρύς ψηλός, με έφεση στα κοψίματα, ταχύς στον αιφνιδιασμό και καλό face up παιχνίδι είναι, κατά τη γνώμη μου, το ιδανικό συμπλήρωμα του Rubit.
Ωστόσο, μπορεί να «κουμπώσει» και με τους άλλους ψηλούς μας, με τον Πρίντεζη, που θα βάζει το post game και αυτός θα τον καλύπτει στην άμυνα ψηλά, αλλά και με το Milutinov σε πιο βαριά σχήματα, έχοντας το ρόλο του stretch PF (μη βαράτε)!
Ο NDour, παρόλο που δεν είναι το κλασικό, τέτοιου τύπου, 4άρι, διαθέτει αρκετά καλό mid range shooting (σύμφωνοι το τρίποντο δεν είναι το δυνατό του σημείο) και μπορεί να παίξει με πρόσωπο στο καλάθι.
Για το Milutinov, ό,τι και να ειπωθεί δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα παραμείνει ή όχι. Ευχή όλων μας είναι να τον έχουμε στην ομάδα για πολλά χρόνια, αποτελώντας την κολώνα μας μέσα στη ρακέτα.
Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η 4άδα Πρίντεζη, NDour, Milutinov, Rubit με κάλυψη ενός Έλληνα (Αγραβάνης, Σαρικόπουλος;) στο 5 και του Vezenkov στο 4 (με το καλό σουτ), είναι υπερπλήρης και υψηλού επιπέδου.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η απόκτηση του Rubit έδειξε ποια πρέπει να είναι η επόμενη κίνηση, δηλαδή ένας ψηλός και μακρύς rim protector, που ιδανικά θα έχει καλό σουτ. Αν αυτός είναι ο NDour ή κάποιος άλλος παίκτης θα φανεί σύντομα, πάντως το σκεπτικό θεωρώ ότι είναι σωστό. Από εκεί και πέρα όλα θα κριθούν από την υπόθεση Milutinov… Ενδεχόμενη παραμονή του θα σημαίνει ότι η ρακέτα μας θα έχει θωρακιστεί, με μόνη ατέλεια το τρίποντο από τη front line. Αλλιώς, αν τελικά παραχωρηθεί, η ομάδα μας θα πρέπει άμεσα να βρει ισάξιο αντικαταστάτη του, κάτι πολύ δύσκολο τη δεδομένη χρονική στιγμή.
Κλείνοντας έχω να πω, ότι ο σχεδιασμός μιας ομάδας το καλοκαίρι, είναι σα να πηγαίνεις στο super market να ψωνίσεις τα υλικά, για να μαγειρέψεις ένα δύσκολο φαγητό. Αν και άσχετος με τη μαγειρική, σίγουρα θα χρειαστεί να αγοράσεις τα βασικά συστατικά που απαιτούνται, θα πάρεις και κάποια συμπληρωματικά, αλλά όταν έρθει η στιγμή να τα βάλεις στο τσουκάλι, τότε θα μπει και η προσωπική πινελιά για να νοστιμίσει το φαγητό!
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το αν τελικά το φαγητό «βγει» νόστιμο θα αποδειχθεί αφού φαγωθεί. Το ίδιο, λοιπόν, συμβαίνει και με τη στελέχωση! Δεν μπορεί κανείς να ξέρει αν είναι καλή, αν δε δείξει τα διαπιστευτήρια της η ομάδα μέσα στο γήπεδο…
Συνεπώς, ας περιμένουμε να δούμε ολοκληρωμένο το ρόστερ και ας κάνουμε μετά τις όποιες αρνητικές ή θετικές κρίσεις. Όπως μου είπε πολύ εύστοχα ο Μάικ, τα δύσκολα καλοκαίρια, τα ακολουθούν όμορφοι χειμώνες!