Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Ζυγίζει τρεις τόνους

Μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν και δε προλαβαίνουμε να ακολουθήσουμε, είναι μια καλή
ευκαιρία να δούμε τι γίνεται σε αυτό που αποδεδειγμένα, δε μας απογοητεύει, ποτέ! Την ομάδα που και στα (πολύ) κάτω της, έδινε μαθήματα. Τι δεν άκουσε αυτό το δύσμοιρο το τμήμα, από το να διαλυθεί μέχρι ότι είναι η "ντροπή" του Συνδέσμου... Το που έχει φτάσει και που συγκαταλέγονταν, ακόμα και τότε, στις δύσκολες εποχές του Παπαστρατείου και του Κορυδαλλού, δε χρειάζεται να το πιάσουμε. Το ξέρουν καλά και εκτός και εντός των τειχών...

Η φανέλα του Ολυμπιακού είχε πάντα βάρος, όσο κλισέ και αν διαβάζεται αυτό από κάποιους. Πλέον το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία. Είτε είναι φιλικά, είτε επίσημοι αγώνες, ξέρεις και ξέρουν, ότι εδώ παλεύουν! Δε πα να 'σαι 15, 20, 25 πόντους πίσω, εδώ μένεις μέχρι τέλους και συνήθως γελάς πονηρά και σαρδόνια, με μια ευχαρίστηση όμοια με εκείνη του σαδιστή. Που αφήνει το "θύμα" του να πιστέψει ότι τα κατάφερε και μετά μένει να κοιτά με απορία, πως έγινε ΠΑΛΙ αυτό?

Δε κρύβω ότι φέτος το καλοκαίρι και με τις αποχωρήσεις παικτών σαν τον Hines, τον Παπ και τον Pero, φοβήθηκα λίγο για τη συνοχή και τη χημεία, παρόλα τα αντίθετα που δήλωνα. Το να αφαιρείς από μια ομάδα κύτταρα, δεν είναι κάτι που πρέπει να περνά έτσι, στο "ντούκου" που λέμε. Σε αυτό ποντάρανε και οι διεκδικητές του θρόνου. Αλλά ένας υγιής οργανισμός, ζητά την αποπομπή τέτοιων για να αναπαράξει νέα, πιο δυνατά κύτταρα, από το ίδιο DNA. Αυτό που για τα καλά έχει ποτίσει ομάδα και κόσμο.

Το να βλέπεις σε ένα τουρνουά σαν αυτό της Κωνσταντινούπολης, τα αυτά νέα μέλη, χωρίς τις εμπειρίες αυτών που αποχωρήσανε, να παίζουν με τον ίδιο γενετικό κώδικα, θα πρέπει να σε κάνει χαρούμενο. Μου το πρόδωσε και ένας φιλαράκος βάζελος χθες, "Ρε μαλάκα, έχετε αρπάξει φωτιά πια για τα καλά! Που να μπουν ο Σπαν και Μπέγκιτς..."

Δε ξέρω τι θα γίνει όταν θα μπουν οι Σπαν και Μπέγκιτς, δε ξέρω αν θα πάρουμε τρίτη συνεχόμενη Ευρωλίγκα και στην τελική δε με νοιάζει και πολύ... Αν λάτρεψα πιτσιρικάς αυτό το τμήμα για τις επιτυχίες του, μου έγινε εμμονή την ώρα που χαροπάλευε. Οπότε μια ή άλλη, μου 'ναι. Ότι και να γίνει, εδώ θα 'μαι να μουρμουρώ και να φωνάζω, να χαίρομαι και να κλαίω, μαζί του. Σε μένα και σε 'σας που μας διαβάζετε, ΤΟ ΞΕΡΩ ότι νιώθετε το ίδιο. Αλλά βαρέθηκα να παρακαλώ κόσμο και κοσμάκη, γνωστούς και μη, να περάσουν και μια βόλτα απέναντι από το Καραϊσκάκης. Στην τελική, αν αγαπάς κάτι πραγματικά, δε χρειάζεται κανείς να σου δώσει κατευθύνσεις.

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2013

Τι ψάρια πιάνεις..?

Μέχρι να ξεκινήσουν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας, officially, μπορούμε να το κωλοβαρέσουμε λίγο ακόμη νομίζω... Οπότε αν περιμένετε να δείτε ποστ με μια λογική μορφή, αυτό που κάνουν τα κανονικά και σοβαρά blog-spots δηλαδή, λυπάμαι αλλά παίξατε και χάσατε. Όχι ότι υπάρχει ελπίδα δηλαδή να γίνουμε ποτέ "σοβαρό" ή "κανονικό" blog, αλλά τέλος πάντων.

To Euroleague Fantasy Challenge το ακούω καιρό και ειδικά πέρυσι το χειμώνα, είχε γίνει τόσο αισθητό ως παρουσία, που το έβλεπα ΠΑΝΤΟΥ! Μιλάμε για αρρώστια!! Είτε μπούκαρα σε επαγγελματικό basketball site, είτε σε blog, υπήρχε και αντίστοιχη ομάδα αλλά και αντίστοιχη κουβέντα. Και αφού η παρέα εδώ στο Diaries την έριξε την ιδέα και εξαπλώθηκε ως επιδημία μέσα σε λίγες μόνο ώρες, είπαμε να το πιάσουμε και αυτό στα χεράκια μας και σα τα τρίχρονα να το διαλύσουμε (άλλο ήθελα να γράψω, αλλά ας κρατήσουμε έστω και την ύστατη ώρα, ένα έστω μικρό επίπεδο)! Ομάδες στήθηκαν και στήνονται ακόμη (για αυτούς που θέλουν να γίνουν Ντούντα στη θέση του πορνόγερου) με σκοπό την κορυφή της δικής μας λίγκας αρχικά και γιατί όχι και αυτής της Euroleague? Το ακόμη χειρότερο είναι, ότι ο υπογράφων τούτο δω, ακόμη καλά-καλά δεν έχει διαβάσει τους όρους του παιχνιδιού, αλλά ποιος νοιάζεται? Χαβαλές να γίνεται και όταν αυτός ο χαβαλές περιλαμβάνει basketball επί χάρτου, αρχίζουν τα πράγματα να παίρνουν άλλη τροπή... Οπότε είτε είστε ήδη μέλος της παρέας μας, είτε όχι, σας προ(σ)καλούμε να κάνετε join στη league μας και να μετρήσουμε τις... δυνάμεις μας. Επειδή είμαστε full ψωνάρες, επιτρέπονται για να μην πω, επιβάλλονται όλα αυτά τα στοιχεία που κάνουν αυτό το παιχνίδι τόσο ερεθιστικό είτε το παίζεις εντός court, είτε σα video game και εννοείται εδώ, που χρειάζεται ο καθείς να επιστρατεύσει τις "γνώσεις" του στο recruiting!

Η λίγκα μας για όσους ενδιαφέρονται λοιπόν, έχει την πολύ πρωτότυπη ονομασία : Streetball και password: (τι άλλο?) olympiacosbc

Για να δούμε εσείς που βρίζετε Coach B και Αφους, τι ψάρια πιάνετε...

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Rixos, Intercontinental και στο βάθος... εφευρέσεις

Βασικά δε ξέρω τι να γράψω... Το κάνω για να ξεμπουκώσουμε από το προηγούμενο ποστ. Έχουμε
ένα μικρό Γολγοθά μπροστά μας με τα φιλικά της Κωνσταντινούπλοης, την απουσία του Σπαν (που θα είναι μόνο για μια εβδομάδα άραγε?) και το Intercontinental Cup που νιώθω ότι κανείς δε δείχνει να του δίνει την πρέπουσα σημασία... Και μόνο οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στο Rixos Cup δε, φτάνουν για να στρώσουμε κώλο μπροστά από ένα Η/Υ και τα stream να πάρουν φωτιά. Είμαι ακόμη πιο περίεργος να δω τι πάει να δημιουργήσει ο Ομπράντοβιτς και δε βλέπω την ώρα να συναντηθούμε... Έρχεται και ο Μπέγκιτς και πλησιάζει η ώρα με δρασκελιές γοργές που θα πρέπει να φανούμε (σχετικά) έτοιμοι... Για να δούμε...

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Whooz da best?!

