Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Οι εκτεθειμένοι όρχεις του Τομ Κρουζ

Αναδημοσίευση από BasketBall Guru
Του Giorgos P.



Ενας αγώνας είναι μία ιστορία, και όπως συμβαίνει με τις ιστορίες υπάρχουν πολλοί τρόποι να τις διηγηθεί κανείς. Η γραμμική αφήγηση στις ταινίες π.χ. ήταν ένα κλασικό μοντέλο, μέχρι που ο Ταραντίνο άρχισε συστηματικά να πειράζει την σειρά των επεισοδίων , επηρεάζοντας από ένα σημείο και ύστερα το αφηγηματικό σύμπαν του Χόλιγουντ. Εκτός από όμορφες αντιγραφές ή εξελίξεις (Νόλαν) , γεννήθηκαν μεταξύ άλλων και εκτρώματα, τα οποία όμως ήταν και αυτά πολλές φορές απολαυστικά. Ετσι, η ταινία άρχιζε με τον Τομ Κρουζ να κάθεται δεμένος χειροπόδαρα απέναντι από έναν εγκληματία με προφορά πιο ηλίθια και από κομοδίνο. Ο τελευταίος , αφού έβγαζε ένα λογύδριο, ήταν πανέτοιμος να του την αστράψει ή να κόψει το λαρύγγι της αγαπημένης του, και όλοι μέναμε με την απορία "μα πως στο διάολο την πάτησε έτσι ο Τομ, ο οποίος είναι βασικά ο γαμάω". Το πλάνο κοβόταν απότομα, και γυρνούσαμε περίπου 15 χρόνια πριν στις Ιταλικές Αλπεις, εκεί που ξερωγω άρχισαν όλα.
Ιδού η σκηνή που τα παπάρια του Τομ είναι εκτεθειμένα στο μαχαίρι.


via GIPHY

Ο Βασίλης Σπανούλης, αυτό το "υπολογιστικό καθίκι", με το σκορ στο 76 - 76 και τον χρόνο κάτω από ένα λεπτό, φωνάζει από μακριά τον Ερικ Γκριν να πάρει την μπάλα. Είναι το τελευταίο μέρος ενός έργου σε τρεις πράξεις, το οποίο θα μπορούσε να ονομάζεται και "πώς το 1-4 pnr διέλυσε στα κρίσιμα σημεία την ΤΣΣΚΑ και έκανε τον Βίκτορ Χριάπα να μετανιώσει που έδειξε προτίμηση στον Ολυμπιακό ως αντίπαλο για τον ημιτελικό". Μεγάλος τίτλος, αλλά τα ψαγμένα έργα έχουν τετοιους καμμιά φορά. Δεν έκοβε καλύτερα την γλώσσα του; Πραξη πρώτη, δεύτερη και τρίτη, όλες μαζί παρακάτω.


Aφού έχει πρώτα με δύο διαφορετικούς τρόπους ξεχαρβαλώσει την αμυντική αντιμετώπιση της ΤΣΣΚΑ με switch του Χριάπα επάνω του, ο αρχηγός αναγνωρίζει ότι ήρθε η ώρα του συμπαίκτη του να κάνει το ίδιο, κι ας έχει ο Γκριν μέχρι εκείνο το σημείο μόνο 1/7 σουτ. Ο Σπανούλης γνωρίζει πιθανώς πως αυτή την φορά οι Ρώσοι θα είναι για εκείνουν έτοιμοι και αναγνωρίζει ότι ήρθε η ώρα να κάνει πίσω. Είναι η τελευταία από τις μεγάλες αποφάσεις που πήρε σε συνέχεια, σε όλο το τεταρτο δεκάλεπτο του ημιτελικού, όταν και κατέστρεψε μόνος του τις ελπίδες του Ιτούδη και των παικτών του να ανατρέψουν μία πλοκή που έχει εμφανιστεί ξανά και ξανά.

Πώς φτάσαμε άραγε σε τόσο γνώριμα μέρη;

Πρώτον, οι ερυθρόλευκοι, με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα που έφερε ένα ξέσπασμα του Τεόντοσιτς στην β' περίοδο, πέτυχαν απόλυτα στο μεγαλύτερο ζητούμενο. Εριξαν τον ρυθμό της ΤΣΣΚΑ μέσα από την άμυνα και τα επιθετικά ριμπάουντ, καταφέρνοντας έτσι με αυτό τον τρόπο να μείνουν κοντά, ακόμη και όταν τα ελεύθερα τρίποντα ή λέι απ κετάληγαν στον βρόντο. Εκοψαν μαχαίρι τα γρήγορα plays των αντιπάλων τους και στόχευσαν με την τακιτκή τους σε δύο πράγματα, αλληλένδετα μεταξύ τους: να έχουν πάντα παίκτη στα drive των Ντε Κολό Τεόντοσιτς και ταυτόχρονα να αποφύγουν το kick out παιχνίδι για τους σουτέρ. Ετσι, τα hand offs (weave) και τα pick n roll της ΤΣΣΚΑ κατέληγαν συνήθως σε ατομικά τελειώματα των δυο σταρ. Κάποια από αυτά μπήκαν, αλλά και πάλι ο Σφαιρόπουλος επέμεινε στην τακτική του, υποχρεώνοντας έτσι τους αντιπάλους του στον ελάχιστο αριθμό συνεργασιών (7 ασίστ για μια ομάδα που βγαζει 20). Αυτήν τη υπηρέτησαν σε όλο τον αγώνα οι συγκεντρωμένοι παίκτες του, οι οποίοι επικράτησαν κατά κράτος στην μάχη των διεκδικούμενων κατοχών και του λεγόμενου hustle.
Δεύτερον, δύο παράγοντες λειτούργησαν συνδυαστικά, έτσι ώστε στο τέλος ο Ιτούδης να αναγκαστεί να αφήσει στην άκρη την αμυντική τακτική που περιόρισε πολύ την επίθεση του Ολυμπιακού στο ά μερος. Τα τρίποντα δυο παικτών του κορμού και ο Ερικ Γκριν. Ο κοουτς της ΤΣΣΚΑ έστελνε βοήθειες στο μαρκάρισμα του Πρίντεζη στο χαμηλό ποστ από την περιφέρεια και την δυνατη πλευρα και (κυρίως) αναχαιτιζε τα πικ εν ρολ με τρίτο παίκτη, αφήνοντας εκτεθειμένους βασικά τους Παπανικολάου - Μάντζαρη.



Όσο εκείνοι αστοχούσαν, για τον Ιτούδη έδειχναν όλα να πηγαίνουν βάσει σχεδίου. Ο Σπανούλης δεν έμπαινε στο παιχνίδι με σκορ και στις υπόλοιπες φάσεις η άμυνα του Χάινς στην περιφέρεια σε καθαρό switch ή show and recover έκανε την συμπληρωματική δουλειά.
Με το που άρχισε το δεύτερο ημίχρονο και ο καλός προπονητής αποφάσισε να ανακατέψει εκ νέου την τράπουλα με τον Κουρμπάνοφ πάνω στον αρχηγό και τον Χάινς να βγαίνει στην αλλαγή, τα πάντα άλλαξαν. Ο Σπανούλης ακούμπησε την μπάλα στον Μιλουτίνοφ, εκείνος έκανε όλα όσα έπρεπε και κυρίως βοήθησε να βρει επιθετικό ρυθμό ο Παπανικολάου. Να πώς ήρθε το πρώτο από τα τρίποντα.


Ναι, ο Σερβος έβγαλε αυτή την πάσα και ο Παπανικολάου ευστόχησε. Και ευστόχησε ξανά και ξανά. Και μετά πήρε την σκυτάλη ο Μάντζαρης, με αποκορύφωμα το τρίποντο που έφερε την λήξη της περιόδου στο 64 60. Με τους δύο να σκοράρουν πίσω από την γραμμή, δεν ήταν πλέον εύκολο να αφεθούν οι πλάγιοι του Ολυμπιακού ελεύθεροι. Μέχρι και ο Αγραβάνης κέρδισε τρεις βολές στην close out επίθεση. Όταν δε ο Σφαιρόπουλος πέρασε τον Γκριν δίπλα στον αρχηγό για την τελική ευθεία (ο δεύτερος συνδυαστικός παράγοντας που αναφέραμε πιο πάνω), η ΤΣΣΚΑ αναγκάστηκε πλέον να δώσει τους χώρους που ο Σπανούλης χρειαζόταν τόσο πολύ. Στο τρίποντο για το 73 74 ο Χριάπα είναι μόνος με το θηρίο, καθώς οι υπόλοιποι έπρεπε να είναι και εκείνοι μαρκαρισμένοι.
Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος , μαζί με τον mastermind του γηπέδου, τα είχαν υπολογίσει όλα τέλεια. Ο κόουτς των ερυθρόλευκων επέμεινε στο πλάνο του και δεν μπήκε ποτέ στην λογική ενός trade off μεταξύ άμυνας και επίθεσης , προκειμένου να ισορροπήσει την αρχικά κακή βραδιά των Παπανικολάου - Μάντζαρη. Τους έδωσε 24 και 33 λεπτά, τους εμπιστευθηκε απόλυτα. Το ίδιο έκανε και ο Σπανούλης, ο οποίος αναγνώρισε ακριβώς το πώς και πότε θα χτυπήσει. Το πρώτο θύμα ήταν ο Ογκουστιν και το δεύτερο ο Χριάπα, την ώρα που η ΤΣΣΚΑ έδειχνε πλέον τελείως μπερδεμένη μεταξύ των υβριδικών της τακτικών. The GOAT of analysis follows.



Aν θα μπορούσα να σας συμπυκνώσω με ποιο τρόπο τα παπάρια του Τομ Κρουζ εκτέθηκαν τόσο πολύ, θα έλεγα με μισή κουβέντα το εξής: οταν, πέραν του σταθερά καλού Πρίντεζη, οι πλάγιοι παίκτες του Ολυμπιακού εκμεταλλεύτηκαν τις (παρα πολλές) ευκαιρίες που τους έδωσε ο αντίπαλος, τότε στρώθηκε το έδαφος για την γνώριμη κατάληξη του τέταρτου επεισοδίου στις πρόσφατες μάχες Ολυμπιακού - ΤΣΣΚΑ στα φάιναλ φορ.
Σε δυο ημέρες θα παιχτεί ένα νέο έργο, που δεν το έχουμε ξαναδεί. Ο Έκπε Ούντο και η switch everything αμυνα της Φενέρ, μαζί με ένα δάσος χεριων γεμάτο μήκος και δύναμη, περιμένουν την πιο συνεργατική ομαδα των τελευταίων χρόνων στο δικό τους γήπεδο. Θα έχει κόσμο, θα έχει φωνές, θα έχει ένταση, και πιθανώς να έχει και διάφορα άλλα. Ίσως ένα ακόμη χουκ του Πρίντεζη να κοπεί "νόμιμα" την ώρα που πέφτει η μπάλα στο καλάθι. Ίσως γίνουν και άλλα.
Αφησα διάφορα πράγματα έξω από αυτή την ανάλυση, καθώς δεν έχω πολύ χρόνο. Μπορείτε να τα προσθέσετε εσείς. Σας αφήνω, ήρθε η στιγμή να κοιτάξω για πτήσεις.

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Μια κλωτσιά προς τα εμπρός


Του Giorgos P.  
Aγαπητοι φιλοι, 

Που λετε εχω ένα βίτσιο, υποθέτω έτσι θα το χαρακτηριζε κανείς. Εχοντας μεγαλώσει στην τρομερή δεκαετία του ’90, όπου για την κατάκτηση κάθε πρωταθλήματος έπρεπε κανείς να ματώνει, εδώ και περίπου 15 χρόνια έχει πάψει να με ενδιαφέρει ο τίτλος της ελληνικής Α1. Περιμένω κάθε σεζόν να βγει η τετράδα του φάιναλ φορ και έπειτα αράζω στον καναπέ μου και τα βλέπω όλα με λιγότερο άγχος ή σωστότερα με λιγότερη διάθεση για ανάλυση. Όταν βγαίνει η τετράδα ο σκοπός μου ως παρατηρητή έχει επιτελεστεί. Ή μπήκαμε σε αυτήν και συνεπώς αναλύεται το πώς και γιατί μπήκαμε, ή δεν μπήκαμε και η ανάλυση βαδίζει αντίθετα. 

Εχοντας λοιπόν αυτό το σκεπτικό, που δεν λέω ότι είναι και το σωστό, τα τελευταία χρόνια ως Ολυμπιακός έχω περάσει φανταστικά. Φάιναλ φορ το ’09, το ’10, το ’12, το ΄13, το ’15 και το ’17, μαζί με έναν γενναίο αποκλεισμό από την Ρεάλ το ’14, με έχουν κάνει γενικώς χαρούμενο. Ανατρέχοντας σε όλες αυτές τις επιτυχίες , διαπιστώνω πως μόνο μία ήταν από τις υπόλοιπες διαφορετική, αυτή η πρώτη. Είχαμε πάει στους τέσσερις με έναν γαλαξία αστέρων , ο οποίος ένα δυο χρόνια μετά διαλύθηκε συνοπτικά χωρίς να αφήσει το παραμικρό ίχνος. Οι υπόλοιπες περιστάσεις ήταν κάτι διαφορετικό, πλέον γνωστό σε όλους σας. 

Η διαφορετικότητα του Ολυμπιακού των τελευταίων χρόνων έχει προσφέρει και εξακολουθεί να προσφέρει μια ύψιστη υπηρεσία, η οποία ακόμη και αν δεν έχει εκτιμηθεί από όλους, έχει τουλάχιστον αναγνωριστεί από πολλούς. Ο Ολυμπιακός της εποχής Σπανούλη (η βασική σταθερά για αυτό το βάζω έτσι) έχει αλλάξει και συνεχίζει να αλλάζει την αντίληψη του κόσμου για το άθλημα, απελευθερώνοντας το ίδιο από δεσμά και νοοτροπίες χρόνων. Αυτά τα δεσμά και αυτές οι νοοτροπίες δεν ήταν απαραίτητα κακές (το αντίθετο), όμως κάποια στιγμή χρειαζόταν μια κλωτσιά προς τα εμπρός. Αν μέχρι στιγμής δεν καταλάβατε τίποτα, αφήστε με να εξηγηθώ. 

Οι μεγάλες ομάδες της συγχρονης μπασκετικής ιστορίας μας είναι τρεις, και κακά τα ψέμματα, η μία φοράει πράσινα. Ο Παναθηναϊκός του Ομπράντοβιτς, μια ομαδάρα με τα όλα της, ήταν το σύνολο των μεγάλων σταρ της. Ένα σύνολο δεμένο και γεμάτο αυτοματισμούς μεν, που απαρτιζόταν όμως από μύθους του αθλήματος στην απόλυτη ακμή τους. Σπανούλης, Διαμαντίδης , Σαρας, Μπατίστ, Νίκολας και Πεκοβιτς συνυπήρχαν στην ομάδα που σάρωσε το ’09, ενώ πιο πριν το άστρο του Μποντιρόγκα πλαισιωνόταν επίσης από παιχταράδες. Ο Παναθηναϊκός, ο οποίος δίδαξε στην Ευρώπη το ανοιχτό rotation , τις παραλλαγές του πικ εν ρολ , το small ball και την σημασία του ελεύθερου σουτ, πέτυχε όλα αυτά όντας συνήθως πλήρης, υπό κάθε σχετική έννοια του όρου. Ακόμη κι αν κάποιος μπορεί να υποδείξει σαφέστατα τους ρολίστες του, είναι αμφίβολο αν η σύγκριση με τα ρόστερ του πρόσφατου Ολυμπιακού κολακεύει τους Πειραιώτες. Ας είμαστε ειλικρινής, σε καμμία περίπτωση. 

Η άλλη ομαδάρα (χωρις να ξεχνάω ποτέ την καταπληκτική σεζόν του ΠΑΟΚ του Ιβκοβιτς) ήταν φυσικά ο Αρης. Τότε όμως το μπασκετ παιζόταν αλλιώς. Rotation δεν υπήρχε παρά μόνο ως ιδέα , και ο Δοξάκης έμπαινε 3-4 λεπτά για να πιει ένα νεράκι ο Γκάλης. Τα μπασκετικά συνολα της εποχής προτάσσανε την απόλυτη κυριαρχία των σταρ, με τρόπο πολύ διαφορετικό από ό,τι έχουμε συνηθίσει με τον Σπανούλη. Γκάλης και Γιαννάκης ήταν το παν, η βασική πεντάδα έμενε στο γήπεδο όσο περισσότερο γινόταν, και η αίσθηση ήταν πως η ομάδα ήταν ένα σύνολο πατρίκιων και πληβείων. Με τον φόβο να γίνω Σκουντής σταματώ εδώ, και σας λέω πως ούτε αυτό ήταν κακό. Απλώς έτσι ήταν τα πράγματα. Και η Γιουγκοπλάστικα σε τέσσερις παίκτες βασιζόταν, ο Μάλκοβιτς δεν κοίταζε ποτέ στην άκρη του πάγκου, ενώ οι Επι και Νόρις έβγαιναν από την σύνθεση της Μπαρτσελόνα μόνο με αίτηση. 


Μέχρι και πριν λίγα χρόνια, ένα μοντέλο σαν του Ολυμπιακού ηταν περίπου αδιανόητο, φυσικά και για τους ίδιους τους φιλάθλους της ομάδας. Η εξέλιξη του μπάσκετ του Αρη στις μέρες μας ήταν πως οι Γκάληδες και οι Γιαννακηδες θα έπρεπε στην σύγχρονη εποχή από δύο να γίνουν επτά-οκτώ, με άλλους δυο τρεις καλούς ρολίστες να τους πλαισιώνουν. Ετσι, όταν ο Ιβκοβιτς αποφάσιζε να έχει ως βασικό γκαρντ τον Μάντζαρη, τριάρι τον Παπανικολάου και back up του Σπανούλη τον Σλούκα , ελάχιστοι πίστεψαν στο εγχείρημα. Ακόμη μέχρι και φέτος που ο Γιάννης Σφαιρόπουλος κατέληξε σε τρια νέα παιδιά για την κάλυψη του rotation στις θεσεις 4 και 5, η γενικότερη αίσθηση ήταν πως κάτι δεν είναι πλήρες. 

Δεν είναι παράλογο, επί χρόνια είχαμε όλοι μάθει έτσι, και είχαμε ως αντίπαλο δέος τον ΠΑΟ του Ομπράντοβιτς, ο οποίος τους καλούς παικτες τους αγόραζε, δεν τους έβαζε να παίξουν πριν βγάλουν μουστάκια (που λέει ο λόγος). Σαφώς στον μεγάλο αυτόν προπονητή πιστώνεται η εξέλιξη πολλών, οι οποίοι όμως ξεκινούσαν ένα βήμα μπροστά από τους Παπαπέτρου, Αγραβάνη και Μιλουτίνοφ. Υπήρχαν περίοδοι όπου η κάθε θέση στο τριφύλλι στελεχωνόταν από δυο παιχταράδες. 

Ο Ολυμπιακός του Σφαιρόπουλου (και πιο πριν του Ντούντα και του Μπαρτζώκα) αυτές τις απαιτήσεις τις έχει κάνει πλέον θρύψαλα. Μαθαίνει ακόμη και στον πιο απαιτητικό οπαδό την αρετή της υπομονής και την υπεροχή της ομαδικότητας έναντι των μεμονωμένων μειονεκτημάτων. Επίσης μαθαίνει την ατομική ανέλιξη δια μέσω του συνόλου, με την ένταξη στο τελευταίο να είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την πραγμάτωση της πρώτης. Θέλεις να γίνεις παιχταράς; Γίνε μέλος αυτής της ομάδας. Παλιότερα σκεφτόμασταν πώς οι πολλοί παιχταράδες θα συνδυαστούν για να κάνουν την ομάδα καλύτερη, πλέον κοιτάμε πώς ένα σύνολο έχει τον τρόπο να βελτιώνει τους παίκτες, πέρα μάλιστα και από τον προπονητή. 

Ακόμη πιο βασικό; Ο Ολυμπιακός βρήκε το απόλυτο αντίδοτο στην γρουσουζιά, η οποία είναι κάτι άλλο από την κριτική. Οι φίλαθλοι που ζούμε αυτή την ομάδα θα έπρεπε κανονικά να έχουμε γίνει καλύτεροι θεατές. Να αναρωτιόμαστε μεν και να αμφισβητούμε, αλλά να μην αφορίζουμε και να μην περνάμε στο συμπέρασμα πριν την εμφάνιση των στοιχείων. Το μπάσκετ είναι ένα υπέροχο ομαδικό σπορ και ο Ολυμπιακός των τελευταίων μας υπενθύμισε πρώτα από όλα αυτό ακριβώς. Υπό αυτή την έννοια, και το μπάσκετ του χρωστάει κάτι, αν και το ίδιο είναι σαφώς πάνω από όλους και όλα. 

Θα δούμε, ίσως του το δώσει σε κάποιες μέρες, ίσως και όχι. Η ΤΣΣΚΑ είναι ένας πολύ δύσκολος αντίπαλος. Συνδυάζει τον τέλειο καθορισμό των αποστάσεων με τον απρόβλεπτο αυτοσχεδιασμό δυο μεγάλων παικτών. Σουτάρει τρίποντα με τα καλύτερα ποσοστά στην διοργάνωση και τρέχει με συνέπεια και πρόγραμμα. Η άμυνα μας, ο Μάντζαρης, ο Παπανικολάου, ο Μπιρτς, θα κληθούν να δουλέψουν υπερωρίες. Ένα αναλυτικό pre game θα έρθει τις επόμενες μέρες, αλλά … πάμε γερά, πολύ γερά, μέχρι εδώ έχουμε περάσει καλά. 

(Μάικ να σαι καλά ρε). 

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

O Oλυμπιακός μέχρι τώρα και οι προκλήσεις των πλέι-οφ

Αναδημοσίευση από BasketBall Guru
Του Giorgos P.

Τελείως γρουσούζης να είναι κανείς, δεν μπορεί, μία βελτίωση στον φετινό Ολυμπιακό σε σχέση με πέρυσι θα την βλέπει. Οι ερυθρόλευκοι ήταν την προηγούμενη σεζόν τέτοια εποχή αποκλεισμένοι, τώρα πάνε με πλεονέκτημα έδρας στα πλέι οφ, όντας φαβορί για πρόκριση στο φάιναλ φορ. Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι έβγαλαν ένα πρωτάθλημα-μαραθώνιο τερματίζοντας τρίτοι, ένα επίτευγμα διόλου ευκαταφρόνητο. Από τα αποτελεσματα, ο σχεδιασμός του Σφαιρόπουλου κρίνεται επιτυχημένος, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ομαδα. Σωστά δεν αποκτήθηκε τεσσάρι το καλοκαίρι, σωστά ο Ολυμπιακός επένδυσε στον Μιλουτίνοφ, όπως επίσης σωστά μετέγραψε τον Ουότερς μέσα στην σεζόν. Με αυτές τις αποφάσεις η ομάδα πήγε μια χαρά και το αν θα καταφέρει να φτάσει στον στόχο του φάιναλ φορ δεν εξαρτάται πλέον από τίποτε από αυτά. Αν ήταν τόσο σημαντικά όλα αυτά μαζί, τότε δεν θα τερματιζε τρίτος. Αστερίσκοι υπάρχουν, όμως επαναλαμβάνω, μην είστε γρουσούζηδες.

Η από εδώ και πέρα πορεία των ερυθρόλευκων είναι συνάρτηση άλλων παραγόντων , οι οποίοι έχουν να κάνουν κυρίως με την αγωνιστική προσέγγιση και λιγότερο με αυτά καθαυτά τα πρόσωπα. Το κομμάτι που διαβάζετε θα προσπαθήσει να αποκωδικοποιήσει τα ζητούμενα, περνώντας όμως πρώτα από τα θετικά δεδομένα, καθώς ο,τι ενδεχομένως χρειάζεται να προστεθεί , θα προστεθεί επάνω στις γερές βάσεις. Ο Ολυμπιακός δεν είναι δεδομένο ότι θα περάσει στην τελική φάση, αλλά όσο να ναι οι οιωνοί είναι περισσότερο θετικοί, παρά αρνητικοί.

Αμυνα

Στην αρχή της χρονιάς η διακύρηξη ήταν για ένα μπάσκετ πιο σύγχρονο, με αυξημένο ρυθμό και γρηγορότερη εκτέλεση. Για να συνέβαινε αυτό θα χρειαζόταν καλή άμυνα, και είναι αυτός κυρίως ο τομέας στον οποίο η ομάδα έχει πάρει σχεδόν άριστα. Η φετινή ειδοποιός διαφορά εντοπίζεται εκεί. Χαρακτηριστικά, πέρυσι ο Ολυμπιακός είχε στο τοπ-16 την τρίτη χειρότερη άμυνα της διοργάνωσης (112,4 π./100 κατοχές) , φέτος έχει την καλύτερη (103,2 σύμφωνα με το badbasket και τα adv. stats του Αντρέα Χριστοφόρου.) Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά το ρόστερ, θα διαπιστώσει πως δεν διαθέτει περισσότερο αμυντικά όπλα από πέρυσι. Ο Μπιρτς είναι μεν τρομερός, αλλά ο Γκριν είναι χειρότερος αμυντικός από τον Στρόμπερι και στην πορεία τραυματίστηκε ο σκύλος Χάκετ.

Ο λόγος της βελτίωσης είναι κατά την προσωπική μου άποψη η αλλαγή της γενικότερης τακτικής φιλοσοφίας, άσχετα με τις τεχνικές προσαρμογές που μπορεί να συναντήσει κανείς από παιχνίδι σε παιχνίδι (π.χ. πώς θα αμυνθεί ο παίκτης κάθε θέσης απέναντι σε συγκεκριμένο αντίπαλο, πώς θα αμυνθεί η ομάδα στο πλάι, πώς στο κέντρο κλπ κλπ). Η φιλοσοφία της αμυντικής τακτικής της σεζόν 15/16 ήταν πιο επιθετική, είτε με επίμονες διπλές καλύψεις ή με δυνατά hedge (show/flash) and recover στην περιφέρεια. Ο στόχος αυτής της προσέγγισης είναι συνήθως τριπλός: απομάκρυνση της μπάλας από τα χέρια του πιο επικίνδυνου παίκτη, καθυστέρηση της κυκλοφορίας, δυσκολία της πάσας. Αντίθετα, φαίνεται πως φέτος δίνεται προτεραιότητα στο να μην μείνει κανείς αμαρκάριστος, τα σουτ των αντιπάλων να γίνονται υπό όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πίεση και το αμυντικό ριμπάουντ να εξασφαλίζεται όσο το δυνατόν καλύτερα. Ετσι, ο Ολυμπιακός είτε αλλάζει σε πολλά σκριν, είτε κρατά τους ψηλούς στο μέσο της απόστασης , με τον Μπιρτς να αποτελεί την καλύτερη εγγύηση πως τα mid range σουτ θα συναντήσουν κάποιο εμπόδιο.

Οι ερυθρόλευκοι τα έχουν πάει πολύ καλά και φαίνεται πως το συγκεκριμένο πλάνο τους ταιριάζει. Ο Μιλουτίνοφ δε, σε παιχνίδια όπως απέναντι στην Μπαρτσελόνα έξω ή την Ζαλγκίρις στο Κάουνας, έχει προσφέρει αναπάντεχα στον τομέα, την στιγμή που ο Παπαπέτρου δεν προβληματιζεται ιδιαίτερα από τις αμυντικές απαιτήσεις της θέσης και ο Παπανικολάου είναι βελτιωμένος σε όλα. Γενικά, και χωρίς να το πολυκουράζουμε, η άμυνα λειτουργεί τόσο καλά, ώστε ο Ολυμπιακός να ξεχωρίζει, αφού συν τοις άλλοις έχει διατηρήσει ατόφιο και τον "σκληρό"¨του χαρακτήρα στις μονομαχίες. Η πρώτη θέση στα ριμπάουντ στην διοργάνωση είναι το κερασάκι στην τούρτα.

Επίθεση: Μύθοι και αλήθειες

Η περισσότερη συζήτηση γύρω από την ομάδα αφορά σαφώς την επίθεση. Στον τομέα αυτό οι Πειραιώτες είναι ελαφρώς βελτιωμένοι από πέρυσι, κάτι που συνδυασμό με την καλή άμυνα φτάνει και περισσεύει μέχρι στιγμής. Θα είναι όμως η αμυδρή αυτή βελτίωση αρκετή για αργότερα; Είναι ένα καλό ερώτημα, το οποίο σαφώς και εξαρτάται και από τον αντίπαλο. Γενικά, ο Ολυμπιακός ζητάει κάτι καλύτερο από το offensive rating των 109,3 πόντων ανά 100 κατοχές, το οποίο τον φέρνει στην 11η θέση ανάμεσα στις 16 ομάδες. Η μικρή βελτίωση οφείλεται μάλλον στο γεγονός ότι ανανεώνει πάνω από 1/3 των χαμένων κατοχών με επιθετικά ριμπάουντ,  και επίσης στο ότι φέτος σκοράρει λίγους περισσότερους πόντους από τρίποντα, με τις προσπάθειες να είναι ελαφρώς αυξημένες. Και πάλι όμως, οι ερυθρόλευκοι εμφανίζονται με χαμηλό effective field goal percentage , (51,3%) και προτελευταίοι στην ευστοχία στα τρίποντα, κάτω από 34%.

Μύθος. Δεν υπάρχουν συστήματα για Λοτζέσκι και Γκριν

Θα έλεγε κανείς πως η υποχώρηση σε αυτή την κατηγορία είναι ένα γεγονός οξύμωρο, δεδομένου πως φέτος στο ρόστερ υπάρχουν δύο επιπλέον σουτέρ σε σχέση με το περυσινό τοπ-16. Λοτζέσκι και Γκριν είναι μάλιστα δύο παίκτες με ποσοστά πίσω από τα 6,75 σταθερά στο 40%, συνεπώς υπάρχει μία υποψία (ή αν θέλετε και ένα παράπονο) πως ο Σφαιρόπουλος δεν έχει σχεδιάσει γύρω τους επιθετικά plays. Η υπόθεση αυτή όμως είναι μακριά από την αλήθεια. Το παιχνίδι του Ολυμπιακού έχει μηχανισμούς για να τους εκμεταλλεύεται, απλώς ίσως όχι με τον τρόπο που μπορεί πολλοί να φαντάζονταν (π.χ. ελεύθερα σουτ στην αδύνατη πλευρά). Εδώ όμως πρέπει να σταθούμε στο γεγονός πως οι άμυνες δεν δίνουν εύκολα πλέον τέτοιες ευκαιρίες, προτιμώντας οι περισσότερες καθαρές αλλαγές ή έλεγχο των μακρινών σουτ. Η αδύνατη πλευρά δεν είναι εύκολο να δημιουργηθεί έτσι όπως παίζεται το άθλημα πλέον. Επίσης, δεν είναι στην προτίμηση του Σφαιρόπουλου να κατασκευάζει επιθέσεις ανάλογες με εκείνες που έχει ο Λάσο στην Ρεάλ για τον Κάρολ, ή ο Αταμάν για τον Ντίμπλερ. Σε αυτές τις περιπτώσεις μπορεί μέχρι και όλη η ομάδα να περιμένει πότε θα βγουν οι σουτέρ πίσω από τα σκριν, με τους δύο προαναφρθέντες να είναι πιθανώς οι καλύτεροι στο είδος τους στην Ευρώπη. Ο Γκριν και ο Λοτζέσκι δεν είναι ίδιοι παίκτες, καθώς διαθέτουν επιπλέον χαρίσματα, τα οποία η ομάδα οφείλει να εκμεταλλεύεται.

Παρακάτω ακολουθούν μερικά παραδείγματα που αποδεικνύουν πως ο προπονητής δεν παίζει τυχαία (αλλοίμονο), αλλά πως έχει στο μυαλό του πολύ συγκεκριμένα πράγματα για τους δύο καλύτερους σουτέρ του, πέραν του σκορ στοn αιφνιδιασμό. Η πιο απλή περίπτωση αφορά κάποια hand offs στο πλάι μετά από πικ εν ρολ, προκειμένου να αδειάσουν οι χώροι και να παίξουν ένας εναντίον ενός ή να σουτάρουν.



Όσο απλά και να φαίνονται, είναι ένας καλός τρόπος να μείνουν οι δύο καλοί σκόρερ μακριά από τον συνωστισμό και να παίξουν όπως θέλουν επάνω στα δικά τους πλεονεκτήματα. Ενα από αυτά είναι πως είναι γενικά καλοί χειριστές (ο καθένας για την θέση του) και μπορούν να συνεργαστούν με άλλους συμπαίκτες τους ή μεταξύ τους. Αυτό ο Σφαιρόπουλος θέλει να το εκμεταλλευτεί, για αυτό και συχνά τους χρησιμοποιεί στην κορυφή μετά από εισαγωγικά σκριν. Το βίντεο που ακολουθεί περιλαμβάνει τρεις διαφορετικές εκδοχές συνεργασιών, όπου οι Λοτζέσκι - Γκριν δεν φέρονται ως "σουτέρ" , αλλά ως παίκτες που βοηθούν με διάφορους τρόπους την λειρουργία. Κατά σειρά θα δείτε:
  • ένα διπλό drive and kick, όπου ο Λοτζέσκι διεισδύει για να βγάλει ασίστ στον Γκριν.
  • ένα pin down του Γιανγκ για τον Λότζο, το οποίο ακολουθείται από ένα zipper (δυο σκριν χαμηλά) για τον Γκριν και καταλήγει σε συνεργασία των δύο. Αν δεν βγαίνει ακριβώς τέλεια, είναι επειδή τα σκριν του Γιανγκ είναι λίγο της πλάκας.
  • ενα υπέροχο διπλό σκριν από παραλλαγή διάταξης mid screen (δυο παικτες αρχικά στο πικ , τρεις απλωμένοι σε γωνίες και χαμηλό ποστ), όπου ο Λοτζέσκι έρχεται ως δεύτερος σκρίνερ για να αναγκάσει την άμυνα σε τρεις ουσιαστικά αλλαγές και τριπλό miss match.

Προφανώς υπάρχει ένα σχέδιο, και αν δεν σας πείθουν αυτά μέχρι εδώ, πάμε και για το κερασάκι στην τούρτα, μία εξαιρετική επίθεση, η οποία δείχνει το πώς μπορεί να εκμεταλλευτεί ο Ολυμπιακός τους δύο παίκτες και μακριά από την μπάλα. Πρόκειται για ένα screen the screener που καταλήγει σε πικ εν ρολ και πάσα για ελευθερο τρίποντο. Ο Χάκετ σκρινάρει για τον Λοτζέσκι που κόβει από την base line στην γωνία, και μετά δέχεται ο ίδιος σκριν για να ανέβει στην κορυφή και να τρέξει την επίθεση. Η άμυνα έρχεται σε όση ανισορροπία χρειάζεται και ο Γκριν εκτελεί.


Απολογούμαι για την αλληλουχία των βίντεο, αλλά είναι εδώ για να καταδείξουν του λόγου το αληθές, πως δηλαδή ο Ολυμπιακός έχει στην φαρέτρα του βέλη (βλ. συστήματα για τους σουτέρ). Από την στιγμή που τα plays υπάρχουν , η συζήτηση πλέον μετατοπίζεται στο πόσο συχνά τα βλέπουμε. Πράγματι, οι ερυθρόλευκοι μοιάζουν σε στιγμές να παλινδρομούν, και να εξαρτώνται σε υπερβολικό βαθμό από τον Σπανούλη και το κεντρικό πικ εν ρολ, σε σημείο που να υποστηρίζεται ότι ο αρχηγός βλάπτει ως ένα βαθμό την επίθεση.

Μυθος. Ο Σπανούλης βλάπτει την ομάδα.

Ο αγώνας απέναντι στην Γαλατασαράι στο Φάληρο προσφέρεται να γίνει σημαία για τους υποστηρικτές της άποψης, όπως και εκείνος μέσα στο Καζάν, όταν ο Γκριν πετούσε (απόντος του Σπανούλη) φωτιές. Από την άλλη, η ήττα από την Φενέρ στην Τουρκία στρέφει τα συμπεράσματα ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση. Τι συμβαίνει στα αλήθεια; Τα νούμερα είναι εδώ απλά για να μας παλαβώσουν. Σύμφωνα με το overbasket.com , ο Ολυμπιακός έχει ελαφρώς χειρότερα ποσοστά όταν ο αρχηγός του βρίσκεται στο παρκέ, ενώ στο ίδιο ακριβώς διάστημα οι αντίπαλοι σουτάρουν επίσης χειρότερα. Τι άραγε να υποθέσει κανείς; Ότι ο Σπανούλης δεν είναι τόσο καλός επιθετικός παίκτης , αλλά αντίθετα είναι πιο ωφέλιμος στην άμυνα; Πιο πιθανό είναι η γη να είναι επίπεδη, όπως υποστηρίζει και ο Κάιρι Ιρβινγκ.

Για να αξιολογήσει κανείς τα δεδομένα, οφείλει πιστεύω να λάβει υπόψη του το rotation της ομάδας. Ο Σπανούλης δεν αγωνίζεται σχεδόν ποτέ ταυτόχρονα με τους Λοτζέσκι και Γκριν, ενώ ακόμη και στην crunch time συνυπάρχει συνήθως με μόνο έναν εκ των δύο. Συνήθως ηγείται μιας πεντάδας που έχει ως δημιουργούς/σκόρερ μόνο εκείνον και τον Πρίντεζη, με τους υπόλοιπους παίκτες να μην διακρίνονται σε προσωπική φάση, και να σουτάρουν καλά υπό ιδανικές μόνο συνθήκες.Η αρχική σύνθεση των ερυθρόλευκων αποτελεί ένα αληθινό αμυντικό τείχος (Μάντζαρης - Παπ είναι κλειδιά), αλλά αντιμετωπίζει (όπως έχουμε εξετάσει παλιότερα) πολύ συγκεκριμένα προβλήματα σε ο,τι αφορά το spacing και τα ποσοστά στα σουτ τριών πόντων. Ο συνωστισμός στην ρακέτα είναι σε στιγμές αφόρητος, κάτι για το οποίο δεν μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον V - Span. Ιδού ένα κλασικό παράδειγμα, με το κεντρικό πικ εν ρολ να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κυρίως κοψίματα των φόργουορντ και να καταλήγει σε αδιέξοδο.


Είναι μία σαφώς ενδεικτική περίπτωση, η οποία σίγουρα στους φίλους της ομάδας θυμίζει πολλές άλλες. Η μπάλα κολλάει στα χέρια του Σπανούλη και το γήπεδο παραμένει "κλειστό". Όπως και σε όλα τα προβλήματα, έτσι και εδώ υπάρχουν οι λύσεις και κατά καιρούς ο Σφαιρόπουλος τις έχει δοκιμάσει. Αυτές περιλαμβάνουν τα post up του Πρίντεζη και την κίνηση της μπάλας αρχικά από εκεί, την εκδήλωση αιφνιδιασμών με (αν χρειαστεί) γρήγορα elbow screens για τον V-Span, όπως και κάποια συστήματα για άμεση εκτέλεση με (flare) screen στο high post. H πρώτη λύση είναι αυτονόητη, οι άλλες δύο περιλαμβάνονται στο τελευταίο βίντεο για σήμερα.


Μέσω τέτοιων φάσεων, ο Σπανούλης όχι μόνο δεν εκτίθεται, αλλά είναι για την ομάδα του υπερβολικά ωφέλιμος, καθώς είναι ο καλύτερος στο να τις εκτελέσει. Επίσης, η παρουσία του στην crunch time κρίνεται έτσι κι αλλιώς απαραίτητη για ευνόητους λόγους. Αυτό που καλείται να κάνει από εδώ και πέρα ο Ολυμπιακός, δεν είναι να αποφασίσει επάνω σε τέτοιου είδους αναρωτήσεις, και είμαι σίγουρος πως έτσι κι αλλιώς κανείς στο λιμάνι δεν προβληματίζεται περί της χρησιμότητας του αρχηγού. Αντίθετα, ίσως - και με βάση τα παραπάνω - αξίζει η μίνι περίοδος προετοιμασίας που ακολουθεί να αναλωθεί στην υπενθύμιση των καλοκαιρινών διακυρήξεων.

Η αλήθεια του ρυθμού και του Γιανγκ

Εκείνες, όπως προείπαμε, αναφέρονταν κυρίως σε ένα μπάσκετ γρηγορότερο, το οποίο θα εκμεταλλευόταν την αμυντική επίδοση για να παράγει περισσότερο σκορ από πέρυσι. Εδώ είναι που ο Ολυμπιακός δεν έχει μέχρι στιγμής πετύχει, και ίσως είναι και αυτός ένας λόγος για τον οποίο σε στιγμές εκτίθεται και ο Σπανούλης. Οι ερυθρόλευκοι δεν έχουν αυξήσει τον ρυθμό τους σε σχέση με το τοπ-16 της περιόδου, εμφανίζοντας pace 71, κάτι που τους φέρνει στην μεση της σχετικής λίστας. Πέρυσι έτρεχαν περισσότερο.

Η επίδοση αυτή δεν είναι απαραίτητα καλή ή κακή από μόνη της, και κρίνεται με βάση το ρόστερ. Η Φενέρ π.χ. παίζει σε χαμηλότερους ρυθμούς, το ίδιο και ο Παναθηναϊκος. Ομως ο Ολυμπιακός δεν έχει σέντερ σημείο - αναφοράς στην ρακέτα, και γενικά το παιχνίδι του στο πέντε εναντίον πέντε δεν διαθέτει πολλή κίνηση στην αδύνατη πλευρά, όπως συμβαίνει κυρίως με το σύνολο του Ζοτς. Επίσης, ο Σφαιρόπουλος δεν υπολογίζει σε σκριν μακριά από την μπάλα με τον ίδιο τρόπο που το κάνει ο Πασκουάλ, ασχετα αν εκείνος είναι επιτυχημένος ή όχι. Και τέλος, οι άλλες δύο ομάδες δεν διαθέτουν τόσο καλή άμυνα όσο οι Πειραιώτες, και κυρίως δεν είναι τόσο ισχυρές στην εξασφάλιση του αμυντικού ριμπάουντ. Οι ερυθρόλευκοι έχουν όλα τα εχέγγυα να παίξουν γρηγορότερα, ακριβώς όπως άρχισαν την σεζόν απέναντι στην Εφές και την Μιλάνο στο Φάληρο ή όπως κατατρόπωσαν την Μπασκόνια εντός και εκτός έδρας. Δεν το έχουν κάνει, παρά την καλή θέληση και στηρίζονται συχνά στα set plays τους. Εκείνα (όπως είδαμε) υπάρχουν, όμως τα ερωτήματα γύρω από την συχνότητα και την συνέπεια εκτέλεσης είναι εδώ. Όσο και αν ο Σφαιρόπουλος έχει κάνει καλή δουλειά, το σύνολο του εμφανίζεται προτελευταίο σε ασίστ στην διοργάνωση, κάτι που σημαίνει ότι το παρόν στυλ δεν είναι ακριβώς αυτό που παραγει συνεργασίες. Δεν υπάρχει πρόβλημα αν σκοράρει, αλλά...

Επίσης, η εμπιστοσύνη στον Πάτρικ Γιανγκ δεν έχει αποδώσει καρπούς, και έτσι ο σέντερ που προοριζόταν για να σκοράρει από χαμηλά ουσιαστικά δεν υπάρχει. Ο Μιλουτίνοφ χρησιμοποιείται κατά το δοκούν και είναι σαφώς ωφέλιμος, όμως δύσκολα υποστηρίζει ακόμη καθαρό post παιχνίδι και τελειώματα πάνω από την στεφάνη. Στο middle post ειναι σαφώς πιο αποτελεσματικός, την ώρα που ο Μπιρτς είναι κυρίως finisher από το πικ εν ρολ. Η έλλειψη επιθετικής οντότητας στην θέση 5 είναι σε στιγμές ολοφάνερη, ειδικά αν οι αντίπαλοι δεν διαθέτουν ψηλό για να ματσάρει ο νεαρός Σερβος.

Εν'οψει των πλέι οφ.

Όλα τα παραπάνω , και για να κάνουμε την ροή του κειμένου όσο περισσότερο γίνεται κατανοητή, θα μπορούσαν να συνοψιστούν στα εξής σημεία.
  • Ο Ολυμπιακός είναι σωστά στελεχωμένος, κάνοντας μια σωστή μεταγραφή μέσα στην σεζόν. Ο Ουότερς εντάχθηκε γρήγορα και αυτό είναι σημαντικό, άσχετα αν δεν ειναι καλύτερος παίκτης του Χάκετ.
  • Εχει πολύ καλή άμυνα.
  • Εχει σχέδιο στην επίθεση και plays για τους σουτέρ, τα οποία όμως δεν εμφανίζονται πάντα με την ίδια συνέπεια. Το set παιχνίδι του δεν παράγει ελεύθερα σουτ με ευκολία.
  • Ο Σπανούλης είναι αδιαμφισβήτητα τρομερά χρήσιμος, αλλά πρέπει να φρεσκαριστεί και ενδεχομένως να υποστηριχθεί από ένα πιο γρήγορο παιχνίδι.
Τα δύο τελευταία παιχνίδια της ευρωλίγκα που ακολουθούν προσφέρονται για διορθώσεις σε ένα πολύ καλό σύνολο. Ο Ολυμπιακός έχει παίξει πολύ καλά σε τέσσερα παιχνίδια χωρίς τον αρχηγό του, και σίγουρα κάποια συμπεράσματα από αυτά πρέπει να έχουν βγει. Ακόμη, ο Ουότερς χρειάζεται να γινει λίγο πιο επιθετικός και τώρα η ευκαιρία είναι μπροστά του. Καθώς ο Λοτζέσκι θα λείπει από κάποια ματς των πλέι οφ, η ομάδα είναι λογικό να επιχειρήσει να καλύψει την απουσία της απειλής του με άλλους τρόπους.
Απέναντι σε Εφές και ΤΣΣΚΑ οι ερυθρόλευκοι ίσως παίξουν χάλια. Με την Ρεάλ δεν έπαιξαν καλά και έχασαν. Εχουν λίγη σημασία αυτά τα αποτελέσματα. Αυτό που μετράει είναι η περιόδος που έρχεται να χρησιμοποιηθεί κατάλληλα, ώστε να μπουν στα πλέι οφ με την σωστή φόρμα , και με όσο το δυνατόν περισσότερες ικανότητες να προσαρμοστούν στον αντίπαλο. Κατά την διάρκεια μιας σειράς που τραβάει σε βάθος, η εφαρμογή διαφορετικών τακτικών έχει μεγάλη αξία. Μέχρι εδώ, σχεδόν όλα έχουν πάει καλά.

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Αυτοί που ξέρουν να χάνουν!!!

Του Sober
Αν μου έλεγαν πριν μερικούς μήνες ότι θα έγραφα υποστηρικτικές κουβέντες για τον Κύριο Σφαιρόπουλο, θα τον έλεγα παλαβό. Όταν όμως παρατηρώ μια αναίτια επίθεση προς τον εκάστοτε προπονητή του μπασκετικού Ολυμπιακού, χωρίς να έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα όσο βρίσκεται σε αυτή τη θέση, τότε δε μπορώ παρά να ταχθώ στο πλευρό του…
Φοβάμαι ότι θα μου βγει λίγο επιθετικό το άρθρο αυτό, αλλά δε δίνω δεκάρα γιατί 4 μέρες τώρα ακούμε και διαβάζουμε «τέρατα» σαν να κατέβηκαν στη γη εξωγήινοι.

Διαβάσαμε λοιπόν ότι ο Ολυμπιακός και ο κόσμος του δε ξέρει να χάνει. Ναι, ηττηθήκαμε από τον αιώνιο για πρώτη φορά στις τελευταίες 7 αναμετρήσεις μας ή δεύτερη στις τελευταίες 11. Σε όλες τις νικηφόρες, έχουμε διαβάσει ότι ο Ολυμπιακός έχει πάρει πρωτάθλημα με διαιτησία, κερδίζει στην Ευρώπη γιατί τα έχει καλά με το ισχυρό πρόσωπο της λίγκας, η ομάδα κατηγορείται ανοιχτά για «περίεργες» αποδόσεις των παικτών και ότι η παράγκα στο μπάσκετ σε Ελλάδα και Ευρώπη έχει δημιουργηθεί τα τελευταία 5 χρόνια ως δια μαγείας. Όλοι όσοι γράφουν και υποστηρίζουν αυτά, επαγγελματίες ή οπαδοί, κατηγορούν τον Ολυμπιακό και τον κόσμο του ότι δε ξέρει να χάνει. Όχι ρε δεν είναι ότι δεν αντέξαμε μια ήττα, όπως πολλοί έχουν γράψει και πιστεύουν. Είναι ότι νιώθουμε αηδία στην υποκρισία. Είναι ότι είδατε πως σε ντέρμπι με τον αιώνιο, 12.000 κόσμου έμεινε όρθιος χειροκρότησε και αποθέωσε την ομάδα μετά από ήττα. Είχατε μάθει σε άλλες αντιδράσεις και σας ξενέρωσε αυτή η αντίδραση του κόσμου. Και με αφορμή αυτό πάτε να βγάλετε σκάρτο τον κόσμο και τις απόψεις του.

Διαβάσαμε επιθέσεις προς τον προπονητή του Ολυμπιακού Κύριο Σφαιρόπουλο, διότι τόλμησε και πέταξε ατάκα-σπόντα 4 μέρες μετά τον αγώνα. Λες και άμα την έλεγε αμέσως μετά θα του έδιναν ανθοδέσμη. Μιλάμε ότι βάλλεται ένας άνθρωπος που δεν έχει δώσει δικαίωμα 3 χρόνια που βρίσκεται στη θέση, αλλά αντίθετα έχει δεχθεί του κόσμου τις επιθέσεις από δημοσιογράφους, συναδέλφους του (ακόμα και Έλληνες) και από τον κόσμο (πρώτος εγώ). Όταν ο εξαιρετικός προπονητής Ιτούδης πέρυσι φέρθηκε αντιεπαγγελματικά στον Έλληνα συνάδελφό του, κατηγορώντας την ομάδα μας για εύνοια από τους διαιτητές, σε μια εποχή που ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν αποδεκατισμένος, έλειψαν άρθρα και απόψεις του στυλ ότι ο κύριος Ιτούδης υπέπεσε σε σφάλμα και θα πρέπει να σκεφτεί δήλωση μεταμέλειας ή συγγνώμης.

Διαβάσαμε για unfair κίνηση Σφαιρόπουλου που στον αγώνα με τον αιώνιο στην Ευρώπη έδωσε εντολή στους παίκτες του να γίνει κανονικά η τελευταία επίθεση και ενώ ο Ολυμπιακός είχε κλειδώσει τη νίκη. Δύο εβδομάδες μετά μόλις, έπραξε το ίδιο και ο Ομπράντοβιτς στον αγώνα με την μεγάλη του αγάπη και εκεί μάθαμε ότι σε περίπτωση τριπλής ή τετραπλής ισοβαθμίας θα παίξει ρόλο το goal average.

Διαβάσαμε ότι ο Κύριος Σφαιρόπουλος και ολόκληρος ο Ολυμπιακός δεν έχει δικαίωμα να μιλά για διαιτησία, αφού τα τελευταία 5 χρόνια έχει 3 πρωταθλήματα και κέρδισε την Κηφισιά με φαλτσοσφύριγμα. Ναι, αυτό θεωρείται σοβαρό επιχείρημα επαγγελματιών και αντικειμενικών δημοσιογράφων. Έχουμε διαβάσει μέχρι και ότι ο Σπανούλης έχει κάνει βήματα όταν έδωσε την πάσα στον Πρίντεζη στον τελικό της Πόλης. Περιττό να αναφέρουμε ότι 5 χρόνια η ομάδα παίζει ντοπαρισμένη (εκτός από πέρυσι). Άπειρα τα παραδείγματα αυτών που μας κάνουν μάθημα, ότι δεν ξέρουμε να χάνουμε.

Διαβάσαμε ακόμα από το δεξί χέρι του μεγαλομέτοχου ή οπαδού ή προέδρου (έχω μπερδευτεί) του Παναθηναϊκού Superfoods, κύριου Τριανταπεντόπουλου, ότι δεν έχουν ασχοληθεί με τη διαιτησία καθόλου σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό. Μάλλον τα πρόσωπα των διαιτητών μετά από κάθε ντέρμπι στην εφημερίδα Πράσινη ξεσηκώνοντας τον κόσμο περνώντας γραμμές, τα έβγαζε ο πρόεδρος του Λεβαδειακού. Ίσως και να ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος του Λεβαδειακού όταν μπούκαρε στα αποδυτήρια των διαιτητών ή όταν φόρα παρτίδα στο πλάνο της κάμερας τους έριχνε χαρτονομίσματα την ώρα του αγώνα. Άπειρα και εδώ τα παραδείγματα αυτών που ξέρουν να χάνουν και δεν προκαλούν ποτέ.

Είδαμε και διαβάσαμε στέλεχος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός Superfoods να κάνει χειρονομία στη φυσούνα του γηπέδου. Δεν διαβάσαμε και δεν είδαμε κανένα άρθρο να μιλάει για ντροπές και σφάλματα που θα πρέπει να διορθωθούν. Προφανώς στην Ελλάδα οι δηλώσεις είναι βαρύτερο ποινικό αδίκημα από τις χειρονομίες.

Είδαμε και διαβάσαμε στον προσωπικό λογαριασμό του προέδρου ή μεγαλομέτοχου ή οπαδού (πάντα μπέρδεμα εδώ) να βρίζει σαν το χειρότερο κάφρο χούλιγκαν της χώρας οπαδό αντίπαλης ομάδας. Δεν είδαμε και δεν διαβάσαμε επίσης για καμία ντροπή, αλλά οι ίδιοι «κύριοι» δίνουν και μαθήματα συμπεριφοράς και νοοτροπίας. Επίσης και σε αυτή την περίπτωση οι δηλώσεις είναι για θανατική ποινή σε σχέση με τον οχετό ύβρεων επίσημων παραγόντων.
Έχουν περάσει περίπου 7 μήνες και με την κάθε ευκαιρία ακόμα διαβάζουμε για τα βήματα (που δεν ήταν) του μπαμπά Σπανούλη. Λέγε λέγε έχει μείνει η εντύπωση πως ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα με εκείνο το σουτ. Η ωμή αλήθεια όμως είναι ότι έβαλε άλλο ένα που έδωσε το πρωτάθλημα από πιο μακριά και με άλλον παίκτη μπροστά του. Ο εφευρέτης της ηθικής πήγε στα αποδυτήρια γεμάτος ταπεινότητα και έδωσε συγχαρητήρια. Το αμέσως επόμενο πρωινό η φυλλάδα του κυκλοφόρησε κατηγορώντας διαιτητές. Προφανώς και ξέρει να χάνει και διδάσκει νοοτροπία σε όλη την Ελλάδα.

Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και όμως αυτοί που ξέρουν να χάνουν ακόμα αναφέρονται σε μια ιστορία δηλητηρίασης της ομάδας της Τσσκα. Ξανά λέγε λέγε έμεινε η στάμπα και μικρά παιδάκια μεγάλωσαν στο ψέμα. Γιατί η αλήθεια έχει κυκλοφορήσει από Ρώσικα Μ.Μ.Ε με στοιχεία αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα που δε μπορούν να δουν γιατί έτσι βολεύει. Είναι που μιλάνε τη γλώσσα της αλήθειας και φυσικά για άλλη μια φορά αναγνωρίζουν και σέβονται τις επιτυχίες του αντιπάλου και ας είναι χαμένοι οι ίδιοι.

Μετά από μεγάλες νίκες και εμφανίσεις όλα αυτά τα χρόνια και όταν δεν υπάρχει το πάτημα της διαιτησίας, κυκλοφορεί πιο γρήγορα και από την ταχύτητα του φωτός, ότι η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού είναι ντοπαρισμένη και οι παίκτες του «πετάνε». Όλα αυτά βγαίνουν από αυτούς που πραγματικά έχουν πιαστεί ντοπέ (ή φτιαγμένοι) σε Ευρώπη και Αμερική. Είναι οι ίδιοι που ξέρουν να χάνουν.

Όλα αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια. Φυσικά η πηγή τους είναι αστείρευτη και τα γραπτά δεν έχουν τελειωμό. Το σίγουρο είναι ότι όλα αποθηκεύονται.

Προσωπική μου άποψη και την εξέφρασα στα μ.κ.κ , είναι ότι ο Ολυμπιακός κακώς ασχολήθηκε με τη διαιτησία σε έναν αγώνα που ναι μεν κρίθηκε ένας τίτλος, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ήταν ο αγώνας της χρονιάς για την ομάδα, όπως για τον αντίπαλο. Σίγουρα υπήρχαν σφυρίγματα μονόπλευρα, αλλά αυτή η ομάδα έχει αντέξει πολλά περισσότερα και χειρότερα. Έχει αντιδράσει με όλους τους τρόπους στο παρελθόν. Άλλες φορές λάθος και άλλες σωστά. Πίστευα ότι έχει μείνει πίσω αυτός ο τρόπος αντίδρασης που πλέον έχει περάσει στην άλλη πλευρά. Όταν όμως υπάρχει μονόπλευρη και επιλεκτική κριτική, τη στιγμή που καθημερινά διαβάζουμε όλα τα παραπάνω αίσχη και ακόμα περισσότερα και όχι μόνο δεν ανοίγει μύτη αλλά υπάρχει και ανταπόκριση από το επαγγελματικό και μη κοινό, τότε τάσσομαι υπέρ τους και κυρίως στον προπονητή της ομάδας Κύριο Σφαιρόπουλο. Και λίγα τους είπε, όσο υπάρχει αυτή η μονόπλευρη νοοτροπία εναντίον του Ολυμπιακού.

Η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού κάνει μια αξιοσέβαστη προσπάθεια τα τελευταία 5 χρόνια, έχει καταφέρει να βρεθεί στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης, με αποτέλεσμα η νοοτροπία αυτή να είναι αντικείμενο μίμησης από συλλόγους τους εξωτερικού και του εσωτερικού και παρ’ όλα αυτά στο μυαλό κάποιων κρύβεται όλη η σαπίλα και δυσωδία 20 χρόνων. Η μαγκιά ρε είναι να παραδέχεσαι και να αναγνωρίζεις την ανωτερότητα του αντιπάλου σου, όπως κάνουν αρκετοί παρά τα κακώς κείμενα που έχουν ενοχλήσει στο παρελθόν και στις ημέρες δόξας της άλλης πλευράς. Μόνο έτσι θα τον φτάσεις και θα έχει αξία η κάθε νίκη και το κάθε κύπελλο όσο υποβαθμισμένος κι αν είναι ένας θεσμός.

Όσο λοιπόν παρατηρούνται τέτοιες υποκριτικές κριτικές, τόσο περισσότερο ο Κύριος Σφαιρόπουλος θα βγαίνει πιο δυνατός και θα μεγαλώνει η λίστα του.

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Περί Ουότερς...

Του Giorgos P.

O Oλυμπιακός πήρε ή παιρνει τον Ουότερς. Για να το δουμε λιγο αυτό. Χωρίς να σας  πω αν είναι
καλή μεταγραφή ή όχι, θα ήθελα να απαριθμήσω μερικά δεδομένα που αφορούν δύο τομείς. Πρώτον, το τι κενό ακριβώς έρχεται να καλύψει ο Αμερικάνος και δεύτερον τα χαρακτηριστικά του παίκτη.

Προσοχή! Όταν λέμε τα χαρακτηριστικά εννοούμε τι κάνει και τι δεν κάνει ο παίκτης στο γήπεδο, και όχι αν άλλοι τα κάνουν αυτά καλύτερα από εκείνον. Προφανώς υπάρχουν καλύτεροι παίκτες του Ουότερς, και επίσης προφανώς ένας από αυτούς είναι και ο Χάκετ.

Πάμε λοιπόν, με την ελπίδα ότι το κομμάτι που ακολουθεί θα βοηθήσει στην ωραία κουβέντα, και δεν θα γίνει κανείς μαλλιοκούβαρα με κανέναν.

Τρόπος παιχνιδιού ομάδας

Το τι βρίσκει κανείς αν δει τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας με τον Χάκετ στην σύνθεση. Ο Ολυμπιακός λοιπόν, βάσει του πώς παίζει/έπαιζε μέχρι τον τραυματισμό του Ιταλού …

1. Ψάχνει εναν παίκτη που να αγωνίζεται μάξιμουμ  17 – 18 λεπτά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία με την λεγόμενη second unit.

2.  Mέλη της second unit είναι σε μεγάλο μερος του χρονου, και άσχετα αν τελειώνουν πολλά παιχνίδια, οι Λοτζέσκι – Γκριν, όπως και ένα εκ των δύο stretch four. Πιο stretch είναι φυσικά ο Παπαπέτρου.

3. Η σύνθεση αυτή είχε τον Χάκετ ως οργανωτή, και ως κουβαλητή της μπάλας. Συνήθως την έσπαγε στον Γκριν ή τον Λότζο , είτε για να σουτάρουν, είτε για να παίζουν ένα πικ στο πλάι. Καλώς ή κακώς, το παιχνίδι της ομάδας ΔΕΝ περιελάμβανε drive και kickout πάσες. Ο Ιταλός αυτά τα κάνει, αλλά ο ρόλος του δεν ήταν τέτοιος, εξαιρουμένου του παιχνιδιού με την Νταρουσάφακα στην Πόλη, όπου ηταν πολύ επιθετικος προς το καλάθι. Επίσης καλώς  ή κακώς, τα post-up απέναντι σε κοντύτερους αντιπάλους δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, ούτε καν απέναντι στον Τεόντοσιτς.

4. Στην άμυνα, ο Χάκετ δεν άλλαζε στα σκριν, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Αυτό στο οποίο υπολόγιζε ο Σφαιρό ήταν πως θα μπορούσε να παλέψει από πάνω ή από κάτω τους, ώστε η ομάδα να έχει την πολυτέλεια να κρατήσει τον ψηλό μακριά από την περίμετρο και κοντά στο καλάθι, ειδικά αν στην πεντάδα υπήρχε ο Μιλού. Φυσικά, υπήρχαν και περιπτώσεις όπου τα switch ήταν αναγκαστικά.

5. Φυσικά, κανένας κοντός δεν μπορούσε να ποστάρει τον Ντάνι, ο οποίος συν τοις άλλοις είχε την δυνατότητα να αλλάξει τον ρυθμό προς το πιο γρήγορο. Αυτό το τελευταίο όμως, συνέβαινε κυρίως πέρυσι , και δεν συνέβη φέτος ιδιαιτερα, καθώς ο Ολυμπιακός στα περισσότερα παιχνίδια είτε ηταν μπροστά στο σκορ, ειτε ηταν λιγο μόνο πισω, είτε έπαιζε έτσι κι αλλιώς σε υψηλούς ρυθμους (π.χ. Μπασκονια, Εφες, Γαλατα, Μακαμπι, Ουνιξ, Μιλανο, Ζαλγκιρις).

Αυτά, μέσες άκρες.

Πώς παίζει ο παίκτης

Πάμε να δούμε λίγο τον Ουότερς, ο οποίος:

1. Είναι κοντύτερος του Ντάνι φυσικά, και μπορεί να ποσταριστεί, από όσες ομάδες ποστάρουν με τα γκαρντ τους. Το ποιες είναι αυτές και πόσο συχνά το κάνουν αυτό το αφήνω στην κρίση σας.

2 Μοιράζει την μπάλα και παίρνει λογικές αποφάσεις, χωρίς εξεζητημένες επιλογές. Στον Αρη μπλόκαρε σε κάποια παιχνίδια πέρυσι, αλλά συνολικά δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι τα πήγε άσχημα στην οργάνωση. Επίσης, φέτος στην Καντού έχει πάει πολύ καλά στον τομέα, σε σταθερή συχνότητα.

3. Πιέζει ικανοποιητικά εώς καλά την μπάλα και είναι αφοσιωμενος στην αμυνα.

4. Εχει καλά νούμερα στα τρίποντα , σουτάρει πίσω από τα σκριν και έχει midrange.

5. Δεν έχει καλό drive, ούτε είναι ανθεκτικός στις επαφές. Επίσης, δεν τρέχει με μεγάλη ορμή το γήπεδο.

Αυτά μέσες άκρες και εδώ, και βάλτε ο,τι άλλο θέλετε τέλος πάντων...

Το ζήτημα είναι αν οι δύο παραπάνω ενότητες τέμνονται στα περισσότερα δυνατά σημεία.

Για το τέλος, ένα κουίζ. Θυμάμαι τρεις mid-season προσθήκες γκαρντ στον Ολυμπιακό μετά τον Ει Σι Λο. Τον Πέρκινς, τον Κόλινς και τον Όντομ. Όλες αποτυχημένες, μην κοροϊδεύουμε. Ποιους είχαν έρθει να αντικαταστήσουν ή γιατί ήρθαν; Με ποιο τρόπο ταίριαζαν ή δεν ταίριαζαν στο παιχνίδι της ομάδας;

Αυτά, καλή κουβέντα, πιστεύω τα δίδυμα να δώσουν λίγο χρόνο σήμερα να τα πούμε.


Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Κάψε το σενάριο!

By Manolo77

Χαιρετώ την παρέα, με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μιχάλη που μου εμπιστεύτηκε αυτό το άρθρο και πολλές ευχές σε όλους τους συμμετέχοντες στο μπλογκ για χαρούμενες γιορτές!
Μιας και η Euroleague έχει διανύσει το 1/3 της διαδρομής της και βάσει της μέχρι τώρα εικόνας των ομάδων μπορούν να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα, θα παρουσιάσω μια ανάλυση  «παντρεύοντας» την πορεία που έχουν διαγράψει οι 16 μονομάχοι σε αυτές τις αγωνιστικές, διανθισμένη με την πρόβλεψη μου για την τελική τους κατάταξη, παραφράζοντας το κλασικό power rankings σε dynamic rankings, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει μια εκτίμηση για το ποιες θα είναι τελικά οι ομάδες που θα ανέβουν πρώτες τη … σκάλα προς τον παράδεισο των πλέι-οφ.

Πριν ξεκινήσω και για όσους θυμούνται από πέρυσι που (ως Antibuck) ανέλυα τα σενάρια πρόκρισης του Ολυμπιακού, να διευκρινίσω ότι η κατάταξη που υπάρχει στην παρούσα φάση προκύπτει από το συντελεστή ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΝΙΚΕΣ – ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΗΤΤΕΣ, ενώ η τελική εκτίμηση είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση και πηγάζει από την τωρινή εικόνα κάθε ομάδας σε συνδυασμό με το potential της. Πάμε λοιπόν:


1. ΤΣΣΚΑ (+ 4) / Τελική εκτίμηση: 1η θέση

Η «αρκούδα» βρυχάται για άλλη μια regular season, παρουσιάζοντας μια επιθετική πανδαισία σε κάθε αγώνα της (καλύτερη επίθεση με 93 π.) χάρη στον οίστρο των Ντε Κολό (21 π.) και Τεόντοσιτς (19 π. – 8 ασ.). Όσο φαίνεται να μην πτοείται από τραυματισμούς, όπως αυτός του Γάλλου, ενώ η έδρα της παραμένει άβατο, δύσκολα θα πέσει από την κορυφή στο φινάλε του Top 16. Μοναδικά ερωτηματικά αν ο Φρίλαντ καταφέρει να μπει στο ροτέισον και η πνευματική διαχείριση «κλειστών» αγώνων. Και φέτος φαντάζει ως το μεγάλο και λογικό φαβορί, όμως η παραμονή στο θρόνο της Ευρωλίγκα θα είναι ακόμη πιο δύσκολη από ό,τι η κατάκτηση της πέρυσι.

Νίκη χρυσάφι: Ρεάλ (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Νταρουσάφακα (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Τζάκσον (8.7 π., 2.5 ασ.) / Απογοήτευση: (Ογκουστίν 6 π. με 56% 1 π.)


2. ΡΕΑΛ (+ 2) / Τελική εκτίμηση: 2η – 3η θέση

Η «βασίλισσα» άφησε πίσω την απογοητευτική της περσινή παρουσία και δείχνει ανανεωμένη, με τον Γιουλ (19 π. – 6 ασ.) απελευθερωμένο και «καυτό», τον Ρούντι (11.6 PIR) στην καλύτερη κατάσταση της τελευταίας 2ετίας και το διαστημικό Ράντολφ (11.4 π., 6,5 ρ. και 1,2 κοψ.)… κερασάκι στην τούρτα! Το βάθος του ρόστερ της είναι αξιοθαύμαστο με 13 παίκτες πρώτης γραμμής και όσο ο Λάσο, με τη διαχείριση του, παίρνει το μέγιστο σχεδόν από όλους, η Ρεάλ είναι το next big thing μετά την ΤΣΣΚΑ. Αν καταφέρει να σταθεροποιήσει την απόδοση της και να είναι πνευματικά συγκεντρωμένη σε κάθε παιχνίδι, μπορεί να ανέβει ξανά στο θρόνο.

Νίκη χρυσάφι: Μπαρτσελόνα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μπασκόνια (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Ντόντσιτς (8 PIR) / Απογοήτευση: Τέιλορ (1.6 π. σε 11’)


3. ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ (+ 2) / Τελική εκτίμηση: 2η – 3η θέση

Ένα από τα μεγάλα φαβορί της φετινής σεζόν, η Φενέρ (41.3% 3π.), δείχνει να στέκεται ξανά στα πόδια της μετά την κρίση του προηγούμενου μήνα. Τα γνωστά της μειονεκτήματα (απουσία εναλλακτικών λύσεων στην άκρη του πάγκου, ελλιπής στελέχωση στα γκαρντ) μεγεθύνθηκαν μετά τον τραυματισμό του Μπογκντάνοβιτς (54% FG) με αντίκτυπο και στην επιθετική συγκομιδή της (14η με 77 π.). Ωστόσο το ταλέντο και η ποιότητα των 7 – 8 βασικών της παικτών είναι αδιαμφισβήτητα και αν καταφέρει να φτάσει πλήρης στο final 4 στην έδρα της, τότε εκεί θα είναι από θέση ισχύος.

Νίκη χρυσάφι: Μπαρτσελόνα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ούνιξ (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σλούκας (12.6 π.) / Απογοήτευση: Ντατόμε (37% FG, 6.6 PIR)


4.  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 4η – 6η θέση

Το κλασικό underdog της Ευρωλίγκα είναι αποφασισμένο να «πουλήσει ακριβά το τομάρι του» αυτή τη σεζόν, βάζοντας δύσκολα στα μεγάλα φαβορί… Με όπλα την ομοιογένεια, την πληρέστατη περιφερειακή γραμμή (Χάκετ, Μάντζαρης, Γκριν, Σπανουλης και Λοτζέσκι συνεισφέρουν το 58% των πόντων) και τον clutch χαρακτήρα της ομάδας, φαίνεται να είναι στο σωστό δρόμο για ένα καλό πλασάρισμα στην τελική βαθμολογία. Αν καλυφθεί η τρύπα στους ψηλούς πίσω από Μπιρτς και Πρίντεζη είτε εσωτερικά (αγωνιστική άνοδος Γιανγκ), είτε εξωτερικά (απόκτηση tweener) και περιοριστούν τα «νεκρά» επιθετικά διαστήματα ειδικά στα εντός έδρας παιχνίδια, ο Ολυμπιακός θα είναι σε θέση να διεκδικήσει μέχρι τέλος το πλεονέκτημα έδρας.

Νίκη χρυσάφι: Παναθηναϊκός (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μακάμπι (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μπιρτς (7 ρ., 1.3 κοψ.) / Απογοήτευση: Γιανγκ (1.1 π., 1.6 ρ. σε 8’)

5. ΜΠΑΣΚΟΝΙΑ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 5η – 7η θέση

Κάτι καλό γίνεται και φέτος στη Χώρα των Βάσκων. Παρά τις αποχωρήσεις βασικών συντελεστών της περσινής πορείας, η Μπασκόνια παρουσιάζεται ιδιαίτερα ισχυρή, πρεσβεύοντας το ίδιο στυλ γρήγορου μπάσκετ (80.5 π.) μπολιασμένο με αρκετές δόσεις ενέργειας από τους αθλητικούς Λάρκιν (13.5 π., 6.5 ασ.) και Χάνγκα (9.8 π., 1.4 κλ.). Με την πρόσφατη προσθήκη του Πριχιόνι η περιφερειακή γραμμή αποκτά εμπειρία και αμυντική σκληράδα, ενώ αν ο Μπαρνιάνι (12.6 π. σε 21’) καταφέρει να βρει αγωνιστικό ρυθμό, μακριά από προβλήματα τραυματισμών, η Μπασκόνια θα είναι σκληρό καρύδι για όποια ομάδα την αντιμετωπίσει στα πλέι οφφ.

Νίκη χρυσάφι: Ρεάλ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Βόιγκτμαν (17.8 PIR, 42% 3 π.) / Απογοήτευση: Μπάντιντζερ (3 π. σε 11’)

6. ΕΦΕΣ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 6η – 8η θέση


Η ομάδα «ασανσέρ» της Ευρωλίγκα, ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο, μπορεί να σε «σκοτώσει» στο ανοιχτό γήπεδο (2η καλύτερη επίθεση με 87 π.), αλλά μπορεί να «αυτοκτονήσει» από βιαστικές επιλογές στο σετ παιχνίδι. Μετά το κακό ξεκίνημα με 0/3, απάντησε με ρεκόρ 5 – 2 και με εκτός έδρας νίκες επί βασικών ανταγωνιστών της. Ξεχειλίζει από αθλητικότητα σε όλες τις θέσεις, όμως η έλλειψη καθαρού μυαλού των πόιντ γκαρντ Ερτέλ (3.1 λάθη) και Γκρέιντζερ (32.5% FG) στα κρίσιμα σημεία, της βάζει φρένο για κάτι καλύτερο από μια θέση στην 8άδα.

Νίκη χρυσάφι: Μακάμπι (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Αρμάνι (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Χάνεικατ (8.4 ρ. – 1ος, 16.6 PIR) / Απογοήτευση: Όμιτς (3 π., 1.7 ρ. σε 7’)


7.  ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ (0) / Τελική εκτίμηση: 4η – 6η θέση


Αφού οι Καταλανοί κατάφεραν να περάσουν το «τσουνάμι» τραυματισμών με απώλειες περισσότερο στο γόητρο τους παρά βαθμολογικά, ετοιμάζονται για αντεπίθεση στο υπόλοιπο της σεζόν. Από τις πιο πλήρεις ομάδες σε όλες τις θέσεις, κάλυψε το κενό από την απουσία του Ρίμπας με τον Ρένφρο, ενώ πιθανή απόκτηση του Τζεντίλε, σπεσιαλίστα σε 1on1 καταστάσεις, θα είναι τονωτική ένεση στην αναιμική της επίθεση (70.6 π. – 16η). Κλειδί για τη μελλοντική πορεία και τις υψηλές φιλοδοξίες της Μπαρτσελόνα, αποτελεί το πώς ο Μπαρτζώκας θα «κρύψει» το σοφτ προφίλ της πλειονότητας των παικτών του (ειδικά στις θέσεις 2 – 3 – 4). Ωστόσο διαθέτει την καλύτερη άμυνα φέτος με 73.7 π. παθητικό.

Νίκη χρυσάφι: Μακάμπι (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ρεάλ (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Βεζένκοφ (6.8 π. σε 18’, 53% 3 π.) / Απογοήτευση: Έρικσον (2.3 π. σε 8΄)




8. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (0) / Τελική εκτίμηση: 7η – 9η θέση

Οι «πράσινοι» ξεκίνησαν με όνειρα χίλια τη φετινή σεζόν, αλλά μετά τη 10η αγωνιστική βρίσκονται ξανά στο ίδιο σημείο των τελευταίων χρόνων, μη δείχνοντας ικανοί για το κάτι παραπάνω από την πρόκριση στην 8άδα, ειδικά μετά τον τραυματισμό του κομβικού Γκιστ (4.7 ρ., 11.3 PIR). Ο Πασκουάλ δεν έχει βρει την κατάλληλη χημεία στο υπάρχον υλικό, ενώ παραμένουν τα κενά στον «άσο» και στο 5… Πολύ δυνατός στην έδρα του, καλείται να κάνει κάποιο σημαντικό διπλό με όπλο την άμυνα του (2η καλύτερη της διοργάνωσης) για να ανέβει επίπεδο. Μεγάλο του πλεονέκτημα η ευχέρεια όλων των παικτών στο μακρινό σουτ, που όμως σε πολλές περιπτώσεις γυρνάει «μπούμερανγκ», καθώς η ομάδα γίνεται προβλέψιμη (260 τρίποντα ανά αγώνα – 1ος).

Νίκη χρυσάφι: Μπάμπεργκ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σίνγκλετον (5.5 ρ., 1.3 κοψ.) / Απογοήτευση: Μπουρούσης (37% FG)


9. ΜΑΚΑΜΠΙ (0) / Τελική εκτίμηση: 7η – 9η θέση

Η ομάδα του λαού «έσβησε» την περσινή μαύρη σελίδα με τον αποκλεισμό της από τον 1ο γύρο της Ευρωλίγκα και κάνει μια νέα αρχή, βασιζόμενη στο επιθετικό ταλέντο των χαρισματικών παικτών της όπως ο Γκάουντλοκ (16 π.) και ο Γουίμς (13.4 π.). Αν βρει ρυθμό είναι ικανή να κοιτάξει οποιονδήποτε αντίπαλο στα μάτια, όμως το άναρχο παιχνίδι της την καθιστά ευάλωτη απέναντι σε οργανωμένες ομάδες. Η επικείμενη επιστροφή του Κουίνσι Μίλερ μπορεί να είναι ευλογία, ως μια πρόσθετη αιχμή του δόρατος επιθετικά, αλλά και κατάρα γιατί επιτρέπεται μόνο μία μπάλα! Αν όμως η Μακάμπι καταφέρει να προκριθεί στα πλέι οφφ, δεν νομίζω ότι θα χαρεί η όποια αντίπαλος της…

Νίκη χρυσάφι: Ολυμπιακός (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Εφές (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σίλει (42% 3π.) / Απογοήτευση: Ραντ (6.2 π. σε 23’ με 30% 3π.)


10. ΝΤΑΡΟΥΣΑΦΑΚΑ (0) / Τελική εκτίμηση: 8η – 10η θέση

Η περσινή σταχτοπούτα βρήκε φέτος τον πρίγκηπα της στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Μπλατ. Ώριμη και με αγωνιστικό πλάνο, η Νταρουσάφακα αποτελεί ευχάριστη έκπληξη, καθώς φαίνεται ικανή να κυνηγήσει μέχρι τέλους την πρόκριση στην 8άδα… Οι Ουαναμέικερ και Κλάιμπερν (14 π. έκαστος) κρατάνε την μπαγκέτα επιθετικά, ωστόσο η μεγάλη παραφωνία είναι η εγχώρια φροντ λάιν με τους Ερντέν, Σαβάς και Αλντεμίρ (9 π. συνολικά σε 30’) να έρχονται από μια άλλη μπασκετική εποχή! Μπορεί να μην διαθέτει καυτή έδρα, αλλά ταυτόχρονα είναι καμικάζι εκτός έδρας (3 νίκες μέχρι τώρα). Από τις πιο επικίνδυνες ομάδες αν υποτιμηθεί…

Νίκη χρυσάφι: ΤΣΣΚΑ (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Εφές (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κλάιμπερν (4.7 ρ., 13.2 PIR) / Απογοήτευση: Ερντέν (3.3 π. σε 10’ με 14% 1 π.)


11. ΑΡΜΑΝΙ ( – 1) / Τελική εκτίμηση: 10η – 12η θέση

Η πιο underachieving ομάδα της Ευρωλίγκα, αν και ξεκίνησε με καλούς οιωνούς το φετινό της ταξίδι, στις τελευταίες αγωνιστικές μοιάζει να αρμενίζει στραβά (χειρότερη άμυνα με 89 π.)… Η επιτομή του «όσα πάνε και όσα έρθουν», η Αρμάνι δεν καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει το αξιόλογο ρόστερ που διαθέτει. Ήδη έχουν αρχίσει γκρίνιες για Χίκμαν (23% 3 π.) και Ραντούλιτσα (3.2 ρ.), ενώ ο Τζεντίλε ετοιμάζει βαλίτσες για άλλο προορισμό ως … δανεικός! Η αριθμητική ανισορροπία ανάμεσα σε μπακ κορτ και φροντ λάιν, η απουσία καθαρού πλέι μέικερ και αθλητικού 5ριού, ολοκληρώνουν το παζλ των προβλημάτων της ιταλικής ομάδας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεφύγει από το ρόλο του «ρυθμιστή» και φέτος.

Νίκη χρυσάφι: Νταρουσάφακα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ούνιξ (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σάντερς (14 π. με 53% 3 π.) / Απογοήτευση: Ραντούλιτσα (0 κοψ., 2 λάθη σε 16’)


12. ΖΑΛΓΚΙΡΙΣ (– 1) / Τελική εκτίμηση: 13η – 15η θέση

Το κατά πολλούς φαβορί για την κατάληψη της τελευταίας θέσης, έχει καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις, παρουσιάζοντας ένα συμπαγές σύνολο που αποδίδει πάνω από τις δυνατότητες του (7η σε πόντους με 80.9 και 2η σε ριμπάουντ με 36.9). Παλεύει όλα τα ματς με ένα παλιομοδίτικο στυλ παιχνιδιού (σετ καταστάσεις, στόχευση στη ρακέτα), το οποίο όμως δείχνει αποτελεσματικό και της ταιριάζει. Ήδη έχει κάνει αρκετές «κηδείες» και όσοι την υποτιμήσουν είναι σίγουρο ότι θα βρουν τον μπελά τους! Σε βάθος χρόνου θα πρέπει να κοιτάξει για μια προσθήκη στο 2 – 3 προκειμένου να γίνει ακόμη πιο ανταγωνιστική.

Νίκη χρυσάφι: Ερ. Αστέρας (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μακάμπι (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μότουμ (13.2 π. με 60% FG) / Απογοήτευση: Σεϊμπούτις (2 π. σε 13’ με 12% 3 π.)


13. ΕΡΥΘΡΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ (– 1) / Τελική εκτίμηση: 11η – 13η θέση

Όση ποιότητα και ατομικό ταλέντο λείπει από τους παίκτες της σέρβικης ομάδας, άλλη τόση μαχητικότητα διαθέτουν. Μπαρουτοκαπνισμένοι και μαθημένοι στα δύσκολα, παλεύουν κάθε αγώνα και όπου βγει! Χωρίς ξένους από τη θέση 3 και πάνω, με τον 2ο πλέι μέικερ (Γουόλτερς) να αποκτάται μόλις πριν 1 μήνα, ο Ερ. Αστέρας για άλλη μια χρονιά παραδίδει μαθήματα έξυπνου μπάσκετ με έμφαση στην αμυντική προσήλωση (η 3η καλύτερη της διοργάνωσης), αλλά χωρίς επιθετικό πλουραλισμό (2η χειρότερη). Με μια τονωτική ένεση εξ Αμερικής στα φόργουορντ θα σκαρφαλώσει στα υψηλότερα πατώματα…

Νίκη χρυσάφι: Μπάμπεργκ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ζαλγκίρις (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κούζμιτς (8.4 π., 7.5 ρ.) / Απογοήτευση: Μίτροβιτς (3.7 π. με 35% FG)


14. ΟΥΝΙΞ (– 2) / Τελική εκτίμηση: 14η – 16η θέση

Η έτερη εκπρόσωπος της Ρωσίας είναι ένα σοβαρό σύνολο που παίζει ωραίο μπάσκετ, αλλά όταν η δύναμη της επιθετικά περιορίζεται στην τριπλέτα Κολόμ, Λάνγκφορντ, Παραχούσκι (με πάνω από το 50% των πόντων της ομάδας), είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν μπορεί να έχει υψηλές βλέψεις. Ο Λάνγκφορντ (1ος σκόρερ με 23 π.) περνάει τη 2η νιότη του και φαίνεται να το ευχαριστιέται με την ψυχή του, αλλά οι απουσίες των Πονκρασόφ και Κλαρκ είναι κομβικές, καθώς θα μπορούσαν να δώσουν πολλές λύσεις σε ένα ρόστερ «μετρημένα κουκιά». Στην καλή της μέρα η Ούνιξ μπορεί να χτυπήσει όλους τους αγώνες, όμως αυτό δεν είναι αρκετό…

Νίκη χρυσάφι: Φενερμπαχτσέ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Νταρουσάφακα (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κολόμ (9.4 π., 5.4 ασ.) / Απογοήτευση: Καϊμακόγλου (5 π. με 28% 3 π. σε 24’)


15. ΓΑΛΑΤΑΣΑΡΑΪ (– 3) / Τελική εκτίμηση: 15η – 16η θέση

Η «Τσιμ Μπομ» έχει καυτή έδρα, καλούς παίκτες, αλλά διαθέτει ένα «γάτο» μεν, αυτοκαταστροφικό δε, προπονητή και το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα με ταβάνι και πολλές ελλείψεις στο παιχνίδι της. Οι μερικές φορές αψυχολόγητες αποφάσεις του Αταμάν (παλινωδίες με Σμιθ και Ντέτμον, "σκωτσεζικο ντους" στους χρονους συμμετοχης των Πλάις και Τάιους) έχουν αντίκτυπο και στην εικόνα μέσα στο γήπεδο. Η Γαλατά δεν εμπνέει σιγουριά και δεν παρουσιάζει καμία σταθερότητα ακόμα και στον ίδιο αγώνα, κατακτώντας δίκαια τον τίτλο της πιο απρόβλεπτης ομάδας. Το κόλπο με τους πόιντ φόργουορντ Πρέλτζιτς και Σιλμπ να εκτελούν χρέη πλέι μέικερ φαίνεται να αποδίδει, μέχρις ότου ο Αταμάν τσακωθεί ξανά με τους … ανεμόμυλους!

Νίκη χρυσάφι: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ερ. Αστέρας (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Ντέι (9 π. με 50% 3 π. σε 17’) / Απογοήτευση: Σμιθ (18% 3 π., 3.8 PIR)


16. ΜΠΑΜΠΕΡΓΚ (– 3) / Τελική εκτίμηση: 12η – 14η θέση

Ο «Σίσσυφος» της φετινής Ευρωλίγκα, παλεύει όλους τους αγώνες μέχρι τέλους και λίγο πριν την … κορυφή του βουνού γκρεμοτσακίζεται! Παρά το γεγονός ότι διαθέτει μαζί με Ολυμπιακό και ΤΣΣΚΑ τη μεγαλύτερη συνοχή λόγω των ελάχιστων αλλαγών στο ρόστερ σε σχέση με πέρυσι (αντί του Ουαναμέικερ αποκτήθηκαν οι Λο και Κοζέρ, ενώ προστέθηκε ο αναλώσιμος Βερεμένκο στους ψηλούς), είναι εμφανής η απουσία ενός γκαρντ να πάρει την ομάδα στην πλάτη του. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι φέτος σε αρκετά ματς λογίζεται ως φαβορί, «βάρος» το οποίο δεν αντέχει ακόμη. Οι Βαυαροί χρειάζονται μια πειστική νίκη για να «γυρίσει ο διακόπτης», ή ένα παίκτη (Τζεντίλε?) να αλλάξει το μομέντουμ και να ξεκολλήσουν από τον πάτο της βαθμολογίας.

Νίκη χρυσάφι: Αρμάνι (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ερ. Αστέρας (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μίλερ (13.5 π. με 96% 1 π.) / Απογοήτευση: Κοζέρ (26% 3 π., 1.4 λάθη)

                                                     

ΥΓ: Η φετινή Ευρωλίγκα μοιάζει με ένα roller coaster όπου κυριαρχούν η συνεχής και ταχύτατη εναλλαγή συναισθημάτων, οπότε όσες ομάδες είναι πνευματικά έτοιμες να διαχειριστούν τόσο τις αρκετές ήττες που θα κάνουν, όσο και τις μεγάλες νίκες τους, αυτόματα θα έχουν ανέβει ένα σκαλί παραπάνω σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους στην “Stairway to heaven”.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Μια ομάδα που γουστάρεις να βλέπεις!

Ξεκινώντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Μιχάλη για τη δυνατότητα που μου δίνει να γράψω και εγώ δύο πράγματα για την ομάδα στο blog μας. Η εβδομάδα αυτή είχε δύο πολύ δυνατά ματς, τα οποία πιστεύω μας δίνουν τη δυνατότητα να βγάλουμε κάποια αρχικά συμπεράσματα για το πώς θα δούμε την ομάδα φέτος. Οπότε πατώντας πάνω σε αυτά, θα ακολουθήσουν ορισμένες σκέψεις μου.

By Rednick

Ολυμπιακός - Αρμάνι

Όσον αφορά το πρώτο ματς της εβδομάδας, νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν. Η ομάδα μέσα στην έδρα της φαίνεται πως καταφέρνει σχετικά εύκολα να ελέγξει τον ρυθμό και κατ’ επέκταση το ίδιο το ματς, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο κομμάτι της σεζόν όπου εμφανιζόμαστε σε καλή κατάσταση πνευματικά και –ευτυχώς- χωρίς τραυματισμούς. Η εμφάνιση μας προφανώς και δε θάμπωσε, όμως είδαμε την ομάδα να περνάει για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι τους 85 πόντους. Επίσης μου δόθηκε η εντύπωση πως κάναμε ως ένα βαθμό συντήρηση δυνάμεων για το ματς της Πέμπτης που ακολουθούσε. Σίγουρα στα συν θα ήθελα να κρατήσω το ότι ο Γκριν έδειξε για πρώτη φορά σε ματς Ευρωλίγκας ότι μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο μια αξιόπιστη πηγή σκοραρίσματος πίσω από τον Σπανούλη, αλλά και να βγει μπροστά όποτε χρειαστεί.

Μπασκόνια – Ολυμπιακός

Και πάμε λοιπόν στα σπουδαία. Ως άπιστος Θωμάς που είμαι γούσταρα όσα είχα δει στα τρία προηγούμενα ματς της ομάδας στο ΣΕΦ αλλά παρέμενα πολύ συγκρατημένος. Λίγο το ότι και πέρσι εντός έδρας πετάγαμε και μόλις φεύγαμε από τον Πειραιά πίναμε θάλασσα, λίγο το ότι οι μνήμες από τη Μαδρίτη ήταν ακόμη νωπές, πολύ το ότι δεν έχω και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον Σφαιρό και στο μπάσκετ που μπορεί να παίξει, είχα τις επιφυλάξεις μου για αυτό και θεωρούσα πολύ σημαντικό τεστ αυτό το παιχνίδι.

Όταν λοιπόν ολοκληρώθηκε το ματς, γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια που δεν έχω! Το να πηγαίνεις σε μια από τις δυσκολότερες έδρες τις διοργάνωσης και να παίρνεις διπλό με τέτοιο τρόπο είναι τεράστιο επίτευγμα, ακόμα και σε αυτό το σημείο της σεζόν. Ελάχιστοι θα περάσουν από εκεί μέσα. Ο Ολυμπιακός πήγε στην Ισπανία με μια μέρα ξεκούρασης και κέρδισε με ισπανικό μπάσκετ όπως διάβασα και από κάποιον μέσα στο blog.Τα θετικά από αυτό το ματς είναι πάρα πολλά, αλλά θα προσπαθήσω να γράψω λίγο σύντομα για κάθε ένα από αυτά.

Αρχικά επιτέλους είδαμε τον Μάντζαρη και τον Παπανικολάου όπως τους περιμένουμε εδώ και τόσο καιρό. Ο Βαγγέλης φάνηκε να πηγαίνει λίγο πιο επιθετικά στο καλάθι, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι επιτέλους έβαλε τα ελεύθερα σουτ. Με τον τρόπο που παίζουμε βγαίνουν σε κάθε ματς τουλάχιστον 5 ελεύθερα σουτ για εκείνον. Το ζήτημα είναι να μην κωλώνει να τα πάρει και μετά το πρώτο άστοχο και εν συνεχεία να σουτάρει με συνέπεια. Πιστεύω πραγματικά ότι αν είναι καλά μπορεί να προσφέρει σε σταθερή βάση 2-3 τρίποντα τουλάχιστον σε κάθε ματς. Όσον αφορά τον Παπ και στα προηγούμενα ματς προσέφερε πράγματα στην άμυνα ή με εύκολα δίποντα στον αιφνιδιασμό ή κόβοντας από τον baseline. Με την Μπασκόνια επιτέλους του μπήκαν και τα σουτ. Ελπίζω σε ανάλογη συνέχεια, είναι τεράστιο κεφάλαιο για την ομάδα. Πολύ σημαντικό επίσης ότι και οι δύο ξεμπούκωσαν σε ματς μακριά από το Σεφ.

Στα συν του ματς φυσικά συγκαταλέγεται η σπουδαία εμφάνιση του Παπαπέτρου, που έδωσε τεράστιες άμυνες, βγαίνοντας επιτέλους μπροστά και μάλιστα σε ματς που δεν τραβούσε ο Πρίντεζης, δίνοντας μας τη σκληράδα που χρειαζόμασταν πίσω. Σταδιακά θα βρει ρυθμό και στην επίθεση πιστεύω. Για τον Σπανούλη ότι και να πούμε πλέον είναι λίγο, αν μπορώ να επισημάνω μόνο κάτι είναι αυτό που βλέπουμε όλοι μας, ότι δηλαδή παίζει με το μυαλό του πιο καθαρό από ποτέ, με το μυαλό του πρώτα στη δημιουργία και μετά στην εκτέλεση και επίσης φαίνεται εξαιρετικά προπονημένος.

Και πάμε στην καθοριστικότερη τριάδα της χρονιάς για εμένα. Χάκετ – Γκριν - Λοτζέσκι. Νομίζω ότι αυτοί οι παίκτες κάνουν όλη τη διαφορά στο τι βλέπουμε μέχρι στιγμής από την ομάδα. Είναι τεράστια πολυτέλεια να έχεις αυτούς τους παίκτες να έρχονται από τον πάγκο και να αλλάζουν με τέτοιον τρόπο τον ρυθμό. Πρέπει να πιστωθεί στον Σφαιρόπουλο η πολύ καλή διαχείριση που κάνει μέχρι τώρα σε αυτούς. Ο Γκριν και ο Λότζο είναι οι τέλειοι παίκτες για να υπηρετήσουν τη νέα μας φιλοσοφία στο παρκέ, με το πολύ τρέξιμο και τη γρήγορη εκτέλεση. Αλλάζουν όλη την εικόνα της ομάδας, έχεις τους Μάντζαρη-Σπανούλη-Παπ όταν θέλεις να ελέγξεις τον ρυθμό και να μείνεις κοντά και πετάς αυτούς τους δύο όταν θες να ανεβάσεις ταχύτητα και να ξεφύγεις. Ειδικά ο Γκριν είναι παίκτης που έχει να εμφανιστεί καμία δεκαετία στον Ολυμπιακό, όμως δεν περίμενα ότι θα είναι και clutch, ειδικά σε εκτός έδρας ματς. Η εμφάνιση του στην τελευταία περίοδο είναι αυτή που για εμένα έγειρε και το ματς προς τη μεριά μας. Τέλος, όσον αφορά τον Χάκετ, νομίζω ότι με την άμυνα, την ψυχραιμία του και την ικανότητα του να επιτίθεται και στο καλάθι όταν κρίνει ότι χρειάζεται τον καθιστά τον τέλειο ισορροπιστή για τους άλλους δύο, κάτι που φάνηκε και στην τελευταία περίοδο του αγώνα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως εμφανώς κάτι αλλάζει στην ομάδα φέτος και αυτό δεν μπορώ παρά να το πιστώσω στον Σφαιρόπουλο. Φαίνεται να βάζει καινούρια πράγματα στο κοουτσάρισμά του, να μεταβάλλει τη φιλοσοφία του και να απαγκιστρώνεται ως ένα βαθμό από τα κολλήματά του( Α ρε Χακετ!). Φυσικά και είναι ακόμα αρχή και δεν έχω ψευδαισθήσεις. Θα έρθουν και ήττες, θα έρθουν και άσχημες εμφανίσεις, αλλά τουλάχιστον πιστεύω πως θα βλέπουμε ένα πολύ πιο όμορφο μπάσκετ και ξανά μια ομάδα που θα γουστάρουμε να παρακολουθούμε. Το ματς με την ΤΣΣΚΑ την Πέμπτη θα είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο τεστ και ελπίζω μόνο να γίνει και σε ένα γεμάτο γήπεδο.