Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Αυτοί που ξέρουν να χάνουν!!!

Του Sober
Αν μου έλεγαν πριν μερικούς μήνες ότι θα έγραφα υποστηρικτικές κουβέντες για τον Κύριο Σφαιρόπουλο, θα τον έλεγα παλαβό. Όταν όμως παρατηρώ μια αναίτια επίθεση προς τον εκάστοτε προπονητή του μπασκετικού Ολυμπιακού, χωρίς να έχει δώσει το παραμικρό δικαίωμα όσο βρίσκεται σε αυτή τη θέση, τότε δε μπορώ παρά να ταχθώ στο πλευρό του…
Φοβάμαι ότι θα μου βγει λίγο επιθετικό το άρθρο αυτό, αλλά δε δίνω δεκάρα γιατί 4 μέρες τώρα ακούμε και διαβάζουμε «τέρατα» σαν να κατέβηκαν στη γη εξωγήινοι.

Διαβάσαμε λοιπόν ότι ο Ολυμπιακός και ο κόσμος του δε ξέρει να χάνει. Ναι, ηττηθήκαμε από τον αιώνιο για πρώτη φορά στις τελευταίες 7 αναμετρήσεις μας ή δεύτερη στις τελευταίες 11. Σε όλες τις νικηφόρες, έχουμε διαβάσει ότι ο Ολυμπιακός έχει πάρει πρωτάθλημα με διαιτησία, κερδίζει στην Ευρώπη γιατί τα έχει καλά με το ισχυρό πρόσωπο της λίγκας, η ομάδα κατηγορείται ανοιχτά για «περίεργες» αποδόσεις των παικτών και ότι η παράγκα στο μπάσκετ σε Ελλάδα και Ευρώπη έχει δημιουργηθεί τα τελευταία 5 χρόνια ως δια μαγείας. Όλοι όσοι γράφουν και υποστηρίζουν αυτά, επαγγελματίες ή οπαδοί, κατηγορούν τον Ολυμπιακό και τον κόσμο του ότι δε ξέρει να χάνει. Όχι ρε δεν είναι ότι δεν αντέξαμε μια ήττα, όπως πολλοί έχουν γράψει και πιστεύουν. Είναι ότι νιώθουμε αηδία στην υποκρισία. Είναι ότι είδατε πως σε ντέρμπι με τον αιώνιο, 12.000 κόσμου έμεινε όρθιος χειροκρότησε και αποθέωσε την ομάδα μετά από ήττα. Είχατε μάθει σε άλλες αντιδράσεις και σας ξενέρωσε αυτή η αντίδραση του κόσμου. Και με αφορμή αυτό πάτε να βγάλετε σκάρτο τον κόσμο και τις απόψεις του.

Διαβάσαμε επιθέσεις προς τον προπονητή του Ολυμπιακού Κύριο Σφαιρόπουλο, διότι τόλμησε και πέταξε ατάκα-σπόντα 4 μέρες μετά τον αγώνα. Λες και άμα την έλεγε αμέσως μετά θα του έδιναν ανθοδέσμη. Μιλάμε ότι βάλλεται ένας άνθρωπος που δεν έχει δώσει δικαίωμα 3 χρόνια που βρίσκεται στη θέση, αλλά αντίθετα έχει δεχθεί του κόσμου τις επιθέσεις από δημοσιογράφους, συναδέλφους του (ακόμα και Έλληνες) και από τον κόσμο (πρώτος εγώ). Όταν ο εξαιρετικός προπονητής Ιτούδης πέρυσι φέρθηκε αντιεπαγγελματικά στον Έλληνα συνάδελφό του, κατηγορώντας την ομάδα μας για εύνοια από τους διαιτητές, σε μια εποχή που ο Ολυμπιακός αγωνιζόταν αποδεκατισμένος, έλειψαν άρθρα και απόψεις του στυλ ότι ο κύριος Ιτούδης υπέπεσε σε σφάλμα και θα πρέπει να σκεφτεί δήλωση μεταμέλειας ή συγγνώμης.

Διαβάσαμε για unfair κίνηση Σφαιρόπουλου που στον αγώνα με τον αιώνιο στην Ευρώπη έδωσε εντολή στους παίκτες του να γίνει κανονικά η τελευταία επίθεση και ενώ ο Ολυμπιακός είχε κλειδώσει τη νίκη. Δύο εβδομάδες μετά μόλις, έπραξε το ίδιο και ο Ομπράντοβιτς στον αγώνα με την μεγάλη του αγάπη και εκεί μάθαμε ότι σε περίπτωση τριπλής ή τετραπλής ισοβαθμίας θα παίξει ρόλο το goal average.

Διαβάσαμε ότι ο Κύριος Σφαιρόπουλος και ολόκληρος ο Ολυμπιακός δεν έχει δικαίωμα να μιλά για διαιτησία, αφού τα τελευταία 5 χρόνια έχει 3 πρωταθλήματα και κέρδισε την Κηφισιά με φαλτσοσφύριγμα. Ναι, αυτό θεωρείται σοβαρό επιχείρημα επαγγελματιών και αντικειμενικών δημοσιογράφων. Έχουμε διαβάσει μέχρι και ότι ο Σπανούλης έχει κάνει βήματα όταν έδωσε την πάσα στον Πρίντεζη στον τελικό της Πόλης. Περιττό να αναφέρουμε ότι 5 χρόνια η ομάδα παίζει ντοπαρισμένη (εκτός από πέρυσι). Άπειρα τα παραδείγματα αυτών που μας κάνουν μάθημα, ότι δεν ξέρουμε να χάνουμε.

Διαβάσαμε ακόμα από το δεξί χέρι του μεγαλομέτοχου ή οπαδού ή προέδρου (έχω μπερδευτεί) του Παναθηναϊκού Superfoods, κύριου Τριανταπεντόπουλου, ότι δεν έχουν ασχοληθεί με τη διαιτησία καθόλου σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό. Μάλλον τα πρόσωπα των διαιτητών μετά από κάθε ντέρμπι στην εφημερίδα Πράσινη ξεσηκώνοντας τον κόσμο περνώντας γραμμές, τα έβγαζε ο πρόεδρος του Λεβαδειακού. Ίσως και να ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος του Λεβαδειακού όταν μπούκαρε στα αποδυτήρια των διαιτητών ή όταν φόρα παρτίδα στο πλάνο της κάμερας τους έριχνε χαρτονομίσματα την ώρα του αγώνα. Άπειρα και εδώ τα παραδείγματα αυτών που ξέρουν να χάνουν και δεν προκαλούν ποτέ.

Είδαμε και διαβάσαμε στέλεχος της ΚΑΕ Παναθηναϊκός Superfoods να κάνει χειρονομία στη φυσούνα του γηπέδου. Δεν διαβάσαμε και δεν είδαμε κανένα άρθρο να μιλάει για ντροπές και σφάλματα που θα πρέπει να διορθωθούν. Προφανώς στην Ελλάδα οι δηλώσεις είναι βαρύτερο ποινικό αδίκημα από τις χειρονομίες.

Είδαμε και διαβάσαμε στον προσωπικό λογαριασμό του προέδρου ή μεγαλομέτοχου ή οπαδού (πάντα μπέρδεμα εδώ) να βρίζει σαν το χειρότερο κάφρο χούλιγκαν της χώρας οπαδό αντίπαλης ομάδας. Δεν είδαμε και δεν διαβάσαμε επίσης για καμία ντροπή, αλλά οι ίδιοι «κύριοι» δίνουν και μαθήματα συμπεριφοράς και νοοτροπίας. Επίσης και σε αυτή την περίπτωση οι δηλώσεις είναι για θανατική ποινή σε σχέση με τον οχετό ύβρεων επίσημων παραγόντων.
Έχουν περάσει περίπου 7 μήνες και με την κάθε ευκαιρία ακόμα διαβάζουμε για τα βήματα (που δεν ήταν) του μπαμπά Σπανούλη. Λέγε λέγε έχει μείνει η εντύπωση πως ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα με εκείνο το σουτ. Η ωμή αλήθεια όμως είναι ότι έβαλε άλλο ένα που έδωσε το πρωτάθλημα από πιο μακριά και με άλλον παίκτη μπροστά του. Ο εφευρέτης της ηθικής πήγε στα αποδυτήρια γεμάτος ταπεινότητα και έδωσε συγχαρητήρια. Το αμέσως επόμενο πρωινό η φυλλάδα του κυκλοφόρησε κατηγορώντας διαιτητές. Προφανώς και ξέρει να χάνει και διδάσκει νοοτροπία σε όλη την Ελλάδα.

Έχουν περάσει πάνω από 20 χρόνια και όμως αυτοί που ξέρουν να χάνουν ακόμα αναφέρονται σε μια ιστορία δηλητηρίασης της ομάδας της Τσσκα. Ξανά λέγε λέγε έμεινε η στάμπα και μικρά παιδάκια μεγάλωσαν στο ψέμα. Γιατί η αλήθεια έχει κυκλοφορήσει από Ρώσικα Μ.Μ.Ε με στοιχεία αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα που δε μπορούν να δουν γιατί έτσι βολεύει. Είναι που μιλάνε τη γλώσσα της αλήθειας και φυσικά για άλλη μια φορά αναγνωρίζουν και σέβονται τις επιτυχίες του αντιπάλου και ας είναι χαμένοι οι ίδιοι.

Μετά από μεγάλες νίκες και εμφανίσεις όλα αυτά τα χρόνια και όταν δεν υπάρχει το πάτημα της διαιτησίας, κυκλοφορεί πιο γρήγορα και από την ταχύτητα του φωτός, ότι η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού είναι ντοπαρισμένη και οι παίκτες του «πετάνε». Όλα αυτά βγαίνουν από αυτούς που πραγματικά έχουν πιαστεί ντοπέ (ή φτιαγμένοι) σε Ευρώπη και Αμερική. Είναι οι ίδιοι που ξέρουν να χάνουν.

Όλα αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια. Φυσικά η πηγή τους είναι αστείρευτη και τα γραπτά δεν έχουν τελειωμό. Το σίγουρο είναι ότι όλα αποθηκεύονται.

Προσωπική μου άποψη και την εξέφρασα στα μ.κ.κ , είναι ότι ο Ολυμπιακός κακώς ασχολήθηκε με τη διαιτησία σε έναν αγώνα που ναι μεν κρίθηκε ένας τίτλος, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν ήταν ο αγώνας της χρονιάς για την ομάδα, όπως για τον αντίπαλο. Σίγουρα υπήρχαν σφυρίγματα μονόπλευρα, αλλά αυτή η ομάδα έχει αντέξει πολλά περισσότερα και χειρότερα. Έχει αντιδράσει με όλους τους τρόπους στο παρελθόν. Άλλες φορές λάθος και άλλες σωστά. Πίστευα ότι έχει μείνει πίσω αυτός ο τρόπος αντίδρασης που πλέον έχει περάσει στην άλλη πλευρά. Όταν όμως υπάρχει μονόπλευρη και επιλεκτική κριτική, τη στιγμή που καθημερινά διαβάζουμε όλα τα παραπάνω αίσχη και ακόμα περισσότερα και όχι μόνο δεν ανοίγει μύτη αλλά υπάρχει και ανταπόκριση από το επαγγελματικό και μη κοινό, τότε τάσσομαι υπέρ τους και κυρίως στον προπονητή της ομάδας Κύριο Σφαιρόπουλο. Και λίγα τους είπε, όσο υπάρχει αυτή η μονόπλευρη νοοτροπία εναντίον του Ολυμπιακού.

Η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού κάνει μια αξιοσέβαστη προσπάθεια τα τελευταία 5 χρόνια, έχει καταφέρει να βρεθεί στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης, με αποτέλεσμα η νοοτροπία αυτή να είναι αντικείμενο μίμησης από συλλόγους τους εξωτερικού και του εσωτερικού και παρ’ όλα αυτά στο μυαλό κάποιων κρύβεται όλη η σαπίλα και δυσωδία 20 χρόνων. Η μαγκιά ρε είναι να παραδέχεσαι και να αναγνωρίζεις την ανωτερότητα του αντιπάλου σου, όπως κάνουν αρκετοί παρά τα κακώς κείμενα που έχουν ενοχλήσει στο παρελθόν και στις ημέρες δόξας της άλλης πλευράς. Μόνο έτσι θα τον φτάσεις και θα έχει αξία η κάθε νίκη και το κάθε κύπελλο όσο υποβαθμισμένος κι αν είναι ένας θεσμός.

Όσο λοιπόν παρατηρούνται τέτοιες υποκριτικές κριτικές, τόσο περισσότερο ο Κύριος Σφαιρόπουλος θα βγαίνει πιο δυνατός και θα μεγαλώνει η λίστα του.

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Περί Ουότερς...

Του Giorgos P.

O Oλυμπιακός πήρε ή παιρνει τον Ουότερς. Για να το δουμε λιγο αυτό. Χωρίς να σας  πω αν είναι
καλή μεταγραφή ή όχι, θα ήθελα να απαριθμήσω μερικά δεδομένα που αφορούν δύο τομείς. Πρώτον, το τι κενό ακριβώς έρχεται να καλύψει ο Αμερικάνος και δεύτερον τα χαρακτηριστικά του παίκτη.

Προσοχή! Όταν λέμε τα χαρακτηριστικά εννοούμε τι κάνει και τι δεν κάνει ο παίκτης στο γήπεδο, και όχι αν άλλοι τα κάνουν αυτά καλύτερα από εκείνον. Προφανώς υπάρχουν καλύτεροι παίκτες του Ουότερς, και επίσης προφανώς ένας από αυτούς είναι και ο Χάκετ.

Πάμε λοιπόν, με την ελπίδα ότι το κομμάτι που ακολουθεί θα βοηθήσει στην ωραία κουβέντα, και δεν θα γίνει κανείς μαλλιοκούβαρα με κανέναν.

Τρόπος παιχνιδιού ομάδας

Το τι βρίσκει κανείς αν δει τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας με τον Χάκετ στην σύνθεση. Ο Ολυμπιακός λοιπόν, βάσει του πώς παίζει/έπαιζε μέχρι τον τραυματισμό του Ιταλού …

1. Ψάχνει εναν παίκτη που να αγωνίζεται μάξιμουμ  17 – 18 λεπτά, στην συντριπτική τους πλειοψηφία με την λεγόμενη second unit.

2.  Mέλη της second unit είναι σε μεγάλο μερος του χρονου, και άσχετα αν τελειώνουν πολλά παιχνίδια, οι Λοτζέσκι – Γκριν, όπως και ένα εκ των δύο stretch four. Πιο stretch είναι φυσικά ο Παπαπέτρου.

3. Η σύνθεση αυτή είχε τον Χάκετ ως οργανωτή, και ως κουβαλητή της μπάλας. Συνήθως την έσπαγε στον Γκριν ή τον Λότζο , είτε για να σουτάρουν, είτε για να παίζουν ένα πικ στο πλάι. Καλώς ή κακώς, το παιχνίδι της ομάδας ΔΕΝ περιελάμβανε drive και kickout πάσες. Ο Ιταλός αυτά τα κάνει, αλλά ο ρόλος του δεν ήταν τέτοιος, εξαιρουμένου του παιχνιδιού με την Νταρουσάφακα στην Πόλη, όπου ηταν πολύ επιθετικος προς το καλάθι. Επίσης καλώς  ή κακώς, τα post-up απέναντι σε κοντύτερους αντιπάλους δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη, ούτε καν απέναντι στον Τεόντοσιτς.

4. Στην άμυνα, ο Χάκετ δεν άλλαζε στα σκριν, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Αυτό στο οποίο υπολόγιζε ο Σφαιρό ήταν πως θα μπορούσε να παλέψει από πάνω ή από κάτω τους, ώστε η ομάδα να έχει την πολυτέλεια να κρατήσει τον ψηλό μακριά από την περίμετρο και κοντά στο καλάθι, ειδικά αν στην πεντάδα υπήρχε ο Μιλού. Φυσικά, υπήρχαν και περιπτώσεις όπου τα switch ήταν αναγκαστικά.

5. Φυσικά, κανένας κοντός δεν μπορούσε να ποστάρει τον Ντάνι, ο οποίος συν τοις άλλοις είχε την δυνατότητα να αλλάξει τον ρυθμό προς το πιο γρήγορο. Αυτό το τελευταίο όμως, συνέβαινε κυρίως πέρυσι , και δεν συνέβη φέτος ιδιαιτερα, καθώς ο Ολυμπιακός στα περισσότερα παιχνίδια είτε ηταν μπροστά στο σκορ, ειτε ηταν λιγο μόνο πισω, είτε έπαιζε έτσι κι αλλιώς σε υψηλούς ρυθμους (π.χ. Μπασκονια, Εφες, Γαλατα, Μακαμπι, Ουνιξ, Μιλανο, Ζαλγκιρις).

Αυτά, μέσες άκρες.

Πώς παίζει ο παίκτης

Πάμε να δούμε λίγο τον Ουότερς, ο οποίος:

1. Είναι κοντύτερος του Ντάνι φυσικά, και μπορεί να ποσταριστεί, από όσες ομάδες ποστάρουν με τα γκαρντ τους. Το ποιες είναι αυτές και πόσο συχνά το κάνουν αυτό το αφήνω στην κρίση σας.

2 Μοιράζει την μπάλα και παίρνει λογικές αποφάσεις, χωρίς εξεζητημένες επιλογές. Στον Αρη μπλόκαρε σε κάποια παιχνίδια πέρυσι, αλλά συνολικά δεν μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι τα πήγε άσχημα στην οργάνωση. Επίσης, φέτος στην Καντού έχει πάει πολύ καλά στον τομέα, σε σταθερή συχνότητα.

3. Πιέζει ικανοποιητικά εώς καλά την μπάλα και είναι αφοσιωμενος στην αμυνα.

4. Εχει καλά νούμερα στα τρίποντα , σουτάρει πίσω από τα σκριν και έχει midrange.

5. Δεν έχει καλό drive, ούτε είναι ανθεκτικός στις επαφές. Επίσης, δεν τρέχει με μεγάλη ορμή το γήπεδο.

Αυτά μέσες άκρες και εδώ, και βάλτε ο,τι άλλο θέλετε τέλος πάντων...

Το ζήτημα είναι αν οι δύο παραπάνω ενότητες τέμνονται στα περισσότερα δυνατά σημεία.

Για το τέλος, ένα κουίζ. Θυμάμαι τρεις mid-season προσθήκες γκαρντ στον Ολυμπιακό μετά τον Ει Σι Λο. Τον Πέρκινς, τον Κόλινς και τον Όντομ. Όλες αποτυχημένες, μην κοροϊδεύουμε. Ποιους είχαν έρθει να αντικαταστήσουν ή γιατί ήρθαν; Με ποιο τρόπο ταίριαζαν ή δεν ταίριαζαν στο παιχνίδι της ομάδας;

Αυτά, καλή κουβέντα, πιστεύω τα δίδυμα να δώσουν λίγο χρόνο σήμερα να τα πούμε.


Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Κάψε το σενάριο!

By Manolo77

Χαιρετώ την παρέα, με ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Μιχάλη που μου εμπιστεύτηκε αυτό το άρθρο και πολλές ευχές σε όλους τους συμμετέχοντες στο μπλογκ για χαρούμενες γιορτές!
Μιας και η Euroleague έχει διανύσει το 1/3 της διαδρομής της και βάσει της μέχρι τώρα εικόνας των ομάδων μπορούν να βγουν κάποια πρώτα συμπεράσματα, θα παρουσιάσω μια ανάλυση  «παντρεύοντας» την πορεία που έχουν διαγράψει οι 16 μονομάχοι σε αυτές τις αγωνιστικές, διανθισμένη με την πρόβλεψη μου για την τελική τους κατάταξη, παραφράζοντας το κλασικό power rankings σε dynamic rankings, σύμφωνα με το οποίο υπάρχει μια εκτίμηση για το ποιες θα είναι τελικά οι ομάδες που θα ανέβουν πρώτες τη … σκάλα προς τον παράδεισο των πλέι-οφ.

Πριν ξεκινήσω και για όσους θυμούνται από πέρυσι που (ως Antibuck) ανέλυα τα σενάρια πρόκρισης του Ολυμπιακού, να διευκρινίσω ότι η κατάταξη που υπάρχει στην παρούσα φάση προκύπτει από το συντελεστή ΕΚΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΝΙΚΕΣ – ΕΝΤΟΣ ΕΔΡΑΣ ΗΤΤΕΣ, ενώ η τελική εκτίμηση είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση και πηγάζει από την τωρινή εικόνα κάθε ομάδας σε συνδυασμό με το potential της. Πάμε λοιπόν:


1. ΤΣΣΚΑ (+ 4) / Τελική εκτίμηση: 1η θέση

Η «αρκούδα» βρυχάται για άλλη μια regular season, παρουσιάζοντας μια επιθετική πανδαισία σε κάθε αγώνα της (καλύτερη επίθεση με 93 π.) χάρη στον οίστρο των Ντε Κολό (21 π.) και Τεόντοσιτς (19 π. – 8 ασ.). Όσο φαίνεται να μην πτοείται από τραυματισμούς, όπως αυτός του Γάλλου, ενώ η έδρα της παραμένει άβατο, δύσκολα θα πέσει από την κορυφή στο φινάλε του Top 16. Μοναδικά ερωτηματικά αν ο Φρίλαντ καταφέρει να μπει στο ροτέισον και η πνευματική διαχείριση «κλειστών» αγώνων. Και φέτος φαντάζει ως το μεγάλο και λογικό φαβορί, όμως η παραμονή στο θρόνο της Ευρωλίγκα θα είναι ακόμη πιο δύσκολη από ό,τι η κατάκτηση της πέρυσι.

Νίκη χρυσάφι: Ρεάλ (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Νταρουσάφακα (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Τζάκσον (8.7 π., 2.5 ασ.) / Απογοήτευση: (Ογκουστίν 6 π. με 56% 1 π.)


2. ΡΕΑΛ (+ 2) / Τελική εκτίμηση: 2η – 3η θέση

Η «βασίλισσα» άφησε πίσω την απογοητευτική της περσινή παρουσία και δείχνει ανανεωμένη, με τον Γιουλ (19 π. – 6 ασ.) απελευθερωμένο και «καυτό», τον Ρούντι (11.6 PIR) στην καλύτερη κατάσταση της τελευταίας 2ετίας και το διαστημικό Ράντολφ (11.4 π., 6,5 ρ. και 1,2 κοψ.)… κερασάκι στην τούρτα! Το βάθος του ρόστερ της είναι αξιοθαύμαστο με 13 παίκτες πρώτης γραμμής και όσο ο Λάσο, με τη διαχείριση του, παίρνει το μέγιστο σχεδόν από όλους, η Ρεάλ είναι το next big thing μετά την ΤΣΣΚΑ. Αν καταφέρει να σταθεροποιήσει την απόδοση της και να είναι πνευματικά συγκεντρωμένη σε κάθε παιχνίδι, μπορεί να ανέβει ξανά στο θρόνο.

Νίκη χρυσάφι: Μπαρτσελόνα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μπασκόνια (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Ντόντσιτς (8 PIR) / Απογοήτευση: Τέιλορ (1.6 π. σε 11’)


3. ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ (+ 2) / Τελική εκτίμηση: 2η – 3η θέση

Ένα από τα μεγάλα φαβορί της φετινής σεζόν, η Φενέρ (41.3% 3π.), δείχνει να στέκεται ξανά στα πόδια της μετά την κρίση του προηγούμενου μήνα. Τα γνωστά της μειονεκτήματα (απουσία εναλλακτικών λύσεων στην άκρη του πάγκου, ελλιπής στελέχωση στα γκαρντ) μεγεθύνθηκαν μετά τον τραυματισμό του Μπογκντάνοβιτς (54% FG) με αντίκτυπο και στην επιθετική συγκομιδή της (14η με 77 π.). Ωστόσο το ταλέντο και η ποιότητα των 7 – 8 βασικών της παικτών είναι αδιαμφισβήτητα και αν καταφέρει να φτάσει πλήρης στο final 4 στην έδρα της, τότε εκεί θα είναι από θέση ισχύος.

Νίκη χρυσάφι: Μπαρτσελόνα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ούνιξ (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σλούκας (12.6 π.) / Απογοήτευση: Ντατόμε (37% FG, 6.6 PIR)


4.  ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 4η – 6η θέση

Το κλασικό underdog της Ευρωλίγκα είναι αποφασισμένο να «πουλήσει ακριβά το τομάρι του» αυτή τη σεζόν, βάζοντας δύσκολα στα μεγάλα φαβορί… Με όπλα την ομοιογένεια, την πληρέστατη περιφερειακή γραμμή (Χάκετ, Μάντζαρης, Γκριν, Σπανουλης και Λοτζέσκι συνεισφέρουν το 58% των πόντων) και τον clutch χαρακτήρα της ομάδας, φαίνεται να είναι στο σωστό δρόμο για ένα καλό πλασάρισμα στην τελική βαθμολογία. Αν καλυφθεί η τρύπα στους ψηλούς πίσω από Μπιρτς και Πρίντεζη είτε εσωτερικά (αγωνιστική άνοδος Γιανγκ), είτε εξωτερικά (απόκτηση tweener) και περιοριστούν τα «νεκρά» επιθετικά διαστήματα ειδικά στα εντός έδρας παιχνίδια, ο Ολυμπιακός θα είναι σε θέση να διεκδικήσει μέχρι τέλος το πλεονέκτημα έδρας.

Νίκη χρυσάφι: Παναθηναϊκός (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μακάμπι (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μπιρτς (7 ρ., 1.3 κοψ.) / Απογοήτευση: Γιανγκ (1.1 π., 1.6 ρ. σε 8’)

5. ΜΠΑΣΚΟΝΙΑ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 5η – 7η θέση

Κάτι καλό γίνεται και φέτος στη Χώρα των Βάσκων. Παρά τις αποχωρήσεις βασικών συντελεστών της περσινής πορείας, η Μπασκόνια παρουσιάζεται ιδιαίτερα ισχυρή, πρεσβεύοντας το ίδιο στυλ γρήγορου μπάσκετ (80.5 π.) μπολιασμένο με αρκετές δόσεις ενέργειας από τους αθλητικούς Λάρκιν (13.5 π., 6.5 ασ.) και Χάνγκα (9.8 π., 1.4 κλ.). Με την πρόσφατη προσθήκη του Πριχιόνι η περιφερειακή γραμμή αποκτά εμπειρία και αμυντική σκληράδα, ενώ αν ο Μπαρνιάνι (12.6 π. σε 21’) καταφέρει να βρει αγωνιστικό ρυθμό, μακριά από προβλήματα τραυματισμών, η Μπασκόνια θα είναι σκληρό καρύδι για όποια ομάδα την αντιμετωπίσει στα πλέι οφφ.

Νίκη χρυσάφι: Ρεάλ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Βόιγκτμαν (17.8 PIR, 42% 3 π.) / Απογοήτευση: Μπάντιντζερ (3 π. σε 11’)

6. ΕΦΕΣ (+ 1) / Τελική εκτίμηση: 6η – 8η θέση


Η ομάδα «ασανσέρ» της Ευρωλίγκα, ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο, μπορεί να σε «σκοτώσει» στο ανοιχτό γήπεδο (2η καλύτερη επίθεση με 87 π.), αλλά μπορεί να «αυτοκτονήσει» από βιαστικές επιλογές στο σετ παιχνίδι. Μετά το κακό ξεκίνημα με 0/3, απάντησε με ρεκόρ 5 – 2 και με εκτός έδρας νίκες επί βασικών ανταγωνιστών της. Ξεχειλίζει από αθλητικότητα σε όλες τις θέσεις, όμως η έλλειψη καθαρού μυαλού των πόιντ γκαρντ Ερτέλ (3.1 λάθη) και Γκρέιντζερ (32.5% FG) στα κρίσιμα σημεία, της βάζει φρένο για κάτι καλύτερο από μια θέση στην 8άδα.

Νίκη χρυσάφι: Μακάμπι (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Αρμάνι (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Χάνεικατ (8.4 ρ. – 1ος, 16.6 PIR) / Απογοήτευση: Όμιτς (3 π., 1.7 ρ. σε 7’)


7.  ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ (0) / Τελική εκτίμηση: 4η – 6η θέση


Αφού οι Καταλανοί κατάφεραν να περάσουν το «τσουνάμι» τραυματισμών με απώλειες περισσότερο στο γόητρο τους παρά βαθμολογικά, ετοιμάζονται για αντεπίθεση στο υπόλοιπο της σεζόν. Από τις πιο πλήρεις ομάδες σε όλες τις θέσεις, κάλυψε το κενό από την απουσία του Ρίμπας με τον Ρένφρο, ενώ πιθανή απόκτηση του Τζεντίλε, σπεσιαλίστα σε 1on1 καταστάσεις, θα είναι τονωτική ένεση στην αναιμική της επίθεση (70.6 π. – 16η). Κλειδί για τη μελλοντική πορεία και τις υψηλές φιλοδοξίες της Μπαρτσελόνα, αποτελεί το πώς ο Μπαρτζώκας θα «κρύψει» το σοφτ προφίλ της πλειονότητας των παικτών του (ειδικά στις θέσεις 2 – 3 – 4). Ωστόσο διαθέτει την καλύτερη άμυνα φέτος με 73.7 π. παθητικό.

Νίκη χρυσάφι: Μακάμπι (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ρεάλ (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Βεζένκοφ (6.8 π. σε 18’, 53% 3 π.) / Απογοήτευση: Έρικσον (2.3 π. σε 8΄)




8. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ (0) / Τελική εκτίμηση: 7η – 9η θέση

Οι «πράσινοι» ξεκίνησαν με όνειρα χίλια τη φετινή σεζόν, αλλά μετά τη 10η αγωνιστική βρίσκονται ξανά στο ίδιο σημείο των τελευταίων χρόνων, μη δείχνοντας ικανοί για το κάτι παραπάνω από την πρόκριση στην 8άδα, ειδικά μετά τον τραυματισμό του κομβικού Γκιστ (4.7 ρ., 11.3 PIR). Ο Πασκουάλ δεν έχει βρει την κατάλληλη χημεία στο υπάρχον υλικό, ενώ παραμένουν τα κενά στον «άσο» και στο 5… Πολύ δυνατός στην έδρα του, καλείται να κάνει κάποιο σημαντικό διπλό με όπλο την άμυνα του (2η καλύτερη της διοργάνωσης) για να ανέβει επίπεδο. Μεγάλο του πλεονέκτημα η ευχέρεια όλων των παικτών στο μακρινό σουτ, που όμως σε πολλές περιπτώσεις γυρνάει «μπούμερανγκ», καθώς η ομάδα γίνεται προβλέψιμη (260 τρίποντα ανά αγώνα – 1ος).

Νίκη χρυσάφι: Μπάμπεργκ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σίνγκλετον (5.5 ρ., 1.3 κοψ.) / Απογοήτευση: Μπουρούσης (37% FG)


9. ΜΑΚΑΜΠΙ (0) / Τελική εκτίμηση: 7η – 9η θέση

Η ομάδα του λαού «έσβησε» την περσινή μαύρη σελίδα με τον αποκλεισμό της από τον 1ο γύρο της Ευρωλίγκα και κάνει μια νέα αρχή, βασιζόμενη στο επιθετικό ταλέντο των χαρισματικών παικτών της όπως ο Γκάουντλοκ (16 π.) και ο Γουίμς (13.4 π.). Αν βρει ρυθμό είναι ικανή να κοιτάξει οποιονδήποτε αντίπαλο στα μάτια, όμως το άναρχο παιχνίδι της την καθιστά ευάλωτη απέναντι σε οργανωμένες ομάδες. Η επικείμενη επιστροφή του Κουίνσι Μίλερ μπορεί να είναι ευλογία, ως μια πρόσθετη αιχμή του δόρατος επιθετικά, αλλά και κατάρα γιατί επιτρέπεται μόνο μία μπάλα! Αν όμως η Μακάμπι καταφέρει να προκριθεί στα πλέι οφφ, δεν νομίζω ότι θα χαρεί η όποια αντίπαλος της…

Νίκη χρυσάφι: Ολυμπιακός (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Εφές (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σίλει (42% 3π.) / Απογοήτευση: Ραντ (6.2 π. σε 23’ με 30% 3π.)


10. ΝΤΑΡΟΥΣΑΦΑΚΑ (0) / Τελική εκτίμηση: 8η – 10η θέση

Η περσινή σταχτοπούτα βρήκε φέτος τον πρίγκηπα της στο πρόσωπο του Ντέιβιντ Μπλατ. Ώριμη και με αγωνιστικό πλάνο, η Νταρουσάφακα αποτελεί ευχάριστη έκπληξη, καθώς φαίνεται ικανή να κυνηγήσει μέχρι τέλους την πρόκριση στην 8άδα… Οι Ουαναμέικερ και Κλάιμπερν (14 π. έκαστος) κρατάνε την μπαγκέτα επιθετικά, ωστόσο η μεγάλη παραφωνία είναι η εγχώρια φροντ λάιν με τους Ερντέν, Σαβάς και Αλντεμίρ (9 π. συνολικά σε 30’) να έρχονται από μια άλλη μπασκετική εποχή! Μπορεί να μην διαθέτει καυτή έδρα, αλλά ταυτόχρονα είναι καμικάζι εκτός έδρας (3 νίκες μέχρι τώρα). Από τις πιο επικίνδυνες ομάδες αν υποτιμηθεί…

Νίκη χρυσάφι: ΤΣΣΚΑ (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Εφές (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κλάιμπερν (4.7 ρ., 13.2 PIR) / Απογοήτευση: Ερντέν (3.3 π. σε 10’ με 14% 1 π.)


11. ΑΡΜΑΝΙ ( – 1) / Τελική εκτίμηση: 10η – 12η θέση

Η πιο underachieving ομάδα της Ευρωλίγκα, αν και ξεκίνησε με καλούς οιωνούς το φετινό της ταξίδι, στις τελευταίες αγωνιστικές μοιάζει να αρμενίζει στραβά (χειρότερη άμυνα με 89 π.)… Η επιτομή του «όσα πάνε και όσα έρθουν», η Αρμάνι δεν καταφέρνει να κεφαλαιοποιήσει το αξιόλογο ρόστερ που διαθέτει. Ήδη έχουν αρχίσει γκρίνιες για Χίκμαν (23% 3 π.) και Ραντούλιτσα (3.2 ρ.), ενώ ο Τζεντίλε ετοιμάζει βαλίτσες για άλλο προορισμό ως … δανεικός! Η αριθμητική ανισορροπία ανάμεσα σε μπακ κορτ και φροντ λάιν, η απουσία καθαρού πλέι μέικερ και αθλητικού 5ριού, ολοκληρώνουν το παζλ των προβλημάτων της ιταλικής ομάδας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να ξεφύγει από το ρόλο του «ρυθμιστή» και φέτος.

Νίκη χρυσάφι: Νταρουσάφακα (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ούνιξ (ΕΚΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Σάντερς (14 π. με 53% 3 π.) / Απογοήτευση: Ραντούλιτσα (0 κοψ., 2 λάθη σε 16’)


12. ΖΑΛΓΚΙΡΙΣ (– 1) / Τελική εκτίμηση: 13η – 15η θέση

Το κατά πολλούς φαβορί για την κατάληψη της τελευταίας θέσης, έχει καταφέρει να κερδίσει τις εντυπώσεις, παρουσιάζοντας ένα συμπαγές σύνολο που αποδίδει πάνω από τις δυνατότητες του (7η σε πόντους με 80.9 και 2η σε ριμπάουντ με 36.9). Παλεύει όλα τα ματς με ένα παλιομοδίτικο στυλ παιχνιδιού (σετ καταστάσεις, στόχευση στη ρακέτα), το οποίο όμως δείχνει αποτελεσματικό και της ταιριάζει. Ήδη έχει κάνει αρκετές «κηδείες» και όσοι την υποτιμήσουν είναι σίγουρο ότι θα βρουν τον μπελά τους! Σε βάθος χρόνου θα πρέπει να κοιτάξει για μια προσθήκη στο 2 – 3 προκειμένου να γίνει ακόμη πιο ανταγωνιστική.

Νίκη χρυσάφι: Ερ. Αστέρας (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Μακάμπι (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μότουμ (13.2 π. με 60% FG) / Απογοήτευση: Σεϊμπούτις (2 π. σε 13’ με 12% 3 π.)


13. ΕΡΥΘΡΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ (– 1) / Τελική εκτίμηση: 11η – 13η θέση

Όση ποιότητα και ατομικό ταλέντο λείπει από τους παίκτες της σέρβικης ομάδας, άλλη τόση μαχητικότητα διαθέτουν. Μπαρουτοκαπνισμένοι και μαθημένοι στα δύσκολα, παλεύουν κάθε αγώνα και όπου βγει! Χωρίς ξένους από τη θέση 3 και πάνω, με τον 2ο πλέι μέικερ (Γουόλτερς) να αποκτάται μόλις πριν 1 μήνα, ο Ερ. Αστέρας για άλλη μια χρονιά παραδίδει μαθήματα έξυπνου μπάσκετ με έμφαση στην αμυντική προσήλωση (η 3η καλύτερη της διοργάνωσης), αλλά χωρίς επιθετικό πλουραλισμό (2η χειρότερη). Με μια τονωτική ένεση εξ Αμερικής στα φόργουορντ θα σκαρφαλώσει στα υψηλότερα πατώματα…

Νίκη χρυσάφι: Μπάμπεργκ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ζαλγκίρις (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κούζμιτς (8.4 π., 7.5 ρ.) / Απογοήτευση: Μίτροβιτς (3.7 π. με 35% FG)


14. ΟΥΝΙΞ (– 2) / Τελική εκτίμηση: 14η – 16η θέση

Η έτερη εκπρόσωπος της Ρωσίας είναι ένα σοβαρό σύνολο που παίζει ωραίο μπάσκετ, αλλά όταν η δύναμη της επιθετικά περιορίζεται στην τριπλέτα Κολόμ, Λάνγκφορντ, Παραχούσκι (με πάνω από το 50% των πόντων της ομάδας), είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν μπορεί να έχει υψηλές βλέψεις. Ο Λάνγκφορντ (1ος σκόρερ με 23 π.) περνάει τη 2η νιότη του και φαίνεται να το ευχαριστιέται με την ψυχή του, αλλά οι απουσίες των Πονκρασόφ και Κλαρκ είναι κομβικές, καθώς θα μπορούσαν να δώσουν πολλές λύσεις σε ένα ρόστερ «μετρημένα κουκιά». Στην καλή της μέρα η Ούνιξ μπορεί να χτυπήσει όλους τους αγώνες, όμως αυτό δεν είναι αρκετό…

Νίκη χρυσάφι: Φενερμπαχτσέ (ΕΚΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Νταρουσάφακα (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Κολόμ (9.4 π., 5.4 ασ.) / Απογοήτευση: Καϊμακόγλου (5 π. με 28% 3 π. σε 24’)


15. ΓΑΛΑΤΑΣΑΡΑΪ (– 3) / Τελική εκτίμηση: 15η – 16η θέση

Η «Τσιμ Μπομ» έχει καυτή έδρα, καλούς παίκτες, αλλά διαθέτει ένα «γάτο» μεν, αυτοκαταστροφικό δε, προπονητή και το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα με ταβάνι και πολλές ελλείψεις στο παιχνίδι της. Οι μερικές φορές αψυχολόγητες αποφάσεις του Αταμάν (παλινωδίες με Σμιθ και Ντέτμον, "σκωτσεζικο ντους" στους χρονους συμμετοχης των Πλάις και Τάιους) έχουν αντίκτυπο και στην εικόνα μέσα στο γήπεδο. Η Γαλατά δεν εμπνέει σιγουριά και δεν παρουσιάζει καμία σταθερότητα ακόμα και στον ίδιο αγώνα, κατακτώντας δίκαια τον τίτλο της πιο απρόβλεπτης ομάδας. Το κόλπο με τους πόιντ φόργουορντ Πρέλτζιτς και Σιλμπ να εκτελούν χρέη πλέι μέικερ φαίνεται να αποδίδει, μέχρις ότου ο Αταμάν τσακωθεί ξανά με τους … ανεμόμυλους!

Νίκη χρυσάφι: Ολυμπιακός (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ερ. Αστέρας (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Ντέι (9 π. με 50% 3 π. σε 17’) / Απογοήτευση: Σμιθ (18% 3 π., 3.8 PIR)


16. ΜΠΑΜΠΕΡΓΚ (– 3) / Τελική εκτίμηση: 12η – 14η θέση

Ο «Σίσσυφος» της φετινής Ευρωλίγκα, παλεύει όλους τους αγώνες μέχρι τέλους και λίγο πριν την … κορυφή του βουνού γκρεμοτσακίζεται! Παρά το γεγονός ότι διαθέτει μαζί με Ολυμπιακό και ΤΣΣΚΑ τη μεγαλύτερη συνοχή λόγω των ελάχιστων αλλαγών στο ρόστερ σε σχέση με πέρυσι (αντί του Ουαναμέικερ αποκτήθηκαν οι Λο και Κοζέρ, ενώ προστέθηκε ο αναλώσιμος Βερεμένκο στους ψηλούς), είναι εμφανής η απουσία ενός γκαρντ να πάρει την ομάδα στην πλάτη του. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι φέτος σε αρκετά ματς λογίζεται ως φαβορί, «βάρος» το οποίο δεν αντέχει ακόμη. Οι Βαυαροί χρειάζονται μια πειστική νίκη για να «γυρίσει ο διακόπτης», ή ένα παίκτη (Τζεντίλε?) να αλλάξει το μομέντουμ και να ξεκολλήσουν από τον πάτο της βαθμολογίας.

Νίκη χρυσάφι: Αρμάνι (ΕΝΤΟΣ) / Ήττα σοκ: Ερ. Αστέρας (ΕΝΤΟΣ)

Αποκάλυψη: Μίλερ (13.5 π. με 96% 1 π.) / Απογοήτευση: Κοζέρ (26% 3 π., 1.4 λάθη)

                                                     

ΥΓ: Η φετινή Ευρωλίγκα μοιάζει με ένα roller coaster όπου κυριαρχούν η συνεχής και ταχύτατη εναλλαγή συναισθημάτων, οπότε όσες ομάδες είναι πνευματικά έτοιμες να διαχειριστούν τόσο τις αρκετές ήττες που θα κάνουν, όσο και τις μεγάλες νίκες τους, αυτόματα θα έχουν ανέβει ένα σκαλί παραπάνω σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους στην “Stairway to heaven”.

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2016

Μια ομάδα που γουστάρεις να βλέπεις!

Ξεκινώντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Μιχάλη για τη δυνατότητα που μου δίνει να γράψω και εγώ δύο πράγματα για την ομάδα στο blog μας. Η εβδομάδα αυτή είχε δύο πολύ δυνατά ματς, τα οποία πιστεύω μας δίνουν τη δυνατότητα να βγάλουμε κάποια αρχικά συμπεράσματα για το πώς θα δούμε την ομάδα φέτος. Οπότε πατώντας πάνω σε αυτά, θα ακολουθήσουν ορισμένες σκέψεις μου.

By Rednick

Ολυμπιακός - Αρμάνι

Όσον αφορά το πρώτο ματς της εβδομάδας, νομίζω ότι δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν. Η ομάδα μέσα στην έδρα της φαίνεται πως καταφέρνει σχετικά εύκολα να ελέγξει τον ρυθμό και κατ’ επέκταση το ίδιο το ματς, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο κομμάτι της σεζόν όπου εμφανιζόμαστε σε καλή κατάσταση πνευματικά και –ευτυχώς- χωρίς τραυματισμούς. Η εμφάνιση μας προφανώς και δε θάμπωσε, όμως είδαμε την ομάδα να περνάει για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι τους 85 πόντους. Επίσης μου δόθηκε η εντύπωση πως κάναμε ως ένα βαθμό συντήρηση δυνάμεων για το ματς της Πέμπτης που ακολουθούσε. Σίγουρα στα συν θα ήθελα να κρατήσω το ότι ο Γκριν έδειξε για πρώτη φορά σε ματς Ευρωλίγκας ότι μπορεί να αποτελέσει όχι μόνο μια αξιόπιστη πηγή σκοραρίσματος πίσω από τον Σπανούλη, αλλά και να βγει μπροστά όποτε χρειαστεί.

Μπασκόνια – Ολυμπιακός

Και πάμε λοιπόν στα σπουδαία. Ως άπιστος Θωμάς που είμαι γούσταρα όσα είχα δει στα τρία προηγούμενα ματς της ομάδας στο ΣΕΦ αλλά παρέμενα πολύ συγκρατημένος. Λίγο το ότι και πέρσι εντός έδρας πετάγαμε και μόλις φεύγαμε από τον Πειραιά πίναμε θάλασσα, λίγο το ότι οι μνήμες από τη Μαδρίτη ήταν ακόμη νωπές, πολύ το ότι δεν έχω και ιδιαίτερη εμπιστοσύνη στον Σφαιρό και στο μπάσκετ που μπορεί να παίξει, είχα τις επιφυλάξεις μου για αυτό και θεωρούσα πολύ σημαντικό τεστ αυτό το παιχνίδι.

Όταν λοιπόν ολοκληρώθηκε το ματς, γελούσαν μέχρι και τα μουστάκια που δεν έχω! Το να πηγαίνεις σε μια από τις δυσκολότερες έδρες τις διοργάνωσης και να παίρνεις διπλό με τέτοιο τρόπο είναι τεράστιο επίτευγμα, ακόμα και σε αυτό το σημείο της σεζόν. Ελάχιστοι θα περάσουν από εκεί μέσα. Ο Ολυμπιακός πήγε στην Ισπανία με μια μέρα ξεκούρασης και κέρδισε με ισπανικό μπάσκετ όπως διάβασα και από κάποιον μέσα στο blog.Τα θετικά από αυτό το ματς είναι πάρα πολλά, αλλά θα προσπαθήσω να γράψω λίγο σύντομα για κάθε ένα από αυτά.

Αρχικά επιτέλους είδαμε τον Μάντζαρη και τον Παπανικολάου όπως τους περιμένουμε εδώ και τόσο καιρό. Ο Βαγγέλης φάνηκε να πηγαίνει λίγο πιο επιθετικά στο καλάθι, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι επιτέλους έβαλε τα ελεύθερα σουτ. Με τον τρόπο που παίζουμε βγαίνουν σε κάθε ματς τουλάχιστον 5 ελεύθερα σουτ για εκείνον. Το ζήτημα είναι να μην κωλώνει να τα πάρει και μετά το πρώτο άστοχο και εν συνεχεία να σουτάρει με συνέπεια. Πιστεύω πραγματικά ότι αν είναι καλά μπορεί να προσφέρει σε σταθερή βάση 2-3 τρίποντα τουλάχιστον σε κάθε ματς. Όσον αφορά τον Παπ και στα προηγούμενα ματς προσέφερε πράγματα στην άμυνα ή με εύκολα δίποντα στον αιφνιδιασμό ή κόβοντας από τον baseline. Με την Μπασκόνια επιτέλους του μπήκαν και τα σουτ. Ελπίζω σε ανάλογη συνέχεια, είναι τεράστιο κεφάλαιο για την ομάδα. Πολύ σημαντικό επίσης ότι και οι δύο ξεμπούκωσαν σε ματς μακριά από το Σεφ.

Στα συν του ματς φυσικά συγκαταλέγεται η σπουδαία εμφάνιση του Παπαπέτρου, που έδωσε τεράστιες άμυνες, βγαίνοντας επιτέλους μπροστά και μάλιστα σε ματς που δεν τραβούσε ο Πρίντεζης, δίνοντας μας τη σκληράδα που χρειαζόμασταν πίσω. Σταδιακά θα βρει ρυθμό και στην επίθεση πιστεύω. Για τον Σπανούλη ότι και να πούμε πλέον είναι λίγο, αν μπορώ να επισημάνω μόνο κάτι είναι αυτό που βλέπουμε όλοι μας, ότι δηλαδή παίζει με το μυαλό του πιο καθαρό από ποτέ, με το μυαλό του πρώτα στη δημιουργία και μετά στην εκτέλεση και επίσης φαίνεται εξαιρετικά προπονημένος.

Και πάμε στην καθοριστικότερη τριάδα της χρονιάς για εμένα. Χάκετ – Γκριν - Λοτζέσκι. Νομίζω ότι αυτοί οι παίκτες κάνουν όλη τη διαφορά στο τι βλέπουμε μέχρι στιγμής από την ομάδα. Είναι τεράστια πολυτέλεια να έχεις αυτούς τους παίκτες να έρχονται από τον πάγκο και να αλλάζουν με τέτοιον τρόπο τον ρυθμό. Πρέπει να πιστωθεί στον Σφαιρόπουλο η πολύ καλή διαχείριση που κάνει μέχρι τώρα σε αυτούς. Ο Γκριν και ο Λότζο είναι οι τέλειοι παίκτες για να υπηρετήσουν τη νέα μας φιλοσοφία στο παρκέ, με το πολύ τρέξιμο και τη γρήγορη εκτέλεση. Αλλάζουν όλη την εικόνα της ομάδας, έχεις τους Μάντζαρη-Σπανούλη-Παπ όταν θέλεις να ελέγξεις τον ρυθμό και να μείνεις κοντά και πετάς αυτούς τους δύο όταν θες να ανεβάσεις ταχύτητα και να ξεφύγεις. Ειδικά ο Γκριν είναι παίκτης που έχει να εμφανιστεί καμία δεκαετία στον Ολυμπιακό, όμως δεν περίμενα ότι θα είναι και clutch, ειδικά σε εκτός έδρας ματς. Η εμφάνιση του στην τελευταία περίοδο είναι αυτή που για εμένα έγειρε και το ματς προς τη μεριά μας. Τέλος, όσον αφορά τον Χάκετ, νομίζω ότι με την άμυνα, την ψυχραιμία του και την ικανότητα του να επιτίθεται και στο καλάθι όταν κρίνει ότι χρειάζεται τον καθιστά τον τέλειο ισορροπιστή για τους άλλους δύο, κάτι που φάνηκε και στην τελευταία περίοδο του αγώνα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να επισημάνω πως εμφανώς κάτι αλλάζει στην ομάδα φέτος και αυτό δεν μπορώ παρά να το πιστώσω στον Σφαιρόπουλο. Φαίνεται να βάζει καινούρια πράγματα στο κοουτσάρισμά του, να μεταβάλλει τη φιλοσοφία του και να απαγκιστρώνεται ως ένα βαθμό από τα κολλήματά του( Α ρε Χακετ!). Φυσικά και είναι ακόμα αρχή και δεν έχω ψευδαισθήσεις. Θα έρθουν και ήττες, θα έρθουν και άσχημες εμφανίσεις, αλλά τουλάχιστον πιστεύω πως θα βλέπουμε ένα πολύ πιο όμορφο μπάσκετ και ξανά μια ομάδα που θα γουστάρουμε να παρακολουθούμε. Το ματς με την ΤΣΣΚΑ την Πέμπτη θα είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο τεστ και ελπίζω μόνο να γίνει και σε ένα γεμάτο γήπεδο.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Σκόρπιες σκέψεις

Για να κάνω μια ειρωνική, πλην όμως, όχι άστοχη (προς τον εαυτό μου και μόνο) πλάκα, όπως όλοι ξέρετε πια, το Diaries πρόσφατα μετέβη από τον αναρχισμό ("αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή"), στη κοινοβουλευτική δημοκρατία (όχι την προεδρευόμενη όμως, αλλά ούτε και την προεδρική) και η σκυτάλη περνάει επίσημα στα δικά σας χέρια πλέον και γιατί έτσι ήθελα, αλλά και γιατί έτσι έπρεπε. Όχι ότι δεν είχαν αναλάβει κείμενα και πρωτύτερα δικοί μας άνθρωποι, αλλά πλέον το έχω και εγώ και ο χώρος ΑΝΑΓΚΗ στο να βοηθήσετε και να λάβετε μέρος πιο ενεργά. Από το να υπάρχουν αυτά τα κενά και ανούσια chit-chats, ως posts, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να υπάρχει η γνώμη σας, στη μαρκίζα και από κάτω, το γνωστό μας κουβεντολόι. Καλή αρχή σε αυτή (μας) την προσπάθεια, λοιπόν και όπως γίνεται στις δημοκρατίες, ο λόγος στην "αντιπολίτευση" πρώτα (πλάκα κάνω)! Να ευχαριστήσω το Θανάση, για την αποδοχή του αιτήματός μου και για την έμπρακτη βοήθεια και να υπενθυμίσω σε όλους όσους ενδιαφέρονται, ότι στο email του blog μπορούν να δηλώσουν την πρόθεση τους στο να συνεισφέρουν στην ομαλή συνέχεια της παρέας μας.


Αφού για τους τύπους ευχαριστήσω το Μιχάλη για την ευκαιρία που μου δίνει, θα ξεκινήσω με κάποιες σκέψεις για την εικόνα της ομάδας και όχι μόνο, ώστε να ξεμπουκώσει και το προηγούμενο post. Θα τηρήσω την προτροπή του καθηγητή μου στην έκθεση και θα προσπαθήσω να μοιράσω αυτό το άρθρο σε κάποια επιμέρους, ώστε να μην ξεφύγω όπως συνήθως.


Κεφάλαιο Σφαιρόπουλος

Είναι καλός, μέτριος, ή άσχετος; Προφανώς δεν είναι άσχετος, δεν υπάρχει προπονητής να έχει φτάσει τελικό ευρωλίγκας όντας άσχετος. Είναι ένας προπονητής που θα τον ήθελες σε βάθος 5ετιας; Μάλλον όχι. Ποιος όμως όταν ανέλαβε του έδωσε ένα πλάνο με βάθος 5ετιας; Νομίζω κανείς, όλοι ζητούσαν το άμεσο αποτέλεσμα, όπως συμβαίνει κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα γνωστά (1η χρονιά περίφημα, 2η αποτυχία). Ελαφρυντικά φυσικά και υπάρχουν (δεν αναφέρομαι σε τραυματισμούς και διάφορα μεταφυσικά, αυτά είναι μες το πρόγραμμα) όμως υπάρχει ένα βασικό στοιχείο που εμένα με ξενίζει και δεν είναι άλλο απ’ την ελευθερία που έχει επιτρέψει στους παίχτες του. Υπάρχουν στιγμές που νομίζει κανείς ότι πέρα από Σπανούλη, Πρίντεζη και ολίγη από Λοτζέσκι, οι υπόλοιποι παίχτες βρίσκονται στο παρκέ (στο επιθετικό κομμάτι αναφέρομαι), είτε για κατέβασμα μπάλας, είτε για σκρίν, είτε για να γεμίζουν τις γωνίες. Και αναρωτιέμαι πόσα step back 3’s του αρχηγού θα είχαν γίνει προσωπικά plays παιχτών όπως ο Χάκετ, ο Παπι ή και ο Χαντερ πέρυσι; Υπάρχουν στιγμές που νομίζει κανείς ότι εργαλεία τύπου Λαφαγιέτ, Πέτγουει και Ντάρντεν ταίριαζαν περισσότερο στη φιλοσοφία του coach. Εν κατακλείδι αν και θα προτιμούσα σίγουρα κάτι καλύτερο στον πάγκο της ομάδας, διαφωνώ σε αλλαγή του ειδικά σε αυτό το στάδιο της χρονιάς. Νομίζω ότι με λίγη τύχη και με απλά λογικές αποφάσεις (σε αυτό θα βοηθήσουν σημαντικά κάποιες νίκες) υπάρχει περιθώριο για ελπίδα.

Κεφάλαιο Μάντζαρης

Νομίζω ισχύει ότι και για τον coach. Άσχετος δεν είναι, έχει ταβάνι σίγουρα, κάτι που σημαίνει ότι όταν είναι ντεφορμέ δείχνει πολύ χαμηλού επιπέδου. Δε θα αναφερθώ σε αυτόν καθ’ αυτόν τον παίχτη, όσο στην ομάδα. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πλέον ότι ο χρόνος του Μάντζαρη (σε σχέση ειδικά με το Χάκετ) είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με αυτόν του αρχηγού. Ο coach δείχνει απρόθυμος ν’ αλλάξει το καθ’ αυτόν επιτυχημένο δίδυμο, Μάντζαρης Σπανούλης, με συνέπεια ο Βαγγέλης να μένει στο παρκέ αν όχι ίδια, λίγο λιγότερα λεπτά απ τον αρχηγό. Πάντως το όλο θέμα με την πτώση της ομάδας (κάπου πέρυσι τον Ιανουάριο) σχετίζεται και με το ταυτόχρονο ντεφορμάρισμα του βασικού πόιντ της ομάδας.



Κεφάλαιο Θέση 4

Όπως και παραπάνω δεν θα το δω αποκομμένα αλλά σε συνδυασμό με τον παίχτη Παπαπέτρου. Είναι τόσο ασταθής που νομίζω ότι δεν βοηθάει να καταλάβουμε ποια είναι η φυσική του θέση και αυτό νομίζω είναι λάθος κυρίως του coach. Αν δεχτούμε οτι με τα 206 εκατοστά του και τα 105 περίπου κιλά του μπορεί άνετα να σταθεί στο 4 αμυντικά, αυτό που μένει είναι να βρεθεί τρόπος να βρει ρόλο επιθετικά με κάποια plays απομόνωσης κυρίως άλλα και post. Είναι λάθος λοιπόν να περιμένει ο coach ή κι εμείς αυτά που ήθελε να δει π.χ. από τον Οκάρο ή όποιον άλλον είχε στο μυαλό του. Με απλά λόγια, σκεφτείτε τον Πρίντεζη απλά να περιμένει στις 45ο μήπως και του έρθει η μπάλα στα 7 δεύτερα.

Έχω αφήσει απ’ έξω δύο πολύ σημαντικά κεφάλαια (Σπανούλης, Αφοί), όμως αφορούν και άλλα ζητήματα πέραν του αγωνιστικού, ζητήματα που δεν έχω τη δυνατότητα να γνωρίζω. Υπάρχουν πολλά ακόμα που θα μπορούσα να αναλύσω, περί μπάσκετ που αλλάζει, περί έλλειψης συστημάτων πέραν του pick n roll και πολλά άλλα, όμως είναι κάτι που κάνουμε καθημερινά μέσα σ’ αυτόν το χώρο και σίγουρα είναι κάτι που οι διάλογοι έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα άρθρα.

Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

Οι τρεις διαφορές του Ολυμπιακού

Του Giorgos P.

Είναι η τέταρτη φορά που γράφω στο diaries, συνεπώς ήρθε η ώρα να αφήσω στην άκρη το (κάμποσο τακτικό) ύφος του BasketballGuru και να τα πούμε ως παρέα. Είναι φιλόξενα εδώ.
Λοιπόν, η νέα σεζόν αρχίζει και , δώστε βάση, ο κόουτς πηγαίνει με περίπου το ίδιο πλάνο που πήγε και πέρυσι. 

Εχουμε και λέμε. Στη θέση 5 είναι δύο mobile ψηλοί και ο Μιλουτίνοφ. Στη θέση 4 είναι ο Τζορτζ με Παπαπέτρου και Αγραβάνη. Βεβαια πέρυσι ο Πάπι δεν άρχισε τη χρονιά ως τεσσάρι, αλλά ήδη από τα πρώτα παιχνίδια πήγε εκεί (π.χ. με την Εφές στην Πόλη εκεί έπαιξε). Στη θέση 3 είναι ο Λοτζέσκι με τον πρώην σταρ των Νάγκετς, δηλαδή ο Λοτζέσκι με ένα back up. Και στα γκαρντ είναι τέσσερις παίκτες, εκ των οποίων οι τρεις είναι ίδιοι με πέρυσι. Οκ, υπάρχουν κι άλλοι. 

Το ρόστερ του Ολυμπιακού δείχνει εκ πρώτης όψεως να μπορεί να κάνει ο,τι και πέρυσι. Ο Γιανγκ θα παίζει πικ εν ρολ, αλλά και θα παίρνει βαθειές θέσεις στη ρακέτα για να τελειώνει φάσεις με το εκτόπισμα του. Ο Μπιρτς θα παίζει πικ εν ρολ, ο Μιλού λίγο περισσότερο με κάποιες κινήσεις, και κανείς από τους τρεις δεν θα πασάρει. 

Ο Σπαν θα παίρνει φάσεις πάνω του και θα οργανώνει, ο Λοτζέσκι θα σουτάρει τρίποντα και θα φεύγει στο transition, ο Πριντ θα ποστάρει και θα τελειώνει πάσες με hook, ο Παπανικολάου θα κάνει διάφορα γενικώς, ο Χάκετ θα βγάζει ενέργεια…. Οκ, σταματώ.
Ποιες είναι οι διαφορες; Δυο και άλλη μία, η οποία μπορεί να είναι και η πιο σημαντική.
Πάμε πρώτα στις «δύο»:
  1. O Γκριν. Ο Γκριν είναι γκαρντ που σουτάρει. Πέρυσι τέτοιος δεν υπήρχε, και έτσι – με την απουσία και του Λοτζέσκι – οι επιθετικές αποστάσεις ήταν δύσκολο να σχηματιστούν σωστά. Και όταν σχηματίζονταν , κανείς από τους αντιπάλους δεν έδινε σημασία. Η ομάδα έπρεπε να τρέχει και να σκρινάρει σαν παλαβή, αλλά με μέτρια άμυνα αυτά δεν γίνονται. Φέτος λογικά θα είναι αλλιώς, και αυτό είναι σημαντικό, πολύ σημαντικό. 

  2. Ο Γιανγκ. Άσχετα με το στυλ παιχνιδιού, φέτος η ομάδα θα έχει (φτου φτου) δύο ψηλούς. Πέρυσι – ας είμαστε ειλικρινείς - είχε τον Χάντερ, αυτά.
Σε ο,τι αφορά τώρα την τακτική, να πούμε κάτι που δε λέγεται συχνά. Ο Γιανγκ, παρότι δεν έχει αναπτυγμένες τις κινήσεις στο ποστ, εντούτοις έχει ποστ παιχνίδι. Παίρνει βαθειές θέσεις και με τον όγκο και τη δύναμη του μπορεί να πάρει παραμάζωμα όποιον βρεθεί μπροστά του. Αυτό θα είναι κάτι καινούριο, που το είδαμε κάπως στα πρώτα περσινά παιχνίδια, αλλά έκτοτε εξαφανίστηκε λόγω του τραυματισμού του παίκτη.

Αυτά είναι λοιπόν τα νέα δεδομένα, και μέσες άκρες νομίζω τα ξέρετε και εσείς. Αν θέλετε να προσθέσουμε και κάτι έξτρα, θα μπορούσαμε να βάλουμε το ξεκούραστο καλοκαίρι των Σπανούλη – Πρίντεζη, καθώς και την εξ’αρχής γνώση του Παπαπέτρου για τη θέση στην οποία θα αγωνίζεται . Πέρυσι αυτή την έμαθε αναγκαστικά στην πορεία.
Φτάνουν άραγε για να παρουσιαστεί η ομάδα καλύτερη στην ευρωλίγκα που έρχεται σε σχέση με εκείνη που έφυγε; 

Εδώ μπαίνει στη συζήτηση η τρίτη «διαφορά» για την οποία σας έλεγα πιο πάνω. Αυτή δεν είναι άλλη από την τακτική προσέγγιση του Γιάννη Σφαιρόπουλου, ή για να το πούμε απλά, από τη δουλειά του προπονητικού τιμ. Ο κόουτς είχε πέρυσι ελαφρυντικά. Εσείς δηλαδή πώς θα διαχειριζόσταν μια ομάδα-νοσοκομείο; Αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα.

Από την άλλη, και πέρα από τα αποτελέσματα, η ομάδα δεν έπαιζε καλά. Για ήττες όπως αυτές με τη Ζαλγκίρις ή την Χίμκι στη Ρωσία δεν φταίει τίποτε άλλο από το ξερό μας το κεφάλι. Στην πρώτη δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε με τίποτα, στη δεύτερη δεν έβγαινε κανείς να μαρκάρει στο τρίποντο όταν απέναντι ήταν ομάδα του Ιβάνοβιτς. Ολη την ευρωπαϊκή σεζόν η αμυντική τακτική ήταν η ίδια, ενώ οι επιλογές σε ξένους αντικαταστάτες (Τζέιμς, Οντομ, και ο άλλος πως-τον-λέγανε) ήταν για τα σίδερα. 



Αρκούσε το 3-1 με τον ΠΑΟ στους τελικούς για να πάει στην άκρη αυτή η εικόνα. Σωστά πορευόμαστε με τον ίδιο προπονητή που έχει μέσες άκρες το ίδιο πλάνο με πέρυσι;
Δεν ξέρω να σας πω, αλλά μάλλον ναι. Πρώτον διότι δεν είμαι υπέρ της αλλαγής προπονητών, εκτός αν τα έχουν κάνει ρόιδο (π.χ. Σκαριόλο στο Μιλάνο, Μαχμουτί στην Εφές, Ντούντα πάλι εκεί). Ο Σφαιρόπουλος πήρε ένα πρωτάθλημα ακόμα. Δεύτερον, διότι στην κατάκτηση αυτού του πρωταθλήματος έδειξε πως μπορεί να κάνει προσαρμογές, ειδικά στην άμυνα. Τόσες αλλαγές δεν είχαμε δει όλη τη σεζόν, ενώ γενικά η τακτική αναχαίτισης του αντιπάλου ήταν προσαρμοσμένη σε εκείνον, κάτι που δεν ίσχυε π.χ. απέναντι στην Μπάμπεργκ. 

Ο προσαρμοστικός Γιάννης Σφαιρόπουλος μπορεί να είναι το μεγαλύτερο όπλο του φετινού Ολυμπιακού, αρκεί να τον δούμε. Ο Γκριν πρέπει να αφεθεί κάπως ελεύθερος, οι ρυθμοί πρέπει να ανέβουν, η ομάδα να σουτάρει από μακριά και στον αιφνιδιασμό, και η άμυνα να μπορεί να διαβάσει τους αντιπάλους και να πράξει αναλόγως. 

Ο προπονητής μπάσκετ ξέρει περισσότερο από όλους μας εδώ πέρα, ιδέες έχει, και προφανώς πιστεύει πως το αρχικό του πλάνο ήταν σωστό, αλλά ήθελε μια μικρή διόρθωση. Αν δείξει φέτος μεγαλύτερη ευελιξία, τότε οι προσθήκες των Γκριν – Γιανγκ – Μπιρτς, η γνώση του Παπαπέτρου, και οι πιο ξεκούραστοι Σπανούλης – Πρίντεζης φτάνουν και περισσεύουν για να μπει η ομάδα στην οκτάδα της ανταγωνιστικότερης ευρωλίγκα όλων των εποχών. 

Τι είπατε, ποια οκτάδα; Aς φτάσουμε εκεί και βλέπουμε. Πάντως ο κόουτς σωστά έμεινε, και είναι ώρα να αποτελέσει ο ίδιος τη μεγαλύτερη μας προσθήκη. Και στην τελική, να δούμε και ποιοι άλλοι υπήρχαν.


Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

** Euroleague Πρόγραμμα Αγώνων 2016 - 2017 **


Η Turkish Airlines Euroleague εγκαινιάζει μια συναρπαστική (ευχόμαστε όλοι), νέα εποχή για τη σεζόν 2016-2017. Η αλλαγή στη δομή της διοργάνωσης, προσβλέπει στην άνοδο του ανταγωνισμού και το δικαιότερο πλασάρισμα των ομάδων με ένα πρωτάθλημα κανονικό επί της ουσίας,το οποίο και θα επιτρέπει σε όλους τους οπαδούς, να δουν όλες τις 16 ομάδες να παίζουν μεταξύ τους, τουλάχιστον δύο φορές το χρόνο! Αν λάβουμε υπόψη μας και το "κλέψιμο" των τελευταίων ημερών, πολλών πρωτοκλασσάτων παικτών από τη λίγκα του ΝΒΑ, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερες προσδοκίες για το πως θα διαμορφωθούν τα ρόστερ και οι δυναμικές. Ήδη και με μια πρώτη ματιά στο πλήρες πρόγραμμα (κατεβάστε το σε μορφή PDF, εδώ), βλέπουμε ένα 3ημερο ΦΩΤΙΑ και για τα ελληνικά και ισπανικά powerhouses που θα καθηλώσουν και θα σηκώσουν ΠΟΛΥ κουβέντα πριν και μετά, το τέλος των αγώνων (16/11 Ολυμπιακός - Μπαρτσελόνα, Ρεάλ - ΠΑΟ, 18/11 Μπάρτσα - Ρεάλ, ΠΑΟ - Ολυμπιακός!!!). Καλή σεζόν, με υγεία και λιγότερες ατυχίες φέτος να ευχηθώ. Όλα τα άλλα, θα τα βρούμε...