Καλησπέρα! Πάμε σε ένα διαφορετικό post από τα συνηθισμένα μας, εδώ στο Diaries...

Χθες βράδυ και εν μέσω ξενέρας για την πορεία της Εθνικής στη Σλοβενία (και της στοχοποίησης του Σπανούλη – μη τα ξαναλέμε, θα έρθει η ώρα τους...), βρήκα και έκανα re-tweet ένα γκάλοπ του ESPN το οποίο και ψάχνεται μέσω του κοινού για να βρει τον No1 trash talker στην ιστορία του αθλητισμού (έχει hash  #BestTrashTalker, για όποιον ενδιαφέρεται). ΟΚ, μέχρι στιγμής - από όσο είδα, οι απαντήσεις είναι συντριπτικά για αθλητές από τις ΗΠΑ και από αθλήματα που ξέρουν στις ΗΠΑ (δεν είδα κάποιον ποδοσφαιριστή για παράδειγμα), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κάποιος δε μπορεί να ψηφίσει κάποιον άλλο...
Το ότι και το δικό μου μυαλό, όπως εύλογα υποψιάζεστε στη σπυριάρα πήγε πρώτα λες και δεν υπήρχε κάποιο άλλο άθλημα στη database μου, είναι σαν αυτό που έλεγε ο Μπλεκ (“χέζουν οι αρκούδες στο δάσος”?). Η πλάκα όμως δεν ήταν αυτό. Σχεδόν "αναγκαστικά" και η δική μου κούτρα, NBAers άρχισε με μιας να κατεβάζει, ύστερα από ένα πρώτο indexing... Δε ξέρω αν είναι λόγω "πλύσης εγκεφάλου" (γιατί ποιος δε μεγάλωσε με αυτούς που θα δείτε παρακάτω?), το μόνο σίγουρο πάντως είναι, ότι εκεί το trash talking δε είναι και δε θεωρείται κάτι κακό, όπως θέλουν να μας περάσουν στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού! Είναι μέρος του παιχνιδιού και του show (τόσο απλά). Λες και έχει κάποια σχέση, ο τσαμπουκάς ενός αθλητή και τα "γαλλικά" που ρίχνει στο court, με τη βία και την ανεγκεφαλιά στις κερκίδες...

Είναι αλήθεια δε, ότι ο αθλητισμός και ιδιαίτερα τα ομαδικά sports, έχουν άκρως αντρική προσέγγιση και εκτόνωση (sorry ladies). Είναι αρένα από την οποία θα βγει ένας ή μια πλευρά και δεν είναι διόλου τυχαίο, πως ό,τι ομάδα και να υποστηρίζει κάποιος, υπάρχουν κάποιοι παίχτες που λατρεύονται (γιατί είναι σε "εμάς") και κάποιοι άλλοι που λατρεύονται να μισιούνται (γιατί είναι στους "άλλους"). Γιατί μη μου πει κανείς, ότι υπάρχει έστω ένας που να 'χει έστω αμυδρή σχέση με το basketball και δε γουστάρει τον Saras... Και ξέρω πολλούς βάζελους, που νιώθαν το ίδιο για τον Teodosic (όχι όμως για τον Woods, χεχε...)! Η τσογλανιά, ο κωλοπαιδισμός και η μανούρα, είναι φύση στοιχεία, των ομαδικών sports και λυπάμαι, αλλά 9/10 αθλητές που από μικρός γούσταρα και είχα πόστερ στο δωμάτιό μου, ήταν λέρες και όχι role models!

Από τον Paul Gascoigne, στον Eric Cantona και από τον Charles Barkley στον "Μότσαρτ", ευτυχώς υπήρχε πολύ πράμα για να διαλέξω από τη δεξαμενή, να συνταχθώ ή να αντιπαρατεθώ. Ειδικά ο αδικοχαμένος Drazen, πρέπει να 'χε ακούσει ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ από τον δεύτερο, τα περισσότερα γαμωσταυρίδια και μπινελίκια από οποιονδήποτε άλλον... Ακόμη θυμάμαι ΕΝΤΟΝΑ το πρωινό της είδησης του χαμού του και τη στεναχώρια που είχα... Επίσης θυμάμαι την έκπληξη στα μάτια του τότε κολλητού μου, που ήταν βάζελος και μου είχε πρήξει τα @#! τις προηγούμενες μέρες, ότι "θα έρθει για να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή". Νόμιζε ότι τον "μισούσα" και όχι, ότι “λάτρευα να τον μισώ"... Ο αθλητισμός είναι πάθος και οι αθλητές που προκαλούν τέτοια, είτε είναι από τη μεριά σου - είτε από την άλλη, είναι και αυτοί που κάνουν το παιχνίδι να ξεχωρίζει και να το περιμένεις πως και πως... Να αρπάζεις τις μπύρες σου και τους φίλους (τόσο κλισέ και τόσο αλήθεια) και να γίνεται το σαλόνι σου, Χιροσίμα! Να μουρμουρά δίχως ίχνος κατανόησης η γκόμενα ή η γυναίκα σου, για αυτό hate look που παίρνουν τα μάτια σου, κατά τη διάρκεια ενός derby και που ότι και αν λέει, πάει στο βρόντο!


Για κάποιον πολύ παράξενο λόγο λοιπόν, μου είναι πιο εύκολο να βρίσκω το “αγαπημένο μου” παίκτη, δίσκο ή βιβλίο από το να φτιάχνω μια δεκάδα ή μια πεντάδα. ΟΚ, το γ*μησα λίγο, γιατί τώρα που το σκέφτομαι ξανά, και στο θέμα μας και στους δίσκους και παντού, έχω πάντα κάνα – δυο, που κονταροχτυπιούνται για την κορυφή... Chuck Berry και Little Richard, Ramones και Johnny Thunders, Sopranos και Wire, Bukowski και James Ellroy, η λίστα τελειώνει εκεί που τελειώνει και ο ορίζοντας από τα ματιά σου... Έτσι και για αυτό που ρωτά το ESPN, κατέληξα σε δυο τυπάδες (ω της έκπληξης!):

Reggie Miller και Larry Bird, τα δικά μου pick - Κύριοι! Λίιιιιιγο πιο πίσω έρχονταν ο MJ23 και ο (πολυ-αγαπημένος μου) Charles Barkley, αλλά τι να κάνεις? Οι συγκεκριμένοι δυο, είναι trash talking legends! Η προφανής επιλογή του Dennis Rodman, απορρίφθηκε άμεσα ως κάτι υπέρ του δέοντος “καραγκιοζέ”, παρόλο που και αληταράς ήταν αλλά και έπαιξε στις δυο από τις τρεις συμπάθειες μου, εκεί στο Αμέρικα (Detroit Pistons, Chicago Bulls).

Κάπου εδώ θα έμπαιναν και οι λόγοι για αυτές μου τις επιλογές, αλλά ελάτε τώρα, δεν είναι προφανείς (για να μην πω, ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΟΙ)? Δε θα πιάσω Ευρώπη ακόμη, γιατί είμαι σίγουρος ότι το ποστ θα σας αρέσει πολύ και θα σας χαλαρώσει από τα νεύρα που έχουμε με τον Βαζελακόπουλο τόσο, ώστε στα comments η κουβέντα να ξεφύγει και σε άλλα μονοπάτια..! Πριν σας δώσω λόγο, σας προτείνω (με ησυχία, τσιγάρο και μπύρα – είπαμε κλισέ!), να δείτε και το παρακάτω επεισόδιο, από την καταπληκτική σειρά documentaries του ESPN (πάλι...), “30 for 30 Winning Time: Reggie Miller VS The New York Knicks” (πρώτα) και αν αντέχετε ακόμη (το ξέρω πως αντέχετε), τρία parts για τον σπουδαιότερο λευκό που πάτησε παρκέ στο ΝΒΑ (και όχι μόνο)...

I’m just looking around to see who’s gonna finish second.” - Larry Bird


Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Μούφα νίκη, ντοπέ η μισή Εθνική...

Σίγουρα είναι το πιο σύντομο post μέχρι τώρα.. Πιθανότατα να είναι και το πιο σύντομο post και από αυτά που θα γίνουν στο μέλλον, αλλά ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ να μη το ανεβάσω...
Αυτή η Εθνική που κέρδισε χθες την Ισπανία είχε σαν βάση της, τον Ολυμπιακό.
Ο Μιχάλης Στεφάνου την ώρα του αγώνα, τουίταρε από την Βαρκελώνη που βρίσκεται, ότι ο Ισπανός εκφωνητής πιο πολλές φορές ανέφερε στη διάρκεια του αγώνα, το "Olympiacos" από το "Grecia"... Ο δε Marc Gasol, στον Ολυμπιακό αναφερόταν (πριν και μετά...) ενώ τα μπασκετικά forum στην Ιβηρική χερσόνησο, τρέμουν στην ιδέα, μιας τρίτης επανάληψης της πρόσφατης ιστορίας...
Τον Begic δε τον πιάνω καθόλου ("σκληρό το ματς εναντίον του Ολυμπιακού"...), χαριτολογούσε! 
Να ρωτήσω τώρα εγώ, που 'ναι όλοι εκείνοι οι "αντικειμενικοί" που κάποτε μας πρήζαν τα παπάκια για την "Ελλάδα του ΠΑΟ"? Τότε ήταν έτσι, τώρα είν' αλλιώς... Γιατί εντελώς τυχαία, τα ξεχάσαν όλα αυτά και θυμηθήκανε την εθνική υπερηφάνεια και τις "διχαστικές απόψεις, που δε χωρούν σε αυτή την ομάδα"... Είναι οι ίδιοι βέβαια, που κάναν αβαβά κανα-δυο μήνες πριν, το θέμα-ψέμα-ξεφτίλα για ντόπινγκ...
Όχι κύριοι, μούφα νίκη η της Εθνικής με τους Ισπανούς... Ντοπαρισμένη κατά το ήμισυ είν' η ομάς...
Τσουτσέκια, γλύφτες και ξεφτιλισμένοι, ποιος έχασε την τσίπα-να την βρείτε εσείς..? Αλλά δε φταίτε εσείς και το εννοώ...
Βάρδα και μη πάρουμε μετάλλιο, αυτό σας λέω μόνο... Ουαί και αλίμονό σας...

Θα επανέλθουμε, εν καιρώ...

ΥΓ: Μάικ, μη λες πολλά για Σπαν ρε φίλε, θα σε φάει το μαύρο σκοτάδι...

Δευτέρα, 9 Σεπτεμβρίου 2013

Tonipiamenn!!!

Εεεεπ!

Πως σας φάνηκε η φάπα από Φιλανδία? Καλή? Καλή! Το πρωί με τον καφέ (γιατί δροσούλα ακόμη δε "παίζει"), έγραφα μεταξύ άλλων :
" Δε τρέχει μια. Το θέμα είναι να περάσουμε στην επόμενη φάση με μια ήττα μόνο (που όλοι λίγο – πολύ έχουν κάνει ή θα κάνουν) και μετά, στον άλλο γύρο να έχουμε ανάλογη συνέχεια. Να μείνουμε εκτός στο χιαστί, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ... Την Ισπανία θα την έχουμε γλιτώσει, οπότε, ας μας έρθει όποιος θέλει μετά..."

Το "μια ήττα μόνο", έγιναν δυο και τώρα "τρεχάτε ποδαράκια μου, να μη σας χέσει ο κώλος"! Βασικά, δεν αλλάζει κάτι και για έναν (πολύ) παράξενο λόγο, δεν έχω και καθόλου νεύρα. Που άλλες φορές, δηλαδή!? Πιθανότατα όλα αυτά, γιατί δεν έπεσα και από τα σύννεφα εδώ που τα λέμε...  Οι Φιλανδοί ήταν η ομάδα που θα έπρεπε να προσέξουμε σε αυτό τον όμιλο και το ξέραμε (αλήθεια, το ξέραμε?). Και εννοείται, δε τίθεται θέμα εξυπνάδας (με την κακή έννοια), να πω ότι "τα έλεγα και τα έγραφα" για δαύτους, μιας και δεν ανακάλυψα την Αμερική, αλλά διατύπωνα κάτι που λίγο πολύ, ο κάθε ένας μπασκετικός φίλαθλος εν Ελλάδι (με σχετική ενημέρωση), περίμενε (ΟΧΙ η Ομοσπονδία του Βαζελακόπουλου)...

Αγωνιστικά, δε φοβάμαι. Τι άλλο έχουμε να χάσουμε πια (εκτός από το Μουντομπάσκετ)? Οι φάπες, αν είσαι έξυπνος, μόνο καλό κάνουν. Και αν δε σου φτάσει μια και μια δεύτερη, καλή είναι. Γίναν λάθη που δεν έπρεπε, αλλά σε μια ομάδα που που χρόνια τώρα, ο καλός Πατερούλης κάνει Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ κυριολεκτικά, δίνοντας χαρτάκια σαν άλλος Βαρδινογιάννης, για το ποιος θα είναι μέσα (οπότε και ποιος θα πάρει δρόμο), δε μπορείς να περιμένεις κάτι περισσότερο. Μιλάμε για γελοιότητες. Για γελοιότητες που όλοι ξέρουν και που όλοι κάνουν αβαβά... Είπαμε, θα επανέλθω βρέξει-χιονίσει στο θέμα, με το πέρας των αγώνων, είτε έχουμε μετάλλιο- είτε ξεφτιλιστούμε. Γιατί κάτι μου λέει, ότι το πρόβλημα θα 'ναι παίκτες μια ομάδας συγκεκριμένης πάλι και επειδή από εδώ, η καραμέλα του αντικειμενικού πάει περίπατο λόγω προφανούς συλλογικής διάθεσης, θα κάνουμε εκεχειρία προς το παρόν, αλλά θα επανέλθουμε, όταν και όσο χρειάζεται (μη νομίζετε ότι ξεχάσαμε και τα περυσινά αναθέματα για "Τον Ζούρο που πήγε να κάνει Ολυμπιακό την Εθνική και καταποντιστήκαμε από τους Αφρικάνους" - έτσι δε λέγατε ρε?)... Και μη τυχόν και πεταχτεί κάνας εξυπνάκιας τώρα και μου πει, ότι "δε χωράνε οπαδικά στην Εθνική", γιατί ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΧΩΡΑΝΕ, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ και με τον πλέον ΕΠΙΣΗΜΟ τρόπο...

Γιατί, ενώ δε φτάνουν όλα αυτά στην κούτρα σου, έχεις και τους αυλικούς (η "πλάκα" είναι ότι σε αυτά τα @#$, μπαίνουν και "ολυμπιακοί") που προσπαθούνε μέρες τώρα να μας πείσουν, ότι ο Κατσίβελης "δε θα έκανε τη διαφορά" και που ήδη από εχθές βράδυ, ξεκινήσαν το ροκάνισμα της καρέκλας (για να μην αναφέρω, ότι λίγες μόνο μέρες πριν, μας κάνανε και μαθήματα εθνικού φρονήματος...).

Μου ήταν και μου είναι συμπαθής ο Τρινκέρι, για πολλούς λόγους. Μη τους ξαναλέμε. Παρόλα αυτά, φάνηκε μεγάλος χέστης, αν ισχύουν αυτά που καπάκι μετά το παιχνίδι, βγήκαν στον "αέρα". Και που μάλλον ισχύουν... Γιατί μύριζε εδώ και μέρες μπαρούτι η φάση μεταξύ Φώτση και coach... Και όλα αυτά στην πλάτη της εθνικής. Κατά τα άλλα είχε τα μούτρα να λέει στους παίκτες ότι έπαιζαν σα pussies! Και που είχε δίκιο δηλαδή, πως να το βρει όταν ο ίδιος με το καλημέρα, έχει πέσει στη λούμπα?

Λοιπόν, είναι Ηλίου φαεινότερο πλέον ότι τα 4 guard ήταν αδιαπραγμάτευτα. Ο Πατερούλης, ήθελε να το παίξει ιστορίας στον Καλάθη, ο Μάντζαρης είναι εδώ και καιρό στα πιτς και η μοναδική λύση, του Κατσίβελη, που κόσμος και κοσμάκης λοιδορούσε, πλέον δείχνει περίτρανα το πως και το γιατί. Stopper θέλαμε, stopper λέγαμε και stopper δεν είδαμε. Πλέον, καλούμαστε να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά, με υπέρβαση στην υπέρβαση. Δύσκολο? Πλάκα κάνουμε? Ακατόρθωτο? Τίποτα. Απλά πλέον και έτσι πως ΜΟΝΟΙ μας τα καταφέραμε, θα χρειαστούμε θεούς και δαίμονες, για βοήθεια και ίσως πάλι να μη φτάνουν...

ΥΓ: Επειδή οι παροικούντες τη Ιερουσαλήμ (ΟΛΟΙ), ξέρουν, αλλά ανάλογα με τα συμφέροντά τους, επιλέγουν τι γράφουν, όταν θα έρθει η ώρα, θα πέσουν και τα αντίστοιχα copy/paste...

ΥΓ2: Ο όμιλος έχει ως εξής, πλέον:

1. Ιταλία (2-0)
2. Ισπανία (1-1)
3. Σλοβενία (1-1)
4. Φινλανδία (1-1)
5. Κροατία (1-1)
6. Ελλάδα (0-2)

Βοήθειά μας...

Τετάρτη, 4 Σεπτεμβρίου 2013

Ξεκινάμε...!

Έλα να ξεκινάμε, λέμε, έπαθα στερητικό σύνδρομο χωρίς το χαρακτηριστικό bap-bap της σπυριάρας στο παρκέ!

Κοίταγα αργά χθες βράδυ, τα περισσότερα αθλητικά sites, να ασχολούνται (μα συνεννοούνται ρε φίλε?) με τα ρόστερ των ομάδων της Ευρωλίγκα, μια μέρα μόλις πριν την έναρξη του Ευρωμπάσκετ, ο κόσμος να τσιμπάει και να βάζει τα δικά του φαβορί για F4 (!!!) και έξυνα το κεφάλι μου, με απορία...
Τι διάολο, μόνο εγώ θεωρώ σπουδαίο θεσμό το Ευρωμπάσκετ? ΟΚ, είμαι και γω με αυτούς που λένε ότι θα έπρεπε να γίνεται ανά 4 και όχι ανά 2 έτη, για πολλούς λόγους (κούραση, τραυματισμοί, έλλειψη "μεγάλων" ονομάτων κτλ), αλλά ρε μάγκες, οι πρώτες μνήμες που έχω από αθλητισμό είναι από ΣΕΦ και όχι από Καραϊσκάκη, από Εθνική Ελλάδας και όχι από Θρύλο... Πως να το κάνουμε, αυτή ειδικά την Εθνική, τη λατρεύω! Το 1987, ήμουν 9 χρονώ παιδάκι αλλά ακόμα έχω έντονο το impact αυτών των αγώνων... Πολύ έντονο όμως!

Οπότε, από αυτή εδώ τη γωνιά θα κάνουμε κράτει, και θα ασχοληθούμε με Ευρωλίγκα όταν έρθει η ώρα, τώρα έχει κάτι άλλο! Γιατί είναι από τις σπάνιες εκείνες στιγμές, που μπορείς να κάτσεις με τους βάζελους φίλους σου άνετα στον καναπέ, χωρίς φόβους τσακωμού και παρεξήγησης, έχοντας μάλιστα την άνεση να πανηγυρίσεις εσύ μια καλή άμυνα ή ένα τρίποντο του Μπράμου (έχει clutch ικανότητες και το κάνω πολύ κέφι αυτό το παιδί) και εκείνος ένα πεταχτάρι του Πριντ. 

Είχαμε κάνει ένα post, κατά τη διάρκεια που η Εθνική βρισκόταν στο Καρπενήσι και ουκ ολίγες φορές, επίσης, στα comments πιάσαμε κουβέντα για τις επιλογές (αγωνιστικές και μη) του συμπαθή Ιταλού coach μας. Ω γέγοναι- γέγοναι, λοιπόν και πάμε τώρα να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε.

Σταράτα σας μιλώ, την φετινή ομάδα την έχω στα φαβορί. Καλά κάνουν άπαντες στην ομάδα και κρατάνε χαμηλούς τόνους, αλλά εγώ θεωρώ ότι έτσι πως έχουν τα roster των ομάδων, αυτή τη στιγμή, ο,τιδήποτε εκτός 4άδας θα είναι αποτυχία! Ανάποδα ξεκινώντας, 4η: Μια χαρά 3η: Επιτυχία 2η: Δε το συζητάω, Ντούπερ! και 1η: Δε χρειάζεται καν να μπω σε κόπο, επεξήγησης... 

Από εκεί και κάτω, θα μιλώ για αποτυχία. Όλα τα λεφτά είναι ως γνωστόν το χιαστί παιχνίδι, οπότε βάρδα μη γίνει καμιά στραβή με μας (γιατί στραβές θα γίνουν έχω την αίσθηση και όχι λίγες...). Γιατί την Φιλανδία, sorry, αλλά την έχω ικανή να ανακατώσει τα πράματα. Η Τουρκία, έχασε ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο της πριν την έναρξη (Ονάν) και λογικά την έχουμε, η Ιταλία είναι ένα ακόμη "θαύμα" του Πιανιτζιάνι και τη Ρωσία όσο και να θέλω να την υπολογίζω, λόγω φανέλας, παράδοσης και λοιπών διόλου ευκαταφρόνητων παραγόντων, δε μπορώ μετά το απερίγραπτο χάλι των φιλικών... 

Θα 'θελα αυτό το χιαστί να είναι με τα Σκόπια, παρόλο που ο Μακάλεμπ έλλειψη stopper στα guards, θα μας βάλει πάνω από 20 (σιγουράκι)... Αν και τους φοβόμουν μέχρι πριν λίγο καιρό, θεωρώ δύσκολο πια και με πιο ψύχραιμη ματιά, να πιάσουν στον ύπνο κόσμο και κοσμάκη, οπότε ναι το ρισκάρω... Την Ισπανία, sorry ξανά, αλλά θες λόγω κόμπλας (έλα μάγκες, ας το παραδεχτούμε, όσο αχώνευτοι και να είναι...), θες λόγω πραγματικότητας, σα Νο1 φαβορί την τοποθετώ...

Από εκεί και πέρα, Ελλάδα, Γαλλία, Σερβία, πιστεύω ότι και θα αποτελούν τους άλλους τρεις διεκδικητές των μεταλλίων. Ξέρω ότι η Σερβία, πάει χωρίς "ονόματα", αλλά έχει πορνόγερο και ναι, θα τολμούσα και εδώ να πάρω το ρίσκο και να τους συμπεριλάβω στους δυνατούς. Γιατί δυνατοί θα είναι σίγουρα, το θέμα είναι κατά πόσο γρήγορα θα δέσουν και θα αποκτήσουν το winning attitude... Ναι, αν σας φέρνει κάτι σε προ-διετίας Ολυμπιακό αυτό, κάναμε την ίδια σκέψη! Πάντως, ο Ντούντα είναι ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ο καλύτερος και εμπειρότερος προπονητής όλων, άρα από εκεί οι Σέρβοι παίρνουν πολλά points, που νομίζω ότι θα βγουν και στο court. 

To τρίο, Λιθουανία-Σλοβενία-Κροατία, δε το υποτιμώ με τίποτα, αλλά δε μπορώ να δω αυτή τη στιγμή για ποιο λόγο θα μπορούσαν να απειλήσουν την τετράδα που ανέφερα πιο πάνω? Αφήνω ένα μικρό παραθυράκι δε, για τους Ισραηλινούς (μου αρέσει το ρόστερ τους), αλλά είναι αλήθεια, με λιγότερες πιθανότητες από την τελευταία τριάδα... Από εκεί και πέρα το χάος... 

Να δούμε, θα πέσω μέσα? Και αν ναι, πόσο? Στοίχημα δεν παίζω, αλλά μου αρέσει να βάζω (κυρίως με τον εαυτό μου). Σημασία έχει παίδες, ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, από σήμερα το απόγευμα, τα διχτάκια θα αρχίσουν πάλι να ματώνουν (πόσο κλισέ Θεεεεε μου!) και οι γυναίκες μας να μουρμουράνε!!!

Περιμένω τα δικά σας rankings, σχόλια και στοιχήματα